Helbanië of Kosovetië?

Het wereldkampioenschap voetbal is voor Zwitserland al weer voorbij. Naast voetbalhoogte- en -dieptepunten was er ook een opvallend politiek statement van de topspelers Xhaka en Shaqiri. Zij hebben niet alleen de Zwitserse maar ook de Kosovaarse nationaliteit en in de wedstrijd tegen Servië – voor Kosovaren een zwaarbeladen match – vormden de heren na doelpunten met hun handen de “dubbele adelaar”, die een belangrijk nationaal symbool voor Kosovo en Albanië is. Servië was gepikeerd, er volgde een protest en Xhaka en Shaqiri kregen een – gezien het salaris van deze heren – bescheiden boete van een paar duizend Zwitserse franken.

Nu krijgt de zaak nog een Zwitsers staartje. De secretaris-generaal van de Zwitserse voetbalfederatie, Alex Miescher, stelt nu namelijk de dubbele nationaliteit ter discussie. Hij heeft duidelijk geen zin in nog meer “dubbele adelaar”-affaires.

Miescher trapt daarbij tegen het zere been van het grootste deel van het Zwitserse voetbalelftal, want de meerderheid heeft daar nog een of meer andere nationaliteiten naast de Zwitserse. Het wereldkampioenschap voetbal zou er voor Zwitserland heel anders hebben uitgezien als het Zwitserse team geen spelers met een dubbele nationaliteit zou mogen hebben.

Maar Miescher wordt bovendien teruggefloten. Om te beginnen door zijn eigen partij, de liberale FDP (enigszins vergelijkbaar met de Nederlandse VVD). Een FDP-lid van de Nationalrat, de Zwitserse Tweede Kamer, legt het duidelijk uit: Immigranten kiezen uit heel pragmatische reden voor de Zwitserse nationaliteit. Het maakt het makkelijker een huis, een baan en een stageplek voor hun kinderen te vinden. Het is daarbij haast onmenselijk, als je je daarvoor bij je vroegere Heimat moet afmelden.

Nog opvallender is het standpunt van de normaalgesproken uitermate buitenlanderonvriendelijke SVP. Peter Keller, Nationalrat-lid voor de SVP zegt, dat veel immigranten “betere en bewustere” Zwitsers zijn dan sommige “Hubers” en “Müllers”. Die laatste uitspraak laat ik natuurlijk voor zijn rekening. Maar als zelfs de SVP weinig problemen met dubbele nationaliteiten heeft, zou je toch mogen verwachten dat het moderne Nederland zo langzamerhand ook de bezwaren tegen de dubbele nationalteit opgeeft en de Rijkswet op het Nederlanderschap eindelijk eens aanpast.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Politiek, Typisch Zwitsers

“Dicke Post” voor de Post

De post heeft in Zwitserland een lange geschiedenis als het gaat om openbaar vervoer. Al sinds mensenheugenis vervoerden de postkoetsen niet alleen post, maar ook reizigers. De beelden van postkoetsen op de Zwitserse paswegen zijn legendarisch. Elke Zwitser kent de drieklank van de posthoorn: tüüüü-taaaa-toooo. De postkoetsen zijn inmiddels door bussen vervangen, maar worden nog altijd voor een belangrijk deel door de posterijen geëxploiteerd. De bekende gele bussen worden Postauto, of in het dialect soms ook wel liefkozend Posschi genoemd. Ze hebben nog altijd een drietonige hoorn, zodat ze hun komst ook om de hoek van een haarspeldbocht aan het tegemoetkomend verkeer kunnen aankondigen. En ook vandaag de dag is het mogelijk om een rit met een Postauto over de grote Alpenpasroutes te maken.

Maar het is vandaag geen goede dag om de loftrompet over de Postauto te blazen. Het bedrijf staat al een paar maanden onder grote druk. Bij een revisie van de boekhouding is gebleken dat er jarenlang met de cijfers gesjoemeld is, waardoor het OV-bedrijf in elk geval tussen 2007 en 2015 ongeveer 78 miljoen franken onterechte subsidies heeft gekregen. Vandaag presenteerde de Raad van Commissarissen van de posterijen een rapport over wat er voorgevallen is. Het is een schandaal van ongekende omvang in het anders toch zo goed bekend staande Zwitserse openbaar vervoer.

