De Zondagsrust in een hippe parochie

De zondagsrust is in Zwitserland een groot goed. Ik schreef u eerder al eens,  dat er een onverwacht groot aantal dingen op zondag niet mag: grasmaaien of tapijtkloppen. Dat maakt lawaai en dat mag niet op zon- en feestdagen. In Olten staat het, hoe toepasselijk, in Artikel 31 van de gemeenteverordening.

Je merkt het ook aan openingstijden van winkels: op zondag zijn (tank- en treinstations uitgezonderd) de winkels in principe allemaal gesloten. Een paar keer per jaar zijn er koopzondagen, maar dat is dan dat.

Een kerk is in de praktijk vrijgesteld van de verplichtingen die Artikel 31 met zich meebrengt. Zelfs de Nederlandse Artikel-31-kerk hoeft zich hier niet aan Artikel 31 te houden. De “winkel” is op zondag open en er mag middels kerkklokken ook ongegeneerd lawaai gemaakt worden. Protesten tegen het luiden van kerkklokken zijn er wel, maar slechts mondjesmaat en tot nu toe met maar weinig succes.

Gisteren profiteerde onze parochie van dit fenomeen. Wat was namelijk het geval? Het kerkorgel werd 60 jaar oud. En dat wilden we op een bijzondere manier vieren. Met de naburige protestantse kerk was afgesproken, dat hun klok van 10 tot 22 uur de uren niet zou slaan. In plaats daarvan werden er grote luidsprekers op de katholieke kerktoren gemonteerd en verbonden met het orgel. Elk uur gaf onze organist zo op eigen wijze via pedaal en speeltafel invulling aan “de uren slaan”. Om 20 uur waren er bijvoorbeeld 8 korte melodietjes van Queen te horen, om 21 uur korte fragmentjes filmmuziek en om 22 uur tien korte slaapliedjes.

Netto kwam het geluidsniveau bij lange na niet aan dat van een kerkklok en bovendien was voor het geheel keurig een vergunning aangevraagd. Wij vierden dus ongestoord de verjaardag van ons orgel. De organist gaf een kijkje in het inwendige van de jubilaris, hij gaf een concert, er was een “Wünschkonzert” waarbij het publiek de organist verzoeknummertjes kon geven en er was een verhaal-op-muziek voor jong en oud. Later op de avond kwam er een barbecue op het plein voor het parochiecentrum en zo lieten we de uren rustig aan ons voorbijgaan. Overigens werden via de luidsprekers alleen de “uren” versterkt. Niet de concerten en andere kunstuitingen.

Netjes een vergunning – en we hielden er ons ook nog aan – dus het laatste wat je verwacht is de politie op de stoep. Toch stond die er op een gegeven moment. Er had iemand geklaagd, en dan is de politie verplicht om te gaan kijken.

Het is een slechte gewoonte van sommige Zwitsers om bij geluidsoverlast van bv. de buren niet eerst even te gaan praten of informeren, maar meteen de politie te bellen. En vergunning of niet, die moet polshoogte komen nemen. Het leidt in de regel niet tot een betere verstandhouding tussen de betroffenen. De klager wordt, of de klacht nu terecht is of niet, al gauw als Bünzli betiteld: een onvriendelijke bejegening aan het adres van eenieder die wenst dat alle regels strikt worden opgevolgd, zelfs als niemand van het negeren ervan last zou hebben. Bünzli lappen je erbij als je je vuilniszak vijf minuten te vroeg aan de straat zet, doordeweek om 20.00 uur nog twee minuutjes doorgaat met het maaien van je gras, enzovoort. Woon je in een flat, dan komen daar nog dingen als “douchen na 22.00 uur”, praten in het trappenhuis, enzovoort, bij. Gelukkig zijn lang niet alle Zwitsers Bünzli en wonen wij in een wijk die tot nu toe van een overdaad aan Bünzli verschoond is gebleven.

Verbaasd – we hadden immers een vergunning – vroegen we dan ook, wat de klacht dan wel inhield. Wel, de klager had vastgesteld dat er via grote luidsprekers aan de kerktoren moderne muziek ten gehore gebracht werd. Er was vast en zeker jong, langharig, werkschuw tuig op de toren geklommen om de inwoners van de stad te beschallen met hun muziek.

