Categorie archief: Grensperikelen

Helbanië of Kosovetië?

Het wereldkampioenschap voetbal is voor Zwitserland al weer voorbij. Naast voetbalhoogte- en -dieptepunten was er ook een opvallend politiek statement van de topspelers Xhaka en Shaqiri. Zij hebben niet alleen de Zwitserse maar ook de Kosovaarse nationaliteit en in de wedstrijd tegen Servië – voor Kosovaren een zwaarbeladen match – vormden de heren na doelpunten met hun handen de “dubbele adelaar”, die een belangrijk nationaal symbool voor Kosovo en Albanië is. Servië was gepikeerd, er volgde een protest en Xhaka en Shaqiri kregen een – gezien het salaris van deze heren – bescheiden boete van een paar duizend Zwitserse franken.

Nu krijgt de zaak nog een Zwitsers staartje. De secretaris-generaal van de Zwitserse voetbalfederatie, Alex Miescher, stelt nu namelijk de dubbele nationaliteit ter discussie. Hij heeft duidelijk geen zin in nog meer “dubbele adelaar”-affaires.

Miescher trapt daarbij tegen het zere been van het grootste deel van het Zwitserse voetbalelftal, want de meerderheid heeft daar nog een of meer andere nationaliteiten naast de Zwitserse. Het wereldkampioenschap voetbal zou er voor Zwitserland heel anders hebben uitgezien als het Zwitserse team geen spelers met een dubbele nationaliteit zou mogen hebben.

Maar Miescher wordt bovendien teruggefloten. Om te beginnen door zijn eigen partij, de liberale FDP (enigszins vergelijkbaar met de Nederlandse VVD). Een FDP-lid van de Nationalrat, de Zwitserse Tweede Kamer, legt het duidelijk uit: Immigranten kiezen uit heel pragmatische reden voor de Zwitserse nationaliteit. Het maakt het makkelijker een huis, een baan en een stageplek voor hun kinderen te vinden. Het is daarbij haast onmenselijk, als je je daarvoor bij je vroegere Heimat moet afmelden.

Nog opvallender is het standpunt van de normaalgesproken uitermate buitenlanderonvriendelijke SVP. Peter Keller, Nationalrat-lid voor de SVP zegt, dat veel immigranten “betere en bewustere” Zwitsers zijn dan sommige “Hubers” en “Müllers”. Die laatste uitspraak laat ik natuurlijk voor zijn rekening. Maar als zelfs de SVP weinig problemen met dubbele nationaliteiten heeft, zou je toch mogen verwachten dat het moderne Nederland zo langzamerhand ook de bezwaren tegen de dubbele nationalteit opgeeft en de Rijkswet op het Nederlanderschap eindelijk eens aanpast.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Politiek, Typisch Zwitsers

Air Dogan landt niet, Rutte zweeft.

Grote ophef in Nederland. Turkse ministers willen in Nederland propaganda maken voor het referendum, dat binnenkort in Turkije wordt gehouden en als doel heeft om de zittende president Erdogan nog meer macht te geven dan hij al heeft. Nederland heeft daarom de landingsrechten van de Turkse diplomatieke luchtvaart, die ik voor het gemak maar even Air Dogan genoemd heb, ingetrokken. Inmiddels lijkt het erop, dat Air Dogan met vliegtuigvervangend autovervoer alsnog het land in is gekomen.

Laat ik vooropstellen, dat ik president Erdogan een ordinaire machtswellusteling vind, die druk bezig is om de toch al wankele Turkse democratie zo snel mogelijk om zeep te helpen. Dat Nederland daar niet aan mee moet werken, is duidelijk. Dat Erdogan daarop met vocabulaire uit de Tweede Wereldoorlog gaat strooien, duidt eens en te meer aan dat die man op het verkeerde pad is.