Net als in Nederland wordt ook in Zwitserland veel openbaar vervoer gesubsidieerd door de overheid. De vervoerder, bijvoorbeeld Postauto, stelt daarvoor elke twee jaar een offerte op. Het gebudgetteerde verlies wordt door de overheid als subsidie bijgepast. Als na afloop blijkt dat het verlies groter is dan gebudgetteerd, dan moet de vervoerder dat verlies dragen. Is het verlies kleiner, dan mag de vervoerder een deel ervan als winst opstrijken, maar het grootste deel moet het in een fonds steken om latere verliezen op te kunnen vangen. En natuurlijk wordt er bij de volgende offerte ook gekeken naar het laatste verlies. De overheden controleren de boeken van de vervoerders regelmatig om te kijken of alles wel eerlijk afgerekend wordt.

Postauto heeft, zo bleek al een paar maanden geleden, gesjoemeld met de cijfers. Toen de verliezen kleiner bleken dan was gebudgetteerd, werd de boekhouding aangevuld met extra kosten vanuit andere bedrijfsonderdelen. Zo kon de schijn hooggehouden worden, dat de (te) hoge subsidies terecht waren en ook in de volgende jaren weer betaald moesten worden. Het ging daarbij niet om kleinigheden: ieder jaar opnieuw werden na het einde van het jaar duizenden “correctieboekingen” gemaakt om ervoor te zorgen dat de cijfers er slechter uitzagen dan ze in werkelijkheid waren.

Vandaag presenteerden de posterijen de resultaten van hun eigen onderzoek naar de fraude. Al aan de vooravond van deze presentatie maakte de hoogste baas van de posterijen bekend, dat ze vanwege de fraude haar ontslag had ingediend. Vandaag bleek, dat dat niet helemaal vrijwillig is gebeurd: de Raad van Commissarissen had dinsdag al laten weten, dat er onvoldoende vertrouwen is om de samenwerking met haar voort te zetten. Hoewel de fraude al lang voor haar aantreden begonnen was, wordt haar verweten dat ze onvoldoende controle heeft uitgeoefend, terwijl ze voldoende aanwijzingen moet hebben gehad van de illustere praktijken.

Vandaag werd ook bekend dat de complete directie van Postauto bekend was met de oplichting en daarom ontslagen is. Ook de vicevoorzitter van de Raad van Commissarissen heeft zijn biezen gepakt.

Het vermoeden bestaat, dat de fraude niet sinds 2007, maar zelfs al sinds het einde van de vorige eeuw heeft plaatsgevonden. Werden de subsidies aanvankelijk hoog gehouden door duizenden kleine “correctieboekingen” – in de laatste jaren werd er zelfs een speciale bedrijfsconstructie opgetuigd om te zorgen dat die boekingen niet meer nodig waren.

Het laatste woord is dan ook nog niet gesproken over de affaire. En hoewel er geen vermoedens zijn, dat de betrokkenen persoonlijk voordeel van de affaire gehad hebben, loopt er inmiddels wel een strafrechtelijk onderzoek tegen hen. De eigenaar van de post, de Zwitserse staat, heeft inmiddels bekendgemaakt dat er over de nog niet afgesloten boekjaren 2017 en 2018 geen volledige decharge verleend zal worden.

Maar de belangrijkste vraag is toch wel: hoe is het mogelijk, dat een dergelijke fraude minstens 10 jaar ongemerkt kon plaatsvinden. Op die vraag gaf minister Leuthard, die daarvoor verantwoordelijk is, vanmiddag tijdens een persconferentie geen helder antwoord. Ze kondigde een onderzoek aan naar de noodzaak van verbeteringen binnen het ambtenarenapparaat. Ook was ze van mening, dat de wet die de subsidies in het openbaar vervoer regelt, gereviseerd dient te worden. De Raad van Commissarissen en de eigenaren van de Zwitserse post (dat is de ministerraad zelf) pleitte ze vrij van alle schuld. Toen ze gevraagd werd naar haar eigen plannen om zich terug te trekken als minister, antwoordde ze pinnig: “Sie dürfen weiter spekulieren.”

De directeur van de eidgenössische Finanzverwaltung, die de sjoemelpraktijken van Postauto jarenlang niet opmerkte, zegt, dat er sprake is geweest van een jarenlange collectieve menselijke fout bij de controle van de boekhouding.