Wel, de politie wist ook niet meer dan dàt we een vergunning voor het maken van geluid op zondag hadden – niet, hoe we daarbij te werk gingen. Ze waren, toegegeven, wat verbaasd over onze installatie, maar vonden het, gezien de vergunning, helemaal in orde. En waren bovendien gerustgesteld dat er geen jongelui in de toren geklauterd waren.

De conclusie is, dat we een onverwacht hippe parochie zijn. We maken moderne muziek, jawel. En dat met een kerkorgel dat inmiddels zestig jaar oud is.

3 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

sFüfi und sWägli

Gisteren sprak de Zwitserse Tweede Kamer, de Nationalrat, over het voorstel van de kamercommissie om de uitslag van het Masseneinwanderungsinitiative in wetgeving om te zetten. Zeer tot het ongenoegen van de extreemrechtse SVP ging de Nationalrat met grote meerderheid accoord met de heel milde variant die was voorgesteld. Ik schreef u daar al eerder over: er komen geen immigratiequota voor EU-burgers, er komt alleen een zekere plicht om vacatures aan het arbeidsbureau te melden en zo inwoners een kleine voorsprong ten opzichte van niet-ingezetenen te geven bij het vinden van een vacature.
De SVP reageerde als de duivel in een vat wijwater, maar het mocht niet baten. Uiteindelijk barstte fractievoorzitter Rösti (ja, zo heet hij echt) in woede uit en schreeuwde met overslaande stem: “Wir haben nichts. Einfach nichts!”
Later verklaarde hij, dat de Nationalrat de wil van het volk zou hebben genegeerd. Dat is echter maar gedeeltelijk waar. Weliswaar moest zelfs de ontwerper van het wetsvoorstel, Kurt Fluri, toegeven, dat het volksinitiatief wel heel minimalistisch omgezet wordt. Maar er is meer dan dat. Om te beginnen heeft datzelfde volk het afgelopen jaar te kennen gegeven, dat het welletjes is met de SVP-initiatieven tegen buitenlanders. Bovendien heeft het volk al een behoorlijke tijd geleden ingestemd met de bilaterale verdragen, die Zwitserland met de EU heeft afgesloten. Hoeksteen van die verdragen is het vrije verkeer van personen tussen de EU en Zwitserland. Het volgens de wensen van de SVP omzetten van het Masseneinwanderungsinitiative is volkomen in strijd daarmee en betekent feitelijk het eenzijdig opzeggen van die verdragen door Zwitserland. De kamercommissie heeft dus de wijste weg gekozen. SVP-fractievoorzitter Rösti en zijn partij wilden sFüfi und sWägli (een spreekwoord uit de tijd dat een broodje, een Wägli, 5 rappen kostte, een Füfi. Je kunt niet zowel het geld als het broodje hebben). En, op zijn Nederlands gezegd, wie het onderste uit de kan wil, krijgt de deksel op zijn neus. En heeft dan inderdaad nichts, einfach nichts.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

De directe democratie: minder direct dan u denkt

Zwitserland wordt regelmatig geprezen om de directe democratie. En inderdaad zijn er hier heel veel referenda en kan ook het volk zelf (grond)wetsvoorstellen in stemming laten brengen.
Dat dat verregaande gevolgen kan hebben, zagen we enkele weken geleden in Groot-Brittannië. Met een nipte meerderheid besloten de Britten de EU te verlaten, zonder dat iemand eigenlijk wel goed wist wat dat kon betekenen. Zodra de meerderheid bekend was, trokken alle politieke kopstukken die het referendum hadden geïnitieerd, zich terug als slakken in hun huisjes.
Referenda zijn dan ook niet altijd een methode om “het volk te laten beslissen”. In Groot-Brittannië wilden de conservatieven orde in eigen partij krijgen en ook hier in Zwitserland is partijpolitiek vaak een reden voor een Volksinitiative. Met name de SVP gebruikt het middel vaak om zich te profileren.