Minister-president Rutte had echter een heel ander argument vandaag om Air Dogan niet in Nederland te laten landen. Volgens de Zwitserse nieuwssite 20 Minuten zei Rutte, dat het niet correct is dat een Turkse minister campagne voert in Nederland onder Nederlanders, zelfs als die misschien ook een Turkse pas hebben. Want zij zouden in eerste instantie Nederlander zijn.

Dat is een merkwaardig argument.

Om te beginnen: iemand met zowel de Turkse als de Nederlandse nationaliteit is niet “meer” Nederlander of “meer” Turk. Hij is allebei. Punt uit.

Bovendien: Ruttes eigen partij heeft ook afdelingen in het buitenland. Aan de Côte d’Azur, in Brussel en ook hier in Zwitserland, in Genève om precies te zijn. Maak de kat maar wijs dat die op dit moment geen campagne voeren.

Ook het argument dat Turkije tijdens de Nederlandse verkiezingstijd geen Turkse campagne zou mogen voeren, gaat niet op. Zoals gezegd: de VVD heeft een afdeling in Zwiterland, en het is in Zwitserland vrijwel altijd verkiezingstijd. Er waren hier op 12 februari diverse landelijke referenda en morgen zijn er verkiezingen op kantonaal en gemeentelijk niveau. Op 21 mei zijn er verkiezingen voor het rooms-katholieke kerkbestuur en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tenslotte: is het niet doodnormaal, dat er ook in het buitenland stemgerechtigden zijn en er dus ook in het buitenland campagne wordt gevoerd?

Nee, het gaat er niet om dat campagnevoeren in het buitenland niet zou mogen.

Waar het wel om gaat: Iemand probeert met democratische middelen de democratie in zijn land uit te schakelen. Daar hebben we in Europa heel slechte ervaringen mee. Daar hoeft een democratisch land als Nederland op geen enkele manier medewerking aan te verlenen. Als iemand zich dan ook nog van vocabulaire uit de jaren ’40-’45 wenst te bedienen, lijkt het me duidelijk dat hij en zijn vazallen hier niet welkom zijn om in het openbaar te spreken. Dat geldt niet alleen voor Erdogan, dat geldt voor iedereen, ongeacht of hij Nederlander, Turk, Zwitser of wat dan ook is.

12 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse verkiezingen, Reizen

Stemmen vanuit het buitenland volgens Den Haag: “jammer dan!”

Gisteren hebben we tot onze spijt vast moeten stellen, dat Den Haag bij het stemproces voor Nederlanders vanuit het buitenland regels en procedures laat prevaleren boven een pragmatische oplossing. In kort geding heeft de rechter de vordering van 154 eisers om de stemtermijn met een week op te rekken, afgewezen. Hoewel de motivatie van de rechtbank nog niet ontvangen is, moeten we er van uitgaan dat de rechter het belang van een letterlijke uitvoering van de Kieswet prevaleert boven een pragmatische oplossing.

Het feit dat de gemeente Den Haag een belangrijke informatieblunder heeft gemaakt valt blijkbaar onder de categorie “jammer dan!” of “rot voor u”. Het Algemeen Dagblad vatte het vanochtend in één tekening samen:

17157405_1353623568029188_8494756611370252739_o

Er zijn meerdere mogelijkheden om vanuit het buitenland te stemmen. De bekendste is het stemmen per brief. Op het moment dat je je daarvoor registreert, lees je op de website van de Gemeente Den Haag, dat de stembescheiden ongeveer 6 weken vantevoren worden opgestuurd. Dat dat door wettelijke bezwaar- en inspraakprocedures ook wel eens 3 weken kan worden, blijft onvermeld.
Precies dat is wat we Den Haag verwijten. Veel kiezers zouden voor een andere oplossing (bijvoorbeeld stemmen per volmacht) gekozen hebben, als ze geweten hadden, dat die 6 weken ook zomaar 3 weken kunnen worden. Toen eenmaal bleek, dat het inderdaad maar 3 weken werd, was het te laat om de keuze voor een briefstem te wijzigen in een keuze voor een volmacht.

