Categorie archief: Dubbele nationaliteit

En toen waren er nog maar twee

Gisteren keurde het parlement in Noorwegen een nieuwe nationaliteitswet goed. De oude wet, uit 1888, was nodig aan vernieuwing toe, aldus Ove Trellevik van de conservatieve partij. Het goede nieuws: in de nieuwe wet zal het de Noren voortaan worden toegestaan om naast de Noorse nationaliteit ook een andere nationaliteit te hebben. Het gaat nog even duren voordat dat alles in de praktijk geregeld is – zo moet Noorwegen een deel van het Verdrag van Straatsburg uit 1963 opzeggen – maar dan kan Noorwegen zich aansluiten bij de rij West-Europese landen die in de laatste jaren de strikte beperkingen aan dubbele nationaliteit hebben opgeheven, zoals Denemarken, Duitsland en België.

En toen waren er dus nog maar twee West-Europese landen die dubbele nationaliteit in principe afwijzen: Nederland en Oostenrijk. Het wordt, na het besluit van het Noorse parlement van gisteren, nog duidelijker dat die twee landen een achterhoedegevecht aan het voeren zijn.

Ook in Nederland denkt de regering aan een aanpassing van het nationaliteitsrecht. De nieuwe wet dreigt echter een moeizaam compromis te worden tussen liberalen (die in hun hart veelal voor het toelaten van dubbele nationaliteiten zijn, maar voorzover ze aan de rechterkant van het politieke spectrum opereren ook bang zijn dat de PVV met hun stemmen aan de haal gaat) en de confessionelen, die onder aanvoering van de heer Buma nog steeds van mening zijn dat een dubbele nationaliteit ook tot een loyaliteitsconflict voert.

Dat laatste is in principe waar. Dat gedachtegoed komt uit de jaren ’50 en ’60, toen de hele wereld elkaar nog wantrouwend aankeek en er koude oorlogen gevoerd werden. Maar de wereld is inmiddels ingrijpend veranderd. Ze is internationaler geworden, en dat maakt dat er steeds meer mensen zijn die belang hebben bij het kunnen hebben van meerdere nationaliteiten. Tegelijkertijd is het inzicht gekomen dat je eventuele loyaliteitsproblemen ook anders kunt oplossen. Terroristen en zware misdadigers met kun je ook al onder de huidige wetgeving de Nederlandse nationaliteit afnemen – aangenomen dat ze dan nog een andere nationaliteit overhouden.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie

Helbanië of Kosovetië?

Het wereldkampioenschap voetbal is voor Zwitserland al weer voorbij. Naast voetbalhoogte- en -dieptepunten was er ook een opvallend politiek statement van de topspelers Xhaka en Shaqiri. Zij hebben niet alleen de Zwitserse maar ook de Kosovaarse nationaliteit en in de wedstrijd tegen Servië – voor Kosovaren een zwaarbeladen match – vormden de heren na doelpunten met hun handen de “dubbele adelaar”, die een belangrijk nationaal symbool voor Kosovo en Albanië is. Servië was gepikeerd, er volgde een protest en Xhaka en Shaqiri kregen een – gezien het salaris van deze heren – bescheiden boete van een paar duizend Zwitserse franken.

Nu krijgt de zaak nog een Zwitsers staartje. De secretaris-generaal van de Zwitserse voetbalfederatie, Alex Miescher, stelt nu namelijk de dubbele nationaliteit ter discussie. Hij heeft duidelijk geen zin in nog meer “dubbele adelaar”-affaires.

Miescher trapt daarbij tegen het zere been van het grootste deel van het Zwitserse voetbalelftal, want de meerderheid heeft daar nog een of meer andere nationaliteiten naast de Zwitserse. Het wereldkampioenschap voetbal zou er voor Zwitserland heel anders hebben uitgezien als het Zwitserse team geen spelers met een dubbele nationaliteit zou mogen hebben.

Maar Miescher wordt bovendien teruggefloten. Om te beginnen door zijn eigen partij, de liberale FDP (enigszins vergelijkbaar met de Nederlandse VVD). Een FDP-lid van de Nationalrat, de Zwitserse Tweede Kamer, legt het duidelijk uit: Immigranten kiezen uit heel pragmatische reden voor de Zwitserse nationaliteit. Het maakt het makkelijker een huis, een baan en een stageplek voor hun kinderen te vinden. Het is daarbij haast onmenselijk, als je je daarvoor bij je vroegere Heimat moet afmelden.

Nog opvallender is het standpunt van de normaalgesproken uitermate buitenlanderonvriendelijke SVP. Peter Keller, Nationalrat-lid voor de SVP zegt, dat veel immigranten “betere en bewustere” Zwitsers zijn dan sommige “Hubers” en “Müllers”. Die laatste uitspraak laat ik natuurlijk voor zijn rekening. Maar als zelfs de SVP weinig problemen met dubbele nationaliteiten heeft, zou je toch mogen verwachten dat het moderne Nederland zo langzamerhand ook de bezwaren tegen de dubbele nationalteit opgeeft en de Rijkswet op het Nederlanderschap eindelijk eens aanpast.

3 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Politiek, Typisch Zwitsers

Air Dogan landt niet, Rutte zweeft.

Grote ophef in Nederland. Turkse ministers willen in Nederland propaganda maken voor het referendum, dat binnenkort in Turkije wordt gehouden en als doel heeft om de zittende president Erdogan nog meer macht te geven dan hij al heeft. Nederland heeft daarom de landingsrechten van de Turkse diplomatieke luchtvaart, die ik voor het gemak maar even Air Dogan genoemd heb, ingetrokken. Inmiddels lijkt het erop, dat Air Dogan met vliegtuigvervangend autovervoer alsnog het land in is gekomen.

Laat ik vooropstellen, dat ik president Erdogan een ordinaire machtswellusteling vind, die druk bezig is om de toch al wankele Turkse democratie zo snel mogelijk om zeep te helpen. Dat Nederland daar niet aan mee moet werken, is duidelijk. Dat Erdogan daarop met vocabulaire uit de Tweede Wereldoorlog gaat strooien, duidt eens en te meer aan dat die man op het verkeerde pad is.

Minister-president Rutte had echter een heel ander argument vandaag om Air Dogan niet in Nederland te laten landen. Volgens de Zwitserse nieuwssite 20 Minuten zei Rutte, dat het niet correct is dat een Turkse minister campagne voert in Nederland onder Nederlanders, zelfs als die misschien ook een Turkse pas hebben. Want zij zouden in eerste instantie Nederlander zijn.

Dat is een merkwaardig argument.

Om te beginnen: iemand met zowel de Turkse als de Nederlandse nationaliteit is niet “meer” Nederlander of “meer” Turk. Hij is allebei. Punt uit.

Bovendien: Ruttes eigen partij heeft ook afdelingen in het buitenland. Aan de Côte d’Azur, in Brussel en ook hier in Zwitserland, in Genève om precies te zijn. Maak de kat maar wijs dat die op dit moment geen campagne voeren.

Ook het argument dat Turkije tijdens de Nederlandse verkiezingstijd geen Turkse campagne zou mogen voeren, gaat niet op. Zoals gezegd: de VVD heeft een afdeling in Zwiterland, en het is in Zwitserland vrijwel altijd verkiezingstijd. Er waren hier op 12 februari diverse landelijke referenda en morgen zijn er verkiezingen op kantonaal en gemeentelijk niveau. Op 21 mei zijn er verkiezingen voor het rooms-katholieke kerkbestuur en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tenslotte: is het niet doodnormaal, dat er ook in het buitenland stemgerechtigden zijn en er dus ook in het buitenland campagne wordt gevoerd?

Nee, het gaat er niet om dat campagnevoeren in het buitenland niet zou mogen.

Waar het wel om gaat: Iemand probeert met democratische middelen de democratie in zijn land uit te schakelen. Daar hebben we in Europa heel slechte ervaringen mee. Daar hoeft een democratisch land als Nederland op geen enkele manier medewerking aan te verlenen. Als iemand zich dan ook nog van vocabulaire uit de jaren ’40-’45 wenst te bedienen, lijkt het me duidelijk dat hij en zijn vazallen hier niet welkom zijn om in het openbaar te spreken. Dat geldt niet alleen voor Erdogan, dat geldt voor iedereen, ongeacht of hij Nederlander, Turk, Zwitser of wat dan ook is.

12 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse verkiezingen, Reizen

Stemmen, stemmen, stemmen

De eerste helft van dit jaar is een druk jaar voor de Nederzwitser. Niet alleen zijn er verkiezingen voor de Nederlandse Tweede Kamer (al geregistreerd? Nog niet? Nu meteen doen! Ik heb de eerste helft van mijn stembiljet al binnen!), ook zijn er in het Zwitserse diverse referenda, volksinitiatieven en verkiezingen.

Allereerst zijn er op 12 februari drie referenda: twee verplichte en één facultatief. Het gaat om zwaarbeladen thema’s: belastingen, het wegennet en naturalisaties. De propagandamachines draaien dan ook op volle toeren. Reclamebureau’s en uitbaters van advertentieruimte beleven gouden tijden.

Derde belastinghervorming voor ondernemingen.
Al maandenlang wordt reclame gemaakt door het Ja-kamp van de herziening van de belastingen voor bedrijven. Het is duidelijk dat achter deze campagene veel geld zit van bedrijven die op gunstigere belastingtarieven hopen want je kunt geen krant openslaan of je ziet wel een advertentie van de economiesuisse.
Achtergrond acher de belastinghervorming is dat veel Zwitserse kantons uitermate gunstige belastingvoorwaarden aanbieden aan buitenlandse bedrijven die hier hun vermogen “parkeren”. Dat doet het niet goed in het buitenland, vooral omdat de belastingtarieven voor deze bedrijven vaak lager zijn dan die voor Zwitserse bedrijven. Zwitserland wordt dan ook al jaren door EU, OECD en andere internationale afkortingen bedreigd met handelsbeperkingen en andere strafmaatregelen als er geen verandering komt in deze belastingparadijspraktijken.

Er is nu een voorstel door regering en parlement goedgekeurd, maar dat voorstel roept desondanks veel vragen op en een initiatiefcomité heeft voldoende handtekeningen verzameld voor een referendum. De voorstanders stellen vooral, dat er dringend een hervorming moet komen vanwege de dreigende strafmaatregelen vanuit het buitenland. De tegenstanders herinneren aan de vorige belastinghervorming, die onverwacht voor veel minder belastinginkomsten zorgde dan gepland. Omdat er in het voorstel erg veel vrijheidsgraden staan, zijn ze bang, dat het met deze hervorming net zo gaat. En als de ondernemingen minder belasting betalen, betekent dat, dat de overheid moet bezuinigen òf dat natuurlijke personen meer moeten gaan betalen. Vreemd genoeg ziet de SVP, die er anders altijd als de kippen bij is om de strijdbijl tegen belastingverhogingen op te rapen, deze keer geen reden om tegen het voorstel te zijn – maar er zit bij de SVP dan ook erg veel bedrijfskapitaal dat op lagere ondernemersbelastingen hoopt.

Hier in Olten maakt men zich zorgen over het belastingplan. Niet alleen hebben de “groene” en socialistische leden van het stadsbestuur hebben al kennen gegeven, tegen het voorstel te stemmen, ook de christendemocratische en liberale bestuurders hebben hun twijfels. Ze stemmen weliswaar voor (ze moeten haast wel, gezien de orders vanuit hun partij), maar maken zich grote zorgen over de belastingopbrengsten voor de stad.

Het lastige aan dit voorstel is, dat niemand echt weet of kan aantonen, wat de gevolgen ervan zullen zijn.

Fonds voor het wegennet
Werd er enige tijd terug gestemd over een fonds voor het openbaar vervoer, nu is het wegennet aan de beurt. De regering stelt een fonds voor het onderhoud en de uitbreiding van het wegennet voor en moet daarvoor toestemming vragen via een verplicht referendum. Hier is het politiek wat eenvoudiger. “Rechts” en “burgerlijk” wil het fonds erdoor hebben (want het is er tenslotte voor het ov ook, en het wegenfonds gaat voor minder files zorgen), “groen” en “links” is tegen, omdat het fonds voor meer uitlaatgassen en meer ruimtebeslag door het verkeer zal zorgen. Terwijl de overheid roept dat er verkeer van de weg op het spoor moet, leidt dit fonds tot het tegendeel.

Inburgering voor de “derde generatie”
Het is, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, een heel gedoe om een Zwitserse pas te krijgen. Dat kunt u wel zien aan Nancy Holten uit mijn vorige blog. Nu is Nancy Holten misschien een geval apart – maar er zijn hoe dan ook veel buitenlanders die hier geboren zijn, uitstekend geïntegreerd zijn, de taal spreken, enzovoort, die toch geen Zwitserse pas aanvragen. De regering wil dit nu voor een beperkte groep buitenlanders, de zogenaamde “derde generatie”, eenvoudiger maken. Jongeren tot 25 jaar waarvan al een deel van de grootouders in Zwitserland woonde en die aan nog enkele andere voorwaarden voldoen, kunnen, als het voorstel wordt aangenomen, eenvoudiger een pas aanvragen. De leeftijdsgrens van 25 jaar wordt gesteld om te voorkomen dat jonge mannen onder de Zwitserse dienstplicht uit komen als ze pas na hun dienstplichtige leeftijd de pas aanvragen.

Inburgering, echt zo lastig?
Ja, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, is het een hele toer om een Zwitserse pas te krijgen. Niet alleen moet je minstens 12 jaar in Zwitserland wonen, ook moet je voldoen aan de aanvullende voorwaarden die je woonkanton en woongemeente stellen. Sommige gemeentes eisen, dat je al 15 jaar in die gemeente woont. Maar, last but not least, het is vooral een hele dure aangelegenheid.

Voorbeeld: een buurjongen van ons. Italiaanse ouders en grootouders, maar zelf geboren en getogen in Zwitserland. Hij spreekt de taal, ging hier naar school, heeft een baan. En hij wilde in het leger. Naar Kosovo, om daar, destijds, ingezet te worden bij de internationale troepenmacht die de strijdende ex-Joegoslaven uit elkaar probeert te houden. Maar in het leger kan hij alleen met een Zwitserse pas. Gelukkig sprongen zijn ouders financieel bij. Want al was hij een schoolvoorbeeld van integratie, de inburgering op landelijk, kantonaal en gemeentelijk niveau kostte al met al ongeveer 3.500 franken…

Onder de vereenvoudigde voorwaarden gaat de inburgering ongeveer 750 franken kosten, en dat is juist voor jonge mensen een belangrijke wijziging. Alle politieke partijen zijn voor de wetswijziging, die pas van kracht kan worden na een verplicht referendum, behalve een. Natuurlijk is de SVP tegen. En de SVP zou de SVP niet zijn als ze de strijd niet aanging met de economiesuisse om de geldverslindendste campagne. Kosten noch moeiten zijn gespaard voor een huiveringwekkende en geheel van feiten gevrijwaarde campagne. Het halve land hangt inmiddels vol met posters die in andere delen van Europa vanwege hun beledigende en rascistische uitingen zouden worden verboden. Hoewel de groep die onder eenvoudigere voorwaarden zou kunnen worden ingeburgerd voor meer dan 95% uit Europeanen bestaat, voert de SVP campagne met een poster met een zwarte, volledig in burka gehulde vrouw. “Unkontroliert einbürgern? Nein!” is het devies. Maar het overgrote deel van de doelgroep draagt geen burka, en van ongecontroleerd inburgeren is ook geen sprake. Er blijft een controle op geïntegreerd-zijn, en ook blijft er een onderzoek naar je strafblad en je belastingschulden. De SVP-campagne is zo belachelijk dat inmiddels cartoons verschenen zijn waarop de SVP tégen een burkaverbod demonstreert. Hoe zou de SVP immers zonder burka nog campagne kunnen voeren?

Afijn, de SVP is natuurlijk wel een goede hulp om je keuze te bepalen. Als de SVP ergens tegen is, is dat over het algemeen een goede reden om vóór te zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De EU, De SVP en racisme, Democratie, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Uncategorized, Veiligheid

Ombudsman: Overheid informeert onvoldoende over verlies Nederlanderschap

Er is deze keer eens goed nieuws over de Nederlandse overheid en dubbele nationaliteiten. Dat komt niet van de overheid zelf, maar van de nationale ombudsman. Die stelt na een uitvoerig onderzoek vast, dat de Nederlandse overheid Nederlanders in het buitenland onvoldoende informeert over het feit dat zij in een aantal gevallen hun Nederlanderschap kunnen kwijtraken als ze een tweede nationaliteit aannemen, of als ze hun paspoort niet minstens elke 10 jaar verlengen.

De wetgeving hierover is vastgelegd in de Rijkswet op het Nederlanderschap. Het gaat te ver om alle details hier te noemen.
Hoofdregel één is: als je als Nederlander een andere nationaliteit aanneemt, verlies je op dat moment (automatisch) je Nederlanderschap. Er zijn uitzonderingen voor mensen die gehuwd zijn met iemand die die nieuwe nationaliteit al heeft en voor kinderen die in het betreffende land geboren zijn of er lang gewoond hebben.
Hoofdregel twee is: als je naast je Nederlandse nationaliteit nog een andere nationaliteit hebt, en je woont buiten de EU en “de Antillen”, dan verlies je je Nederlanderschap als je niet minstens elke 10 jaar een Bewijs van Nederlanderschap of een Nederlands paspoort aanvraagt.

De ombudsman stelt nu vast, dat de Nederlandse overheid de betroffenen niet of onvoldoende informeert over het feit dat ze hun Nederlanderschap dreigen te verliezen. Omdat het verlies automatisch gaat (je krijgt er zelfs geen bericht over en er is ook geen beroep mogelijk tegen het verlies) komen velen er pas achter als ze hun Nederlandse paspoort willen verlengen of als ze aan de Nederlandse grens staan.

De ombudsman heeft ook adviezen voor de Nederlandse overheid:

  • Informeer de juiste mensen actief en gericht;
  • Tref een spijtoptantenregeling voor mensen die onbewust en ongewild hun Nederlanderschap hebben verloren.

Het goede nieuws is, dat de ombudsman het probleem erkent en vindt dat de overheid er eens wat aan moet gaan doen. Maar de vraag is, of de ombudsman wel de juiste opdrachten heeft gegeven.

Informeer de juiste mensen actief en gericht
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het fundamentele probleem is, dat de Nederlandse overheid geen enkele administratie heeft van Nederlanders in het buitenland. Hoe moet de overheid er dan achter komen, wie de juiste mensen zijn? Tegenwoordig hangen op de Nederlandse ambassades netjes briefjes, dat je je Nederlanderschap kunt verliezen. Als je je paspoort komt verlengen, krijg je zo’n briefje mee. Dat is zonder meer met de beste bedoelingen gemeend, maar het probleem lag toch net bij de mensen die hun paspoort niet binnen tien jaar verlengen? En ook voor het verkrijgen van een nieuwe nationaliteit kom je niet eerst langs bij de ambassade voor een kakelvers Nederlands paspoort.
Het probleem zit dan ook dieper: er is geen administratie. Zelfs de simpelste biljartclub heeft een ledenadministratie, maar de BV Nederland heeft, u leest het goed, geen ledenlijst.

Nee, hij is er echt niet. Binnen Nederland is er de gemeentelijke basisadministratie. Daar staat, voorzover je ten minste in Nederland woont, ook je nationaliteit in vermeld, zodat het van alle inwoners van Nederland duidelijk is, wie er Nederlander is en wie niet. Maar als je niet in Nederland woont, sta je niet in die administratie. En andere administraties zijn er niet. Toen ik, nu bijna zeven jaar geleden, het stadhuis van Nieuwegein bezocht om te melden, dat ik naar Zwitserland wilde emigreren, bleek ik in een administratief gat te vallen. Ik hoefde niet te bewijzen dat ik ging emigreren en evenmin hoefde ik informatie te verstrekken over mijn nieuwe woon- en verblijfplaats. “Nee hoor, u bent nu uitgeschreven en dat is dan dat,” zei de vriendelijke ambtenaar. “Veel geluk in Zwitserland, meneer Laan!” En dat was dan inderdaad dat. Ik heb een vriendelijk verhuisbriefje geschreven aan de Belastingdienst (ik verwachtte nog geld terug te krijgen en dan is het fijn, als ze je kunnen vinden) en de Belastingdienst heeft inderdaad wat leuks met mijn girorekening gedaan en op mijn nieuwe Zwitserse adres nog ooit iets gemompeld over conserverende aanslagen (zonder ze ooit op te leggen), maar – ik val in herhalingen – dat was dat.

Mocht u nog ooit voor de Nederlandse Belastingdienst of andere Nederlandse instanties op de vlucht willen slaan, doet u dan als ik: ga naar het stadhuis en zeg dat u naar het buitenland verhuist. Er kraait gegarandeerd geen Nederlandse haan meer naar u.

Is dat op te lossen? Jawel. Zo kunnen Zwitsers hun land niet verlaten op de manier die ik hierboven beschreef. Men is verplicht zich bij de ambassade van het nieuwe woonland te melden. En zo ontstaat een “ledenlijst”. En informeert de overheid. En stuurt je automatisch de stembescheiden toe bij verkiezingen, referenda en andere Abstimmungen. Als Nederlander moet je je actief registreren, bij elke verkiezing opnieuw. Hoef je als Zwitser niet. Leve de “ledenlijst”. Ook voor Nederland zelf is die lijst handig. Immers, er is weer een mogelijkheid minder om voor de Nederlandse bureaucratie te kunnen vluchten door “spookburger” te worden.

Ook maar een ledenlijst voor Nederlanders in den vreemde? Waarom niet! Het enige probleem is “het begin”. Hoe krijg je alle administratief onvindbare Nederlanders (het zijn er ergens tussen de 700.000 en de 1.200.000 – alleen die bandbreedte geeft al aan dat men werkelijk geen flauw idee heeft over Nederlanders buiten Nederland) op die lijst? Maar goed, alle begin is moeilijk. In elk geval: alle mensen die zich actief melden, komen op de lijst. En alle Nederlanders die Nederland verlaten ook, en iedereen die om wat voor reden dan ook bij de Nederlandse ambassade komt (paspoort aanvragen…) ook.

Er moet een spijtoptantenregeling komen
Ook dat is goed bedoeld, natuurlijk. Maar het is niet meer dan een pleister op de wonde. (Ex-)Nederlanders die een tweede nationaliteit hebben aangenomen en daarom tot hun eigen verbazing  hun Nederlanderschap hebben verloren, hebben voor het verkrijgen van die tweede nationaliteit vaak heel veel moeten investeren. Hier in Zwitserland duurt de procedure minstens een jaar (maar het kunnen er ook makkelijk twee of drie worden) en kunnen de kosten makkelijk duizenden euro’s bedragen. Dat je achteraf je Nederlandse pas terugkrijgt is mooi, maar waarschijnlijk moet je dan ook weer afscheid nemen van je duur bevochten nieuwe pas.

Wat betreft de tien-jaar-regel: het is nogal suf om een regeling op te stellen dat je je Nederlanderschap kwijtraakt als je nog een andere pas hebt en tien jaar geen Nederlandse pas besteld hebt – en vervolgens een spijtoptantenregeling opstelt om die Nederlandse pas weer terug te krijgen. Dan kun je beter die hele tien-jaar-regel schrappen.

Hoe dan wel?
Het antwoord staat eigenlijk hierboven al:

  • Begin met die ledenlijst van de BV Nederland
  • Schaf de tien-jaar-regel af
  • en (dat stond hierboven nog niet) stop met moeilijk doen over dubbele nationaliteiten. Het streven naar louter enkelvoudige nationaliteiten komt uit de 19e eeuw en is inmiddels meer dan achterhaald.

5 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Inburgering, Mijn emigratie - zomer 2009, Nederlandse bureaucratie, Nederlandse verkiezingen

De voordelen van een deugdelijke ledenadministratie

Gisteren was het dan zover: ik kon naar het Passbüro om een Zwitsers paspoort en een Zwitserse identiteitskaart te laten maken. De afgelopen zes jaar was ik langzaamaan vergeten hoe makkelijk zo’n aanvraag gaat als je vader- of in dit geval schoonvaderland over een fatsoenlijke administratie beschikt.

Immers: als Nederlander in Nederland is het simpel. Je maakt een afspraak, gaat met je oude pas naar de gemeente, je vraagt een nieuwe pas aan en tien minuten later sta je weer buiten. Je moet alleen een pasfoto meenemen die aan de kafkaïaanse Nederlandse fotonormen voldoet.

Als Zwitser in Zwitserland gaat het bijna net zo. Zelfs de foto hoef je niet mee te nemen. Die wordt ter plekke gemaakt en is bij de prijs inbegrepen. Bij gebrek aan een oude Zwitserse pas mocht ik me met “iets anders” legitimeren. Een Zwitsers rijbewijs bijvoorbeeld. Of het Nederlandse paspoort.

Als Nederlander in het buitenland moet je naar de ambassade – maar je moet bovendien vantevoren een heel stapeltje documenten regelen en meebrengen. Dat kost geld, maar ook tijd en moeite. Ik herinner me nog, dat we voor het eerste Nederlandse paspoort van onze dochter Janneke zo veel documenten moesten meenemen, dat we aan die documenten onder de streep meer geld kwijt waren dan aan het hele paspoort.

Waarom is de aanvraag via de Nederlandse ambassade zo veel lastiger? Heel eenvoudig. Nederland heeft geen sluitende ledenadministratie. Voor Nederlanders in Nederland is er de gemeentelijke basisadministratie en die zorgt ervoor dat je geen stapels documenten mee hoeft te nemen voor je paspoortaanvraag. Helaas bestaat zo’n administratie (nog?) niet voor Nederlanders in het buitenland. Als je uit Nederland emigreert, meld je je af bij je gemeente en je meldt je bij geen enkele Nederlandse instantie meer aan. Je bent dus uit de gemeentelijke basisadministratie verdwenen. Weg. Foetsie. En eigenlijk is dat wel vreemd. Zelfs een simpele biljartclub heeft een ledenlijst. Maar Nederland dus niet. In elk geval geen complete.

7 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Inburgering, Nederlandse bureaucratie

Mijn bindingen

Als je het in Zwitserland over bindingen hebt, sta je in de regel op de skipiste. Bindingen zijn belangrijk. Als je bindingen onder je ski’s het begeven, leidt dat haast onvermijdelijk tot grote ongelukken.

Maar het is september, er is nog geen sneeuw – hier in Olten al helemaal niet – en de ski’s zijn nog netjes opgeborgen. Ik wil het met u namelijk over heel andere bindingen hebben, namelijk die met Nederland. Die schijn ik, volgens de Nederlandse staat, “onvoldoende” te hebben.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ons huis het afgelopen weekend geheel versierd was met rode vlaggetjes en witte kruisjes, omdat we met vrienden en bekenden een borreltje gedronken hebben op het feit dat Zwitserland van mening is dat ik genoeg binding met mijn woonland heb om een desbetreffend paspoort in ontvangst te mogen nemen. En het Nederlandse nationaliteitenbeleid wordt gekenmerkt door een middenstandsmentaliteit. De zure Haagse kruideniers op Buitenlandse Zaken en Justitie zullen hun wenkbrauwen wel opgetrokken hebben.

Maar nee, het heeft deze keer eens niets te maken met de inburgering in mijn Wahlheimat. De firma Grootgrut aan het Binnenhof heeft namelijk geheel eigen criteria ontworpen om vast te stellen of een Nederlander binding met zijn moederland heeft. Het is heel simpel. Woon je al meer dan vijf jaar niet in Nederland, dan heb je “onvoldoende binding” met Nederland. Kijk, dat is eens een stevige toon. Geert Wilders zou bij uitzondering eens lovend kunnen spreken over het ministerie van Veiligheid en Justitie. Geen ingewikkelde procedure, geen formulieren, stempels of paarse krokodillen, geen gelabbekak. Het is verbazend eenvoudig. Als je vijf jaar weg bent, word je door Den Haag officieel uitgekotst. Alleen de ceremonie ontbreekt nog.

Nu heb ik sinds een paar dagen een ander land dat zich blijkbaar wel over mij wil ontfermen, dus met mij komt het allemaal wel goed. Maar je  zult maar Jaitsen Singh heten, in Californië wonen, Nederlander zijn en al 31 jaar vermoedelijk onschuldig gevangen zitten. Singh werd veroordeeld voor een feit dat plaatsvond toen hij al dertien jaar niet meer in Nederland woonde, en dus vindt het Ministerie van Veiligheid en Justitie, dat hij onvoldoende binding met Nederland heeft en er dus geen enkele reden is om hem te helpen.

Nu moet iemand die iets op zijn kerfstok heeft, daar de gevolgen van ondervinden. Maar toch: Singh werd veroordeeld op grond van uitspraken van een kroongetuige, die tijdens de strafzitting verzweeg dat hij zelf voor roofmoord was veroordeeld en bovendien heroïneverslaafd was. De kroongetuige kreeg in ruil voor zijn belastende verklaring strafvermindering en geld, maar jury noch rechter waren daar van op de hoogte, aldus De Volkskrant op 18 augustus jongstleden. De kroongetuige heeft zijn verklaring willen intrekken, maar overleed voor de zitting waarin hij dat had kunnen doen. Drie andere cruciale getuigen zijn nooit gehoord – kortom, er vallen nogal wat vragen te stellen bij Singhs veroordeling.

Op grond van zijn hoge leeftijd komt Singh wellicht in aanmerking voor vervroegde vrijlating (voorzover je na 31 jaar opsluiting nog van “vervroegd” kunt spreken) of overplaatsing. De Nederlandse consul in San Francisco heeft een aanbevelingsbrief voor hem geschreven om een goed woordje voor zijn overplaatsing te doen.

Het Nederlands Ministerie van Veiligheid en Justitie, rots in de branding, trotse hanteerder van zwaard en weegschaal van Vrouwe Justitia, was kort en krachtig: “Daarvoor is volgens het geldende beleid sprake van onvoldoende binding met Nederland”, zo sprak een woordvoerder van het ministerie. “Op het moment dat de heer Singh het delict zou hebben gepleegd, was hij reeds 13 jaar weg uit Nederland.” Het ministerie hanteert de richtlijn dat gedetineerden tijdens een veroordeling niet langer dan 5 jaar uit Nederland weg mogen zijn om voor overplaatsing naar Nederland in aanmerking te komen.

Datzelfde Ministerie is er fel op tegen dat Nederlanders meer dan één nationaliteit hebben. Maar hé, kun je het iemand kwalijk nemen dat hij er een tweede paspoort “bijneemt” als hij door de vertegenwoordigers van dat eerste paspoort wordt verweten, “onvoldoende binding” met Nederland te hebben?

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Dubbele nationaliteit