Het is dan ook wel eens goed om te kijken, wat er van zo’n initiatief terechtkomt. Zo had Zwitserland enkele jaren geleden een zogenaamd Masseneinwanderungsinitiative. De SVP stelde voor, dat Zwitserland de grenzen weer zou sluiten en buitenlandse werknemers alleen mondjesmaat zouden worden toegelaten op grond van strikte quota. 50,3% van de stemmers liet zich overtuigen door de miljoenenverslindende propagandacampagne van de SVP, die zich op de borst klopte als grote vertegenwoordiger van het volk.
Tegelijkertijd wist iedereen donders goed dat het Masseneinwanderungsinitiative niet letterlijk om te zetten was zonder verregaande gevolgen voor de relaties en verdragen met de EU.In de aanloop naar de omzetting ontstonden al de eerste problemen voor studenten en universiteiten, omdat Zwitserland van diverse onderzoeksprogramma’s dreigde te worden uitgesloten. Bij later initiatieven over migratieonderwerpen kreeg de SVP de kous op de kop en leed een smadelijke nederlaag. Maar het Masseneinwanderungsinitiative moest nog altijd in wetgeving worden omgezet.
Afgelopen vrijdag was het zover. De parlementscommissie die ermee belast was, presenteerde haar oplossing. Artikel 1 schrijft voor, dat de regering alles moet doen om de werkgelegenheid te stimuleren. Artikel 2 schrijft voor, dat als de immigratie een bepaalde grenswaarde overstijg, de bedrijven verplicht worden om hun vacaturs bij het arbeidsbureau te melden. En artikel 3 zegt, dat er verdere maatregelen kunnen worden genomen als artikel 1 en 2 niet tot het gewenste effect (wat dat dan ook moge wezen) leidt.
Het ziet er niet naar uit, dat SVP of andere partijen zich zullen weren tegen dit uitvoeringsvoorstel. Iedereen is eigenlijk blij, dat er een oplossing gevonden is die de EU niet tegen de haren instrijkt, want onder de streep had zelfs de SVP weinig zin om met Brussel te onderhandelen, nu gebleken was, dat zelfs de Britten daarvoor koudwatervrees hebben. En daarmee was het Masseneinwanderungsinitiative achteraf niet meer dan een storm in een glas water.

Je kunt je afvragen wat de waarde van dergelijke initiatieven is. De SVP kon zich er destijds uitstekend mee profileren. Maar het resultaat is nul, en de hele actie heeft vooral onzekerheid opgeleverd, en daarmee veel schade aangericht.
Het zou zomaar kunnen zijn dat dat ook voor het Brexit geldt. Grote schade aan de Britse economie gedurende de jaren van onzekerheid, maar alles blijft bij het oude. Zulke referenda zijn schadelijk, ook voor de roep van de directe democratie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Das Eidgenössische