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Loyaliteit en dubbele nationaliteit

Nederland is erg behoudend als het gaat om het toelaten van een dubbele nationaliteit. Tegenstanders van een dubbele nationaliteit zijn bang, dat mensen met een tweede paspoort niet meer loyaal zijn tegenover hun oorspronkelijke nationaliteit. Als een politicus meer dan één nationaliteit heeft, zijn er dan ook altijd mensen, die de loyaliteit van die politicus ter discussie stellen. Er zouden belangenverstrengelingen kunnen ontstaan, zo beweert men.metjala

Dat gebeurt ook in het land waar ik woon: Zwitserland – al kent de Zwitserse wet geen beperkingen voor dubbele nationaliteiten. Onlangs nog, bij het benoemen van de nieuwe minister Cassis. Hij hoort bij de rechtse FDP (vergelijkbaar met de Nederlandse VVD) en hij heeft zijn tweede, italiaanse, nationaliteit vrijwillig opgegeven toen hij minister werd. De vraag is nu natuurlijk: is minister Cassis ineens een ander mens geworden, nu hij geen Italiaans paspoort meer heeft?

 

Pas_CH_I

Over die vraag is in de Zwitserse politiek uitgebreid gediscussieerd.
In het parlement is een motie van de rechtspopulistische Lega besproken. In die motie werd voorgesteld, dat ministers, parlementariërs en diplomaten geen dubbele nationaliteit meer mogen hebben omdat de loyaliteit aan Zwitserland bij Doppelbürger (mensen met een dubbele nationaliteit) niet gegarandeerd zou zijn. Het parlement heeft de motie echter verworpen. Kanselier Thurnherr formuleerde het standpunt van het parlement kort en krachtig: Loyaliteit wordt bepaald door je innerlijke houding en niet door wetten en regels.

Ik durf te beweren dat het zelfs averechts werkt. Stel je voor, je hebt de Nederlandse nationaliteit en nog een andere. Je wilt in Nederland in de politiek en de Nederlandse wet zou je dwingen om daarvoor je andere nationaliteit op te geven. Je doet dat, tegen heug en meug maar je kunt niet anders. Wordt daardoor je loyaliteit tegenover Nederland groter? Nederland wordt dan eerder “het land dat je andere paspoort afgepakt heeft”. Dat is nou niet werkelijk bevorderend voor de loyaliteit, integendeel.

Daarom: gun mensen toch hun dubbele nationaliteit. Als een enkeling daar misbruik van zou maken, is er voldoende gelegenheid om die persoon alsnog zijn Nederlanderschap te ontnemen – en politici en diplomaten zouden daarmee automatisch hun baan kwijt zijn.

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Een heleboel sneeuw

Vorig jaar en het jaar daarvoor mopperden we over het gebrek aan sneeuw. Wintersport was op de meeste plaatsen nauwelijks of niet mogelijk. Dit jaar is dat anders. We hebben sneeuw in de bergen – en hoe!

Afgelopen dinsdag reisden we van Olten naar Münster in kanton Wallis. Daar is de vakantieflat van mijn schoonmoeder. Samen met een kennis en haar dochter waren we van plan om een paar dagen op de ski’s te gaan staan. U heeft vast al wel eens foto’s uit Münster gezien. Toen we dinsdag aankwamen, zag het er zo uit vanaf het balkon:

20180102_150315

Prachtig weer voor een paar dagen wintersport! Maar schijn bedriegt. Net zoals in Nederland heeft het ook in Zwitserland gestormd. En hoewel er in Münster weinig wind te bespeuren was, kregen we wel een ander gevolg van de storm te verwerken: neerslag. En die komt in deze tijd van het jaar meestal in de vorm van sneeuw. Veel sneeuw. Vannacht viel er 40  centimeter bovenop de meter die er al lag, en in de loop van vandaag kwam daar nog iets van een halve meter bij.

Dat levert heel mooie plaatjes op:

Minder mooi is, dat zulke hoeveelheden sneeuw tot lawinegevaar leiden. Je kunt je op een SMS-dienst abonneren die je over de actuele situatie op de hoogte houdt en dat is erg nuttig. Gisterenavond kwam het bericht, dat vandaag vanaf 9 uur de spoorweg en de hoofdweg door het dal afgesloten worden vanwege lawinegevaar. Dat betekent dat je van dat moment af het dorp niet meer in of uit mag. Blijkbaar was de situatie kritisch, want vanochtend heel vroeg kwam het bericht dat de sperring al om 7 uur zou beginnen. Dat lazen we pas toen we rond 7 uur wakker werden – en dat betekent, dat we tot nader order “ingesneeuwd” zijn in Münster.