Hoe nu verder? Er is, in elk geval in theorie, een hoger beroep (bij een kort geding heet dat een “spoedappel”) tegen de uitspraak van de rechter mogelijk. Of dat een reële optie is, kan pas worden bepaald als de motivatie van de rechtbank bekend is geworden. En zo’n spoedappel, als we het al aanvragen, komt pas op het laatste moment. Woensdag zijn er al verkiezingen.

Maar we zitten niet bij de pakken neer. Laten we er voor zorgen dat de stembiljetten die nog voor 15 maart bij de kiezers (sic!) aankomen, zo goed en zo kwaad en vooral zo snel als het kan naar de briefstembureau’s komen. In landen met een eigen briefstembureau kan dat bijvoorbeeld door een koerier in te schakelen. Een dure grap – en daarom wordt er een Koerierfonds geopend. Met crowdfunding willen we geld bij elkaar verzamelen om mensen die een koerier inschakelen voor het per superexpres versturen van hun stembiljet zo veel mogelijk schadeloos te stellen.

1 reactie

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Nederlandse verkiezingen, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Post en telecommunicatie

Nederlanders in het buitenland dagen Staat voor de rechter

Binnen no-time hadden we ze bij elkaar: meer dan honderd mensen, die in het buitenland tot op de dag van vandaag hun stemformulieren nog niet hebben ontvangen en bereid zijn daarom te procederen tegen de Nederlandse Staat. Omdat zij per post stemmen, neemt de kans dat hun stem nu nog tijdig op de juiste bestemming komt af met elke seconde die verstrijkt.

Morgen dient een kort geding bij de voorzieningenrechter in Den Haag. De eisers verlangen, dat stemmen die nog op of voor 15 maart zijn uitgebracht en verstuurd (datum poststempel is bewijs), ook nog moeten worden meegeteld als ze te laat op het stembureau aankomen. We zijn daarbij redelijk: we willen dat nog maximaal een week wordt gewacht. En dat terwijl het versturen van de stemdocumenten tot drie weken vertraging heeft opgelopen.

Eigen schuld dikke bult – had je maar niet per post moeten willen stemmen? Tja, er zijn nou eenmaal niet zo heel veel alternatieven als je ver weg van Nederland woont. In theorie kun je naar Nederland reizen en daar op 15 maart komen stemmen. Maar in veel gevallen kost je dat een dure vlucht plus vakantiedagen plus overnachtingen in Nederland.

Je kunt ook een volmacht afgeven aan iemand die in Nederland kan gaan stemmen voor jou. Overigens zijn ook bij het afgeven van die volmachten problemen bij de verzending gesignaleerd: de stempas is dan bijvoorbeeld niet bij de gevolmachtigde in Nederland terechtgekomen maar bij de in het verre buitenland wonende kiezer. En: je moet natuurlijk maar net iemand kunnen vinden die je wilt en kunt vertrouwen. Als je Groen Links wilt stemmen, wordt het lastig om een volmacht af te geven aan je familielid dat overtuigd PVV stemt. Tenslotte is er ook nog zoiets als een stemgeheim: als je een volmacht afgeeft  moet je iemand anders vertellen op wie je stemt en gezien het stemgeheim kun je daar niet toe verplicht worden.

En natuurlijk had je als Nederlander de wet moeten kennen en dus moeten weten dat ergens diep verstopt in de Kieswet vermeld staat dat het versturen van de stembiljetten pas veel later kan gebeuren als er bezwaar tegen de kandidatenlijsten wordt aangetekend. De gemeente Den Haag, verantwoordelijk voor het stemmen vanuit het buitenland, laat je dat namelijk helemaal niet weten en schrijft doodleuk dat alle documenten zes weken voor de verkiezingsdatum worden toegestuurd. Als blijkt dat dat in de praktijk drie weken is geworden, is het al te laat: de datum om je voor de verkiezingen te registreren is voorbij en eenmaal voor het briefstemmen geregistreerd is het niet zomaar meer mogelijk alsnog een volmacht af te geven: het zou kunnen zijn dat je stemspullen toch stomtoevallig al verstuurd zijn en nog stomtoevalliger op tijd aankomen. Dan zou je twee stemmen uit kunnen brengen. Eén per post en één per volmacht.
Als iemand de krochten van de Kieswet op dit punt moet kennen is het wel de gemeente Den Haag en die heeft het de kiezers – waaronder heel veel die zich deze keer voor het eerst gemeld hebben en dus geen weet hebben van al het gedoe dat al jarenlang rond het stemmen per post speelt – niet laten weten.