Vandaag is het wel gepast om wat te vertellen over de Zwitserse nationale sport. Komend weekend vindt namelijk het “Eidgenössisches” plaats, wat vooral een reusachtig sportevenement is.
Het zal u misschien verbazen dat de nationale sport bedreven wordt in een weekend waarin de mussen gebraden uit de dakgoot vallen. De Zwitserse nationale sport moet toch beslist met sneeuw of ijs van doen hebben? Mis. De traditionele sport is schwingen, en dat is (het komt misschien wat onverwacht) een vorm van worstelen. Twee “schwinger” staan in een ring van zaagsel. Ze hebben ieder een juten broek aan. Het doel is om de tegenstander met beide schouders op de grond te drukken en hem tegelijkertijd met één hand aan die broek vast te houden. Men spreekt daarom ook wel enigszins denigrerend van “Hoselupf”: broektillen. De winnaar van het toernooi krijgt meestal een prijs in natura: een koe is nogal gangbaar.
Ook al omdat er geen gewichtsklassen zijn, zult u begrijpen dat deze sport niet aan mij besteed is. Gelukkig zit ik ook niet om een koe verlegen. Maar dat schwingen bij mijn landgenoten populair is, blijkt wel uit de schaal van het “Eidgenössische”. Het stadion, dat tijdelijk wordt opgebouwd, telt 56012 plaatsen. Er worden in totaal 250.000 bezoekers verwacht, men rekent erop dat 200.000 biertjes, 4000 liter schnaps en 40.000 worsten over de toonbank gaan. Ook het feit dat iedereen het gewoon over het “Eidgenössische” heeft (officieel is het het “Eidgenössisches Schwing- und Älplerfest”) zonder de sport ook maar te noemen, zegt genoeg over de populariteit.
Daarnaast is het een sport met tradities. Vrouwen waren tot voor enkele decennia geleden niet alleen niet welkom bij de stembus, maar ook niet bij het “Eidgenössische”. Pas aan het einde van de tachtiger jaren is daar verandering in gekomen. Ook de beloning in natura (op het “Eidgenössische” naast een koe ook een erekrans en de titel “Koning” – en dat in het doorgaans antimonarchistische Zwitserland) is traditie. Niet dat de koe (een prachtig beest, volgens de kenners zeker 10.000 franken waard) nu vaak bij de winnaar thuis komt. Lang niet elke schwingerkoning heeft een stal naast het huis. Meestal wordt het dier direct na de wedstrijd verkocht.
Tot zover mijn bijdrage aan het “Eidgenössische”. Ik zoek dit weekend niet de brandende hitte van de zaagselring op maar een koel plekje in de bergen. Prettig weekend allemaal!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Versluier-problemen

Sinds 1 juli ook officieel in een deel van Zwitserland: het burkaverbod. In kanton Ticino mag geen burka of niqab worden gedragen. De boete bedraagt 100 tot zelfs 10.000 franken. Al op de eerste dag werd er eentje uitgeschreven. Mevrouw Illi van de islamitische centrale raad poseerde in niqab voor een Tessiner agent en kreeg wat ze zo graag wilde: een felbegeerde boete.

Bij die ene boete is het gebleven. Het door de Tessiner SVP en haar lokale aftreksel LEGA zo dringend noodzakelijk geachte burkaverbod is een oplossing voor een niet-bestaand probleem. Ook de angst van de Tessiner hoteliers voor minder gasten uit het Midden-Oosten is ongegrond gebleken. Integendeel, er worden 20% meer overnachtingen dan vorig jaar verwacht bij deze doelgroep.

Wat overblijft: een onnodig referendum, een onnodige cursus “hoe te handelen bij burka- en niqabdragers” voor ongeveer honderd politieagenten – er kwam speciaal een deskundige uit Zürich voor naar Ticino – en een stapeltje onnodige folders in Engels en Arabisch om de nieuwste onnodige Tessiner wetten uit te leggen aan de gasten. In alle andere situaties zouden SVP en LEGA al stapels kamervragen hebben gesteld over de verspilling van zo veel belastinggeld.

Niet dat Zwitserland geen versluierproblemen heeft. Integendeel. Mijn ochtendblad meldt een toenemende ergernis bij forensen over medereizigers die hun schoenen uittrekken in de trein. De chef van Pro Bahn (de Zwitserse variant van Rover) stelt, dat vrijwel elke forens het geheim van de Appenzeller kaas kent. Begrip voor blote voeten op de bank is er steeds minder, steeds vaker worden de voeten op Facebook of Instagram voor de rest van de wereld gedocumenteerd. Gelukkig kunnen geuren nog niet via deze kanalen gedeeld worden.

Mag het? Bij de SBB mogen voeten op de bank. Voorwaarden: krant of iets dergelijks eronder en er mag geen hinder voor andere reizigers ontstaan. “Appenzeller kaas” op de Appenzeller Zeitung mag dus alleen als je naast “liefhebbers” zit.

Maar de SVP heeft andere versluieringsproblemen dan burka’s en tenenkaas. Daar is de aloude discussie over de partijfinanciering. Een fatsoenlijke partij legt die open op tafel. Maar omdat bedrijven noch burgers met goed fatsoen willen toegeven dat ze de SVP sponsoren, blijft de SVP tegen een dergelijk versluieringsverbod.