Dat is minder dramatisch dan het lijkt. De supermarkt heeft voorraad, water en stroom functioneren en gezien het feit dat u dit nu zit te lezen kunt u vaststellen dat ook het internet het gewoon doet. Alleen: we kunnen er niet uit. En de skiliften zijn vanwege datzelfde lawinegevaar ook stilgelegd.

Maar er is voldoende sneeuw om veel plezier te hebben. Vooral Janneke kan haar geluk nauwelijks op. En natuurlijk zijn we ook even gaan kijken naar de slagboom aan de rand van het dorp, die normaal altijd verticaal staat, maar vandaag horizontaal en in het gezelschap van een hele batterij waarschuwings- en verbodsborden:

Ook het station toont een ongewone aanblik en het kost moeite om de sporen te vinden

Nu is het middag en zijn we terug in de vakantieflat. Binnen is het gezellig en warm, buiten is het wat minder hard gaan sneeuwen en stijgt de temperatuur, zodat het nu langzaamaan aan het regenen gegaan is.

De lawinedeskundigen zijn druk bezig om op de gevaarlijkste plekken met behulp van explosies gerichte lawines te maken. Regelmatig zien we een heldere flits, gevolgd door een diep gerommel. Op het volgende filmpje kun je de lawine niet zien – maar wel duidelijk horen:

Wanneer we het dorp weer uit kunnen is nog niet bekend. Vanavond om 6 uur verwachten we een nieuw bericht van de lawinedienst. Waarschijnlijk gaat het nog wel twee of drie dagen duren. We maken het gezellig!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Taizé komt naar je toe

Je kunt naar Taizé toegaan. Zelfs te voet is dat te doen – dat heb ik afgelopen zomer laten zien. Maar het hoeft niet. Taizé komt ook naar je toe. Afgelopen week kwam Taizé op bezoek in Basel, en met Taizé kwamen ook iets van 16.000 jongeren. Die werden allemaal in gastgezinnen ondergebracht in parochies en gemeentes in de omgeving. En omdat ook Olten bij die omgeving hoort, kregen wij op 28 december bezoek van ongeveer 330 jonge Taizégangers die tot en met 1 januari deelnamen aan de ontmoetingen in de St. Jakobshallen in Basel, de workshops in de stad en aan het programma dat de kerken in Olten en omgeving aanboden.

Olten in actie
Dat Taizé op bezoek komt, betekent actie in je kerk. Want slaapplaatsen voor 330 mensen vind je niet zomaar. Het kost behoorlijk wat overtuigingskracht om in het bijzonder de eerste schapen over de dam te krijgen. Gelukkig werden we geholpen door een vrijwilliger uit Taizé die ons liet zien hoe je dat het handigst aanpakt. En die al snel ontdekte dat Annina en ik Taizé kennen en hij ons dus wel kon inschakelen voor verdere acties. Zo waren wij eind november bij de gemeentevergadering van Trimbach om reclame te maken en ook naar de beide kerkkoren. Quinten kwam ook mee – vooral om de melktoevoer zeker te stellen – en zorgde voor de verhoging van onze aaibaarheidsfactor. Annina’s moeder logeert een tijdje bij ons en kon dus voor Janneke zorgen.

Veel mensen in Olten gebruiken de periode tussen Kerst en Nieuwjaar voor een paar dagen sneeuwpret in de bergen. Kunnen ze dan geen gastgezin zijn? Natuurlijk wel. Annina had bij een eerdere Taizébijeenkomst in Parijs al eens meegemaakt, dat een gezin met vakantieplannen de gasten eenvoudigweg de werking van de koffiemachine uitlegde, de sleutel overhandigde en zelf afreisde. De Taizébijeenkomst is tenslotte een deel van de pelgrimage van vertrouwen en dat geldt niet alleen voor de pelgrims, ook voor hen die ze ontvangen. Op die manier konden we nog ongeveer 25 extra plaatsen organiseren

In de hotellerie gebruikt men de term “bedden”, niet “plaatsen”. Maar het gaat hier echt om plaatsen. Als gastgezin hoef je helemaal geen bed aan te bieden. Twee vierkante meter vloeroppervlak is voldoende: de jonge gasten brengen zelf een matje en een slaapzak mee. Ook dat is trouwens iets, dat we aan de kwaliteitsbewuste Zwitsers regelmatig hebben moeten uitleggen.