We zijn benieuwd wat de rechter ervan vindt, morgen. Winnen doen we altijd. Als de rechter onze eis toewijst, kunnen veel meer mensen die daar recht op hebben alsnog hun stem uitbrengen. Als de rechter onze eis niet toewijst, hebben we laten zien dat onze Kieswet en de uitvoering daarvan door de gemeente Den Haag, duidelijk beter kan worden. Het is dan aan de politiek om de Kieswet te verbeteren en aan de gemeente Den Haag (die overigens niet met kwade opzet probeert stemmen uit het buitenland tegen te houden – in tegendeel, daar wordt op dit moment keihard gewerkt en met hun postkamer, telefoon en mailverkeer worden er vele overuren gemaakt) om de bal op te pakken en die verbeteringen uit te voeren.

5 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie

Stemmen, stemmen, stemmen

De eerste helft van dit jaar is een druk jaar voor de Nederzwitser. Niet alleen zijn er verkiezingen voor de Nederlandse Tweede Kamer (al geregistreerd? Nog niet? Nu meteen doen! Ik heb de eerste helft van mijn stembiljet al binnen!), ook zijn er in het Zwitserse diverse referenda, volksinitiatieven en verkiezingen.

Allereerst zijn er op 12 februari drie referenda: twee verplichte en één facultatief. Het gaat om zwaarbeladen thema’s: belastingen, het wegennet en naturalisaties. De propagandamachines draaien dan ook op volle toeren. Reclamebureau’s en uitbaters van advertentieruimte beleven gouden tijden.

Derde belastinghervorming voor ondernemingen.
Al maandenlang wordt reclame gemaakt door het Ja-kamp van de herziening van de belastingen voor bedrijven. Het is duidelijk dat achter deze campagene veel geld zit van bedrijven die op gunstigere belastingtarieven hopen want je kunt geen krant openslaan of je ziet wel een advertentie van de economiesuisse.
Achtergrond acher de belastinghervorming is dat veel Zwitserse kantons uitermate gunstige belastingvoorwaarden aanbieden aan buitenlandse bedrijven die hier hun vermogen “parkeren”. Dat doet het niet goed in het buitenland, vooral omdat de belastingtarieven voor deze bedrijven vaak lager zijn dan die voor Zwitserse bedrijven. Zwitserland wordt dan ook al jaren door EU, OECD en andere internationale afkortingen bedreigd met handelsbeperkingen en andere strafmaatregelen als er geen verandering komt in deze belastingparadijspraktijken.

Er is nu een voorstel door regering en parlement goedgekeurd, maar dat voorstel roept desondanks veel vragen op en een initiatiefcomité heeft voldoende handtekeningen verzameld voor een referendum. De voorstanders stellen vooral, dat er dringend een hervorming moet komen vanwege de dreigende strafmaatregelen vanuit het buitenland. De tegenstanders herinneren aan de vorige belastinghervorming, die onverwacht voor veel minder belastinginkomsten zorgde dan gepland. Omdat er in het voorstel erg veel vrijheidsgraden staan, zijn ze bang, dat het met deze hervorming net zo gaat. En als de ondernemingen minder belasting betalen, betekent dat, dat de overheid moet bezuinigen òf dat natuurlijke personen meer moeten gaan betalen. Vreemd genoeg ziet de SVP, die er anders altijd als de kippen bij is om de strijdbijl tegen belastingverhogingen op te rapen, deze keer geen reden om tegen het voorstel te zijn – maar er zit bij de SVP dan ook erg veel bedrijfskapitaal dat op lagere ondernemersbelastingen hoopt.

Hier in Olten maakt men zich zorgen over het belastingplan. Niet alleen hebben de “groene” en socialistische leden van het stadsbestuur hebben al kennen gegeven, tegen het voorstel te stemmen, ook de christendemocratische en liberale bestuurders hebben hun twijfels. Ze stemmen weliswaar voor (ze moeten haast wel, gezien de orders vanuit hun partij), maar maken zich grote zorgen over de belastingopbrengsten voor de stad.

Het lastige aan dit voorstel is, dat niemand echt weet of kan aantonen, wat de gevolgen ervan zullen zijn.

Fonds voor het wegennet
Werd er enige tijd terug gestemd over een fonds voor het openbaar vervoer, nu is het wegennet aan de beurt. De regering stelt een fonds voor het onderhoud en de uitbreiding van het wegennet voor en moet daarvoor toestemming vragen via een verplicht referendum. Hier is het politiek wat eenvoudiger. “Rechts” en “burgerlijk” wil het fonds erdoor hebben (want het is er tenslotte voor het ov ook, en het wegenfonds gaat voor minder files zorgen), “groen” en “links” is tegen, omdat het fonds voor meer uitlaatgassen en meer ruimtebeslag door het verkeer zal zorgen. Terwijl de overheid roept dat er verkeer van de weg op het spoor moet, leidt dit fonds tot het tegendeel.

Inburgering voor de “derde generatie”
Het is, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, een heel gedoe om een Zwitserse pas te krijgen. Dat kunt u wel zien aan Nancy Holten uit mijn vorige blog. Nu is Nancy Holten misschien een geval apart – maar er zijn hoe dan ook veel buitenlanders die hier geboren zijn, uitstekend geïntegreerd zijn, de taal spreken, enzovoort, die toch geen Zwitserse pas aanvragen. De regering wil dit nu voor een beperkte groep buitenlanders, de zogenaamde “derde generatie”, eenvoudiger maken. Jongeren tot 25 jaar waarvan al een deel van de grootouders in Zwitserland woonde en die aan nog enkele andere voorwaarden voldoen, kunnen, als het voorstel wordt aangenomen, eenvoudiger een pas aanvragen. De leeftijdsgrens van 25 jaar wordt gesteld om te voorkomen dat jonge mannen onder de Zwitserse dienstplicht uit komen als ze pas na hun dienstplichtige leeftijd de pas aanvragen.

Inburgering, echt zo lastig?
Ja, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, is het een hele toer om een Zwitserse pas te krijgen. Niet alleen moet je minstens 12 jaar in Zwitserland wonen, ook moet je voldoen aan de aanvullende voorwaarden die je woonkanton en woongemeente stellen. Sommige gemeentes eisen, dat je al 15 jaar in die gemeente woont. Maar, last but not least, het is vooral een hele dure aangelegenheid.

Voorbeeld: een buurjongen van ons. Italiaanse ouders en grootouders, maar zelf geboren en getogen in Zwitserland. Hij spreekt de taal, ging hier naar school, heeft een baan. En hij wilde in het leger. Naar Kosovo, om daar, destijds, ingezet te worden bij de internationale troepenmacht die de strijdende ex-Joegoslaven uit elkaar probeert te houden. Maar in het leger kan hij alleen met een Zwitserse pas. Gelukkig sprongen zijn ouders financieel bij. Want al was hij een schoolvoorbeeld van integratie, de inburgering op landelijk, kantonaal en gemeentelijk niveau kostte al met al ongeveer 3.500 franken…

Onder de vereenvoudigde voorwaarden gaat de inburgering ongeveer 750 franken kosten, en dat is juist voor jonge mensen een belangrijke wijziging. Alle politieke partijen zijn voor de wetswijziging, die pas van kracht kan worden na een verplicht referendum, behalve een. Natuurlijk is de SVP tegen. En de SVP zou de SVP niet zijn als ze de strijd niet aanging met de economiesuisse om de geldverslindendste campagne. Kosten noch moeiten zijn gespaard voor een huiveringwekkende en geheel van feiten gevrijwaarde campagne. Het halve land hangt inmiddels vol met posters die in andere delen van Europa vanwege hun beledigende en rascistische uitingen zouden worden verboden. Hoewel de groep die onder eenvoudigere voorwaarden zou kunnen worden ingeburgerd voor meer dan 95% uit Europeanen bestaat, voert de SVP campagne met een poster met een zwarte, volledig in burka gehulde vrouw. “Unkontroliert einbürgern? Nein!” is het devies. Maar het overgrote deel van de doelgroep draagt geen burka, en van ongecontroleerd inburgeren is ook geen sprake. Er blijft een controle op geïntegreerd-zijn, en ook blijft er een onderzoek naar je strafblad en je belastingschulden. De SVP-campagne is zo belachelijk dat inmiddels cartoons verschenen zijn waarop de SVP tégen een burkaverbod demonstreert. Hoe zou de SVP immers zonder burka nog campagne kunnen voeren?

Afijn, de SVP is natuurlijk wel een goede hulp om je keuze te bepalen. Als de SVP ergens tegen is, is dat over het algemeen een goede reden om vóór te zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De EU, De SVP en racisme, Democratie, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Uncategorized, Veiligheid

Alweer geen Zwitserse pas voor Nancy

Nancy Holten blijft de gemoederen in Zwitserland bezighouden. Allereerst natuurlijk in haar woongemeente Gipf-Oberfrick (3524 inwoners). Maar inmiddels heeft ze ook de nationale pers in Zwitserland weer gehaald – en gisteren verscheen ze in Nederland in de Telegraaf. Het is opvallend, dat iemand die zo gesteld is op rust en stilte, dat ze koebellen en het luiden van kerkklokken wil verbieden, zelf zoveel oproer genereert.

Hoe zat het ook alweer?
Nancy Holten is Nederlandse en woont al vanaf haar 8e in Zwitserland. Inmiddels is ze volwassen, getrouwd, weer gescheiden en heeft kinderen. Ze is overtuigd veganist en heeft de gemoederen in Zwitserland al danig bewogen door te protesteren tegen de Zwitserse koebellen, het (inderdaad in Zwitserland nogal vaak en uitvoerig) luiden van kerkklokken en het optreden van dieren in circussen. Ze provoceert, en maakt zich met haar manier van actievoeren niet geliefd. Zo ongeliefd zelfs, dat haar aanvraag voor een Zwitsers paspoort vorig jaar werd afgewezen. De verzamelde inwoners van Gipf-Oberfrick stemden onder applaus tegen haar aanvraag en daardoor mocht ze de Zwitserse pas niet in ontvangst nemen.

In veel kleinere gemeentes is een inburgering een zaak van het volk. Weliswaar moet je aan een aantal wettelijke eisen voldoen (een bepaalde tijd in Zwitserland wonen, geïntegreerd zijn, dat soort dingen), maar uiteindelijk wordt er in kleine gemeentes vaak gestemd over inburgeringen. Die stemming vindt dan plaats in de gemeenteraad en veelal is dat gewoon de algemene vergadering van alle stemgerechtigde inwoners van de gemeente, kortweg de Gmeind genoemd. Als je in een klein dorp woont en Zwitser wilt worden, dan moet je Zwitserse buurman daar dus over stemmen.

Aanvraag afgewezen – beroep toegekend
Nu is directe democratie een groot goed in Zwitserland, maar “willekeur” mag ook weer niet. Holten vermoedde, dat de inwoners haar aanvraag hebben afgewezen omdat ze haar simpelweg niet aardig vinden of omdat ze geen respect zou hebben voor Zwitserse tradities. Uitspraken van dorpsgenoten in de krant bevestigen dat: ze zou een “koe” zijn, een “heks”.