Sterker, SVP-hardlined Glarner is voor méér versluiering. Onlangs werd vastgesteld dat IS-terroristen zich bedienen van “made in Switzerland” wapentuig. Deze schande voor Zwitserland kan volgens Glarner het best voorkomen worden door voortaan wapens zonder fabriekslogo te maken.

Hoog tijd voor een versluier-verbod: het moet politici verboden worden, een bord, een plank of een ander gezichtsbedekkend object voor het hoofd te hebben.

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, De SVP en racisme, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

It’ll all end up in tears, I know it…

Ik heb u eens geschreven over mijn ervaringen op de luchthaven van Chicago, O’Hare. Sindsdien noem ik die plek O’Horror. Met recht, naar nu gebleken is. Want ook het Brexit komt van Chicago O’Hare. David Cameron heeft daar, naar verluidt tijdens het nuttigen van een pizza in afwachting van een vlucht, met twee van zijn partijvrindjes bekonkeld, dat een Brexit-referendum de enige mogelijkheid is om de eenheid in zijn partij te bewaren.

Inmiddels staat David Cameron voor een kast peperduur Wegdewoodservies in scherven. Zowel hijzelf als de leider van de arbeiderspartij leggen hun functie neer. Miljoenen mensen hebben een petitie ondertekend om een tweede referendum te houden. De leiders van de EU geven impliciet te kennen dat de Britten nu werkelijk hun eigen boontjes moeten doppen: ze eisen dat het uittredingsproces zo snel mogelijk op gang komt. Zo diep zat de liefde voor de Britten blijkbaar niet. Schotland, dat tegen uittreden uit de EU stemde, wil een referendum om het Verenigd Koninkrijk voor een Verenigd Europa te verruilen en denkt dat een Brexit met een veto uit Edinburgh voorkomen kan worden. Een Brits pond weegt nog maar 400 gram. De aandelenbeurzen staan op verlies. Ook  uw pensioen is door de Brexit-stem van de Britten in één klap 3% minder waard.

En het treurigst van alles: op straat, in de bus en in de metro worden niet-Britse EU-burgers openlijk aangesproken om hun koffers te pakken en op te rotten: de uitslag van het Brexit-referendum is een schaamlap geworden voor openbaar racisme dat sinds 1945 zijn weerga niet kent.

Cameron heeft geprobeerd zijn eigen vrindenclubje bij elkaar te houden – ten koste van werkelijk alles wat bij elkaar gehouden zou moeten worden.

En terwijl de Britten over elkaar heen vallen met discussies over een nieuw referendum (I’m most dearly sorry, hoe zeer ik ook tegen een Brexit ben, je kunt niet achteraf de spelregels willen veranderen als de uitslag je niet zint), een afsplitsing van Schotland en beschamende uitingen van racisme, is er eigenlijk nog niets aan de hand. Uitgerekend de Britten, die er traditioneel om bekend staan het hoofd koel te houden en eerst een kop thee te drinken, schijnen niet te beseffen dat het Brexit-referendum werkelijk niets anders betekent dan: in een multiple choice oefening, waarbij dik 70% van de kandidaten kwam opdagen, heeft 52% het ene hokje aangekruisd en 48% het andere.

Het referendum is namelijk niet bindend.

De uitslag van het referendum heeft geen enkele juridische status. Geen wet is sindsdien veranderd, geen regel aangepast. In Groot-Brittannië heeft het parlement het voor het zeggen en dat kan de uitslag van het referendum zonder slag of stoot in de prullenbak gooien.

Wat zegt het referendum dan wel?

Allereerst: dat het niet verstandig is om tijdens het eten van een pizza tussen twee vluchten door even de wereldpolitiek en het halve land op stelten te zetten om te zorgen dat de rijen in je eigen partij gesloten blijven, vervolgens hard te roepen dat je minister-president zult blijven ongeacht de uitslag en tenslotte toch aftreedt, je land in een rokende puinhoop achterlatend. So long and thanks for all the fish. Het handelen van de Britse minister-president is, nog afgezien van de feitelijke Brexit-uitslag, beschamend.

Verder: dat je mensen fatsoenlijk dient te informeren over de consequenties van het referendum. Het is schrijnend om op televisie mensen te zien, die verklaren, dat ze “leave” gestemd hebben maar niet wisten, dat dat mogelijk gevolgen zou kunnen hebben. Het referendum als computerspelletje. Net zo schrijnend: de mensen die denken dat Groot-Brittannië sinds het sluiten van de stembureau’s geen lid van de EU meer is, alle EU-burgers illegaal in het land verblijven en ze voor hun vakantie op Ibiza, deze zomer, nog snel een visum moeten aanvragen.

Waarheen leidt de weg van Groot-Brittannië?

Het zou zomaar kunnen dat er onder de streep, na een periode van verwarring, chaos en rumoer, maar weinig verandert. De Britten lijken geen haast te maken met het opzeggen van hun lidmaatschap. En als ze dat gaan doen, moeten ze onderhandelen over de voorwaarden met een uiterst bekwame onderhandelingspartner die bovendien in een heel comfortabele positie verkeert. Het zou me niet verbazen, als de Britten gewoon in de EU blijven, als ze geconfronteerd worden met het prijskaartje dat hangt aan een “leave”.

De enige zekerheid die er is over Brexit: de onzekerheid die is ontstaan, is voor niemand goed. Het pond devalueert, de euro zakt zachtjes mee, de beurzen over de hele wereld staan diep in de rode cijfers. Het eens zo trotse Britse rijk, dat heerste over de zeven wereldzeeën, is terug bij af. Het toont nu zijn andere kant. Een regenachtig, bekrompen, ouderwets eiland waar de tijd niet één uur achter loopt, maar honderd jaar en één uur, dat in de laatste jaren enige vooruitgang kende omdat de loodgieters ook vanaf het continent mochten komen en diengevolge kennis kon maken met de geneugten van een mengkraan, maar waar men nu weer probeert te douchen met twee kranen, een ijskoude en een kokend hete.

3 reacties

Opgeslagen onder De EU, Democratie, Grensperikelen, Politiek

Britain: we apologise for any inconvenience caused 1973-2016

En weg zijn ze, de Britten. Een dezer dagen gaan ze, gewapend met de handtas van wijlen Margareth Thatcher, naar de klantenservice van de EU in Brussel, zetten het ding met een klap op de balie, en roepen stoer “I want my money back”.

Wat gaan ze aantreffen in Brussel? Er is waarschijnlijk geen ander land ter wereld dan Zwitserland dat daar beter over kan meepraten. Ook Zwitserland wil niet bij de EU horen, maar werkt wel uitvoerig samen met de grote Europese buurman. Wel, de Zwitsers kunnen uit ervaring zeggen, dat het slecht kersen eten is in Brussel als je er niet bij wilt horen. En “er niet bij horen” is er niet bij. Je bent erbij, of je wilt of niet. Zwitserland neemt heel veel wetgeving uit Europa over. Soms omdat het handig is, soms omdat het gewoon nauwelijks anders kan. En ook Zwitserland betaalt aan de EU. Het duidelijkste voorbeeld is misschien wel de splinternieuwe, 57 km lange Gotthardbasistunnel. Die is echt niet gebouwd om dat handjevol Ticinesen sneller naar Zürich te laten reizen, of omgekeerd. Het leeuwendeel van het verkeer door de nieuwe tunnel zal goederenverkeer zijn. Van de EU. Naar de EU. Natuurlijk hangt er een prijskaartje aan zo’n ritje door de tunnel. Maar de inkomsten daaruit zijn net genoeg om het lopende onderhoud van de tunnel te kunnen betalen. Voor Groot-Brittannië zal het niet anders zijn, al zit de EU misschien niet te wachten op een tunnel van “the Continent” naar EU-lid Ierland.

Kortom, als de Britten die handtas op de balie van de klantenservice in Brussel zetten, dan moeten ze niet verwachten dat er iets in die handtas gestopt wordt. Waarschijnlijk eerder omgekeerd. De Britten zullen de portemonnaie uit die handtas moeten halen. Jammer dat de ponden die daar in zitten, sinds vanochtend 7% minder waard zijn dan gisteren en zelfs 15% minder waard dan een half jaar geleden. Eigen schuld.

Rationeel is het dan ook niet zo’n verstandig besluit van de Britten. Niet alleen de EU wordt duur. Ook de producten uit de EU. En de olie. Want de dollar is vanochtend ook 10% duurder geworden voor de Britten. Weliswaar hebben de Britten zelf olie – maar die zit voornamelijk in Schotse bodem en het is gezien de uitslag van het referendum in Schotland niet onwaarschijnlijk dat de Schotten nu opnieuw willen praten over het verruilen van het Verenigd Koninkrijk voor het Verenigd Europa.

Waar komt het Brexit dan vandaan? Uit de buik. Het is een puur emotioneel besluit. De Britten willen hun eigen boontjes doppen. Dat daar een prijskaartje aan gaat hangen, is hierboven uitgelegd en kunnen ze anders in Zwitserland komen navragen. Maar goed, onafhankelijkheid mag blijkbaar wat kosten.

Zijn die emoties terecht? Ze zijn misschien wel begrijpelijk. De EU is, puur rationeel, een groot succes. Je hoeft nauwelijks meer een paspoort aan de grens te laten zien, je hoeft niet meer met twintig verschillende valuta op zak op vakantie “naar het continent” te gaan en ook de hoge roamingkosten zijn duidelijk lager geworden en binnenkort zelfs volledig verleden tijd. Even lekker goedkoop boodschappen doen in Duitsland is dankzij de open grenzen vanuit Nederland veel makkelijker dan vanuit Zwitserland. Het belangrijkste succes van de EU, al meer dan 70 jaar vrede in Europa, heb ik dan nog niet vermeld.
Maar tegelijkertijd is de EU ver weg. Het is voor de meeste mensen volkomen onduidelijk wat er in Brussel gebeurt. Het vooroordeel van goedbetaalde Eurocraten die discussiëren over de maximale krommingsgraad van komkommers en dan ook nog een stevig belastingvoordeel opstrijken is gauw gemaakt. De schandalen over de EU-parlementsleden die de presentielijst tekenen, het vergadergeld opstrijken en vervolgens de vergadering verlaten maken het niet beter. En dat is dan ook de grote makke van de EU: het is een ver-van-mijn-bed-show. Veel mensen hebben het gevoel dat ze geen enkele invloed in Europa hebben en dat alleen “de ander” profiteert. De anonimiteit van de EU maakt het extra makkelijk om alle ellende die een mens mogelijkerwijze kan overkomen op de rekening van de EU te zetten. De vluchtelingenproblematiek, slechter wordende gezondheidszorg, de slechte vooruitzichten voor AOW en pensioenfondsen, het is lekker makkelijk om dat allemaal maar de EU te verwijten.

Dat gebeurt overigens niet alleen in Groot-Brittannië. Het Front National in Frankrijk, de PVV in Nederland en de FPÖ in Oostenrijk roepen nu om het hardst, dat zij ook een referendum willen om uit te maken of Frankrijk, Nederland, respectievelijk Oostenrijk de EU moeten verlaten. Dat is een gevaarlijke ontwikkeling. Allereerst: de vermeende problemen die de schuld van de EU zouden zijn, worden niet opgelost als je de EU verlaat. En al helemaal niet door degenen die nu zo hard Frexit, Nexit en Öxit roepen. En daarnaast: de wereld draait door. Is sinds de oprichting van de EU verder gedraaid. De verregaande internationalisering is een feit dat je niet meer stopt met prikkeldraad en slagbomen aan grenzen die voor de meesten van ons alleen nog echt aanwezig zijn bij voetbalwedstrijden. Als de EU uit elkaar valt, ontstaan er haast automatisch weer nieuwe samenwerkingsverbanden. Face the facts: we kunnen niet zonder samenwerking met elkaar. En de EU mag weliswaar een nauwelijks op de gewone man georiënteerde bureaucratie zijn (en dat moet dringend veranderen), maar zonder EU zijn we beduidend slechter af. De Britten gooien met het, toegegeven, bijzonder eurocratische, badwater tegelijk ook de baby weg.

5 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, De EU, Grensperikelen, Politiek, Typisch Zwitsers