Maar pas in de laatste anderhalve week voor het begin van de ontmoeting kwam het aantal aanmeldingen in de buurt van het gewenste. Onder andere een artikel in de lokale krant heeft daarbij geholpen.

330 mensen op bezoek
Op 28 december kwamen ze. Driehonderddertig in getal. Ze kwamen uit heel Europa: Polen, Frankrijk, Duitsland, Oekraïne, Wit-Rusland, België, Spanje, Italië, Hongarije, Roemenië, Slovenië, Letland en ja, ook zeven pelgrims uit Nederland. Als klap op de vuurpijl kwamen er nog drie Vietnamezen en een Taiwanees.

De hele dag waren we in de weer om de jongeren te ontvangen. De meesten hadden een lange reis achter de rug. Uit landen als Polen, Oekraïne en Witrusland reizen ze vaak met hele busladingen tegelijk aan en het duurt best even voordat je vandaaruit met de bus in Basel bent. En door het slechte weer kwamen ze pas laat in Basel en dus nog later in Olten aan. Maar in verloop van de namiddag vulde het parochiecentrum van St. Marien zich dan toch met pelgrims en vooral ook met al hun bagage.

Eerst even bijkomen met koffie, thee of soep. Vergeet vooral de thee niet, want Polen (waar 1/3 van de deelnemers vandaankomt) is zogezegd het Engeland van Oost-Europa. Daarna werd iedereen in een gespreksgroep ingedeeld – waarbij rekening moest worden gehouden met de welhaast babylonische spraakverwarring die de deelnemers uit zo veel landen opleveren. Tenslotte werden de gasten bij een van de vele gastgezinnen ondergebracht.

Die SBB begrüsst sie
Na het eerste bezoekje aan de gastgezinnen ging het terug naar Basel voor het avondeten en het eerste avondgebed. Mijn collegae lieten zich van hun beste kant zien, onder andere door middel van een groot aantal extra treinen, die ons via speciale routes direct voor de St. Jakobshal in Basel afleverden. Voor ondergetekende een uitgelezen gelegenheid om die speciale lijn eens te berijden – dat kan anders alleen in treinen vol voetbalhooligans.

20171228_161805

20171228_171102

Met de trein naar Taizé – het kan, ook al is het station van Taizé zelf al jarenlang gesloten.

20171228_161746

Na het gebed ging het ook weer terug naar Olten – alweer per extra trein.

Toen de ontvangst gelukt was, keerde langzaam enige rust terug in ons parochiecentrum. Maar niet voor lang: ’s avonds nadat men uit Basel is teruggekeerd moesten sommige pelgrims nog naar hun gastgezin begeleid worden. En omdat ons parochieverband een aantal kleine afgelegen dorpen heeft, waar ’s avonds geen bussen meer komen, vergde dat nog behoorlijk wat organisatie. Bovendien moesten de leiders van de gespreksgroepjes nog geïnstrueerd worden. En daarnaast hadden Annina en ik zelf ook nog zes gasten, die onze kersvers gerenoveerde zolder voor vijf dagen zouden bevolken.

De volgende twee dagen liepen volgens een enigszins vertrouwde structuur. Ontbijten in de gastgezinnen – of in ons parochiecentrum. Immers, ook de gasten die in een huis zonder ter plekke aanwezig gastgezin logeren, hebben ’s ochtends gezonde trek. Annina organiseert zulke dingen met plezier en de nodige deskundigheid, zodat niemand te kort kwam. En gelukkig waren er parochianen die spontaan kwamen kijken èn meehelpen.

Daarna was er het ochtendgebed in Taizé-stijl. In de gespreksgroepjes werd niet alleen de brief van broeder Alois, de prior van Taizé, besproken, maar kwam ook een aantal Oltense projecten aan bod die passen bij Taizé, vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping. Zo gaf Annina een korte presentatie van onze Restessbar en kwamen in de gespreksgroepjes vragen als “hoe gaan wij thuis om met Food waste” aan de orde.

Op de laatste twee dagen, oud- en nieuwjaarsdag, was het programma iets anders. Wij misten het middernachtelijke programmaonderdeel – je kunt een babysit moeilijk op oudjaarsnacht alleen bij je kinderen laten, bovendien zijn wij geen grote party animals en tenslotte had vier dagen meehelpen in onze parochie een snelsluitende werking op onze oogleden.