Ze ging dus in beroep tegen het besluit van de Gmeind. En met succes. De regering van kanton Aargau vond dat Holten ten onrechte is afgewezen. Ze heeft lokale gebruiken niet bekritiseerd, haar gedrag is niet extremistisch en heeft niet tegen fundamentele waarden uit de grondwet gehandeld. De Gmeind kreeg dus opdracht om het huiswerk opnieuw te doen.

En de tradities dan? We kennen Zwitserland toch allemaal van de koebellen? En als van oorsprong christelijk land, met zelfs een kruis op de vlag, mag je toch niets tegen het luiden van kerkklokken hebben?
De praktijk is anders. Allereerst verzet Holten zich niet tegen het fenomeen “traditie”, maar komt ze op voor het (vermeende, want of koeien echt zo’n last van een bel hebben is omstreden) welzijn van de dieren. Ze heeft ook niets tegen christendom, maar wel tegen het bijbehorende klokkenluiden.
Bovendien: traditie? Natuurlijk kun je in elke Zwitserse souvenirwinkel een koebelletje kopen. Net zoals je in Volendam op elke straathoek klompjes en mini-windmolentjes kunt kopen. Dat betekent nog niet dat elke Zwitserse koe een bel aan heeft. Nederlanders lopen immers ook al lang niet meer allemaal op klompen en de windmolens bij Kinderdijk draaien alleen nog voor de toeristen. Koebellen zijn in sommige gevallen al verboden door de rechter: het nut van de boer (zijn koeien terug kunnen vinden op de soms onoverzichtelijke alpenweiden) bleek niet op te wegen (hij had hekken om zijn weilanden) tegen de overlast die zijn buren ondervonden.
En wat die kerkklokken betreft… zo vol zitten de kerken hier ook niet meer, dat je het christendom nog een “levende traditie” kunt noemen.

Het huiswerk voor Gipf-Oberfrick
Afgelopen november moest de Gmeind het dossier dus opnieuw behandelen. De discussie was minder emotioneel en de voorzitter had bij voorbaat aangekondigd dat niet ter zake doende uitweidingen direct afgehamerd zullen worden. Bovendien had de gemeenteraad nadrukkelijk te kennen gegeven dat er geen enkel wettelijk standhoudend argument tegen de inburgering van Holten in te brengen is en dat ze bij een tweede afwijzing en een tweede hoger beroep waarschijnlijk direct, door kanton of Bund, ingeburgerd zal worden. Maar het effect was hetzelfde: met 59 stemmen voor en 203 stemmen tegen werd haar inburgeringsverzoek opnieuw afgewezen. “Laat de regering haar dan maar inburgeren, dan hebben wij het ten minste niet gedaan”, zo verkondigde een inwoner de mening van  202 van zijn dorpsgenoten. In dezelfde vergadering kreeg een Zweed overigens zonder enig probleem de Zwitserse pas.

Het volgende beroep komt
Holten heeft inmiddels aangekondigd, ook tegen dit tweede besluit van de Gmeind in beroep te gaan. Vergelijkbare gevallen tonen aan dat de kans groot is, dat de zaak dan niet nogmaals teruggegeven wordt aan de gemeente Gipf-Oberfrick, maar dat het kanton haar direct zal inburgeren en de gemeente zal dwingen, haar ook op gemeenteniveau in te burgeren. Na twee onvoldoendes voor het huiswerk is de Gmeind dan definitief gezakt voor haar praktijkoefening directe democratie.

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Democratie, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

Hallo Nederland…

goedemorgen vanuit de laatste trein naar Amsterdam.
Vrijdag 9 december, Omroep Max. Vanaf ongeveer 6:50.

3 reacties

Opgeslagen onder Grensperikelen, Reizen, Reizen van en naar Zwitserland