Categorie archief: Typisch Zwitsers

Sneeuw

De afgelopen dagen kreeg ik van diverse familieleden de vraag, of alles wel goed met ons is en of we geen last van de sneeuw hebben. Het lijkt erop dat de Nederlandse nieuwskanalen verkondigen, dat heel Zwitserland ingesneeuwd is.

Heel Zwitserland? Nee…
Veel meer dan alleen een klein dorpje heeft weinig last van de weersomstandigheden. Daar waar de meeste Zwitsers wonen, in het Mittelland, ligt op dit moment nauwelijks of geen sneeuw. Het is er zogezegd net zulk rotweer als in Nederland.
Sneeuw ligt er wel in de bergen. Rond Kerst en Oud en Nieuw konden we heerlijk skiën op ons vertrouwde vakantieadres in Wallis. Ook daar hadden we dus geen last, maar juist plezier van de sneeuw. Er lag dan ook maar een centimeter of vijftig.

In het oosten van het land en in Oostenrijk en Beieren is de situatie anders. Daar is de afgelopen weken werkelijk heel veel sneeuw gevallen en de gevolgen daarvan heeft u in de nieuwsberichten kunnen zien.

Sinds gisterenavond vallen er overal in de bergen grote hoeveelheden sneeuw en sinds gisterenavond zorgt dat ook voor grotere problemen. Zo meldt de Rhätische Bahn, de spoorwegmaatschappij van het kanton Graubünden, dat het treinverkeer tussen Davos en Filisur, aan de noordkant van de Albulapas, richting Oberalppas, tussen Sagliains en Pontresina en tussen Chur en Arosa onderbroken is vanwege grote hoeveelheden sneeuw en/of lawinegevaar. Het anders zo mondaine St. Moritz is op dit moment vanuit Zwitserland niet per trein te bereiken. Normaalgesproken weet de Rhätische Bahn wel raad met sneeuw, dus er is daar écht wat aan de hand.

Ook op veel andere plekken is het weg- en/of treinverkeer vanwege sneeuw en/of lawinegevaar onderbroken. Ons wintersportvakantiedorpje is op dit moment van de buitenwereld afgesloten.

Overigens is dat nu ook weer niet zo heel ongebruikelijk. In de tien jaar dat we er nu komen ben ik zeker drie keer een paar dagen “ingesneeuwd” geweest. Dat klinkt dramatisch, maar is het niet. De dorpssupermarkt heeft een extra grote voorraadruimte voor dit soort situaties. Het is door de vele sneeuw en door het ontbreken van autoverkeer heel stil in het dorp. En de sneeuw is een prachtig fotomotief. Je mag alleen het dorp niet uit. En ook skiën kun je maar beter even uitstellen. Dat duurt meestal een paar dagen. In die dagen kijken de lawinedeskundigen naar de gevaarlijke punten en laten de sneeuw daar met gecontroleerde explosies naar beneden komen. Daarna gaan wegen en spoorlijnen veelal weer open.

De dorpen zelf zijn safe. Ze zijn vaak al oeroud en gebouwd op de plekken die zelden of nooit door lawines bedreigd worden. En in de moderne tijd zijn er diverse installaties gebouwd die de kans op een lawine in het dorp tot vrijwel nul terugbrengen. Het grootste risico is de elektriciteit. Als die uitvalt – bijvoorbeeld doordat een hoogspanningsmast het loodje legt – wordt het al gauw koud en ongemakkelijk.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Reizen in Zwitserland, Typisch Zwitsers

Passieve vertalingen

Nederlands en Duits zijn talen die erg op elkaar lijken. Maar schijn bedriegt. Er zijn heel veel kleine verschillen waar zowel mens als machine het niet altijd even makkelijk mee hebben. Mocht u meer willen weten over de valkuilen tussen Duits en Nederlands waar ik als mens ingekukeld ben, dan moet u eens een borrel komen drinken. Vandaag kwam ik een leuke valkuil tegen waar Google met blote voeten was ingetrapt. Ik las een Google-recensie van een instelling die in het Duits was geschreven. De recensent was erg tevreden en meldde “Sehr nette Leute. Man wird freundlich bedient.” Google stond er – zulks aanvankelijk tegen mijn wil – op om dit voor mij te vertalen. Toen was het alsnog leuk dat Google aan het werk ging. Het resultaat van deze arbeid: “Zeer aardige mensen. Je wordt vriendelijk geserveerd.”

Eet u smakelijk.

5 reacties

Opgeslagen onder Taal, Typisch Zwitsers

Nasi, bami of zwitser-rijst?

U leest de laatste tijd wat minder nieuwe berichtjes van mij. Dat komt niet alleen doordat ik inmiddels twee kinderen heb die mij vermaken. Want zo vreselijk veel gebeurt er in Zwitserland namelijk niet. Laat ik u deelgenoot maken van de belangrijkste berichten uit de ochtendkrant van vandaag.

De grootste kop op de voorpagina meldt, dat het onderzoekers gelukt is om rijst te laten groeien ten noorden van de Alpen. In het Mittelland oftewel ongeveer voor onze deur. Het klimaat zou hier inmiddels te vergelijken zijn met dat in de Po-delta van 20 jaar geleden. Uw afhaalchinees gaat binnenkort dus vragen, of u nasi, bami of zwitser-rijst bij uw babi pangang wilt. Het is maar dat u het weet.

Eén van de plekken waar voor Zwitserse begrippen wel veel gebeurt is het stadje Moutier. Dat ligt in kanton Bern maar een deel van de bevolking wil graag bij kanton Jura horen. Daarover is afgelopen zomer een referendum gehouden, waarin besloten werd, dat Moutier inderdaad naar Jura mag. Totdat vandaag bekend werd gemaakt, dat het resultaat van het referendum ongeldig wordt verklaard. Een aantal politici zou ontoelaatbare propaganda hebben gemaakt