Op Nieuwjaarsdag zat iedereen om 10 uur meer of minder slaperig in de kerk voor de nieuwjaarsdienst. Oecumenisch – want niet alleen de katholieke parochies, maar ook de protestantse en oudkatholieke kerken waren bij “Taizé Basel”, of beter: “Taizé Olten”, betrokken.

Als afsluiting was er in het parochiecentrum lunch voor iedereen die geen gastgezin had, of waar het gastgezin niet in de gelegenheid was om lunch aan te bieden. De zoon van de pastoraal werker kookte Älplermagronen, uiterst Zwitsers en uiterst smakelijk. Dan was het afscheid daar: adressen werden nog uitgewisseld en de pelgrims gingen terug naar Basel, vanwaaruit dan weer teruggekeerd werd naar ieders woonland.

Ervaringen
Moe en voldaan gingen wij op 1 januari terug naar huis. Hoewel je als hulp bij de organisatie vooral met de (kleinere) problemen te maken krijgt, waren er toch veel heel positieve ervaringen, vooral van onze gastgezinnen. Daar waar velen aanvankelijk sceptisch tegenover het gastgezinnen-concept stonden, kregen we na afloop juist veel positieve reacties: zulke aardige mensen op bezoek gehad, zo gezellig geweest… ook in Olten is dus weer een mooie stap in de pelgrimage van vertrouwen gezet.

Nee, St. Marien is geen protestantse kerk
Annina en ik hebben bij sommige pelgrims tot ernstige verwarring geleid. We waren veel – en dankzij onze hoodies met reusachtig Taizé-logo ook erg herkenbaar – aanwezig in ons parochiecentrum. En omdat we ook nog wat taakjes in de gebeden kregen, concludeerden sommigen al gauw, dat Annina en ik de St. Marien-kerk samen bestieren. En omdat katholieke priesters in de regel niet getrouwd zijn, moet St. Marien dus wel een protestantse kerk zijn. Broeder Alois kan tevreden zijn: in zijn toespraak in het gebed van 30 december riep hij de diverse christelijke kerken op, om samen te gaan, ook als nog niet alle theologische strijdpunten beslecht zijn. St. Marien is een kerk – en of die nou protestant of katholiek is, is van ondergeschikt belang. Onze Taizé-hoodies kunnen met een gerust hart in de was – tot de volgende etappe in de pelgrimage van vertrouwen.

20180101_183843

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Sponsorlauf nach Taizé: 6850 Pfund

Bereits 4 Monate her habe ich das Ziel meiner Wanderung nach Taizé erreicht. Höchster Zeit, allen Sponsoren über die Ergebnisse der Wanderung zu informieren.

Ihr wusstet natürlich bereits, dass ich 345,3 Kilometer gelaufen bin. Was ihr noch nicht wusstet, ist der Ertrag der Wanderung. Das war auch nicht möglich, da es hat ein wenig gedauert, bis von über 80 Sponsoren aus den Niederlanden, Deutschland, der Schweiz und Kanada die diversen Sponsorbetragen in Euro, Franken, Dollar oder Pfund überwiesen wurden. Mittlerweile hat das alles gut geklappt. Insgesamt 2237,47 Euro, 5787,24 Franken, 350 Pfund und 130 Dollar. Als Totalergebnis konnte ich darum heute

6850 Pfund

dem Capital Appeal Projekt der Iona Community überweisen. Allen Sponsoren: vielen herzlichen Dank!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Sponsorloop naar Taizé: 6850 pond

Alweer ruim 4 maanden geleden bereikte ik het eindpunt van mijn sponsorwandeling naar Taizé. De hoogste tijd dus om u te informeren over alle resultaten van de wandeling.

U wist natuurlijk al dat ik 345,3 kilometer afgelegd heb. Wat u nog niet wist, is de opbrengst van de wandeling. Dat kon ook niet, want het duurt een tijdje om bij ruim 80 sponsors uit Nederland, Duitsland,  Zwitserland en Canada de diverse toegezegde sponsorbedragen in euro, frank, dollar of pond op te halen. Dat is inmiddels allemaal gelukt: om precies te zijn 2237,47 euro’s, 5787,24 franken, 350 ponden en 130 dollars. In totaal heb ik daarom vandaag

6850 pond

kunnen overmaken aan het Capital Appeal project van de Iona Community. Hartelijk dank aan alle sponsoren!

 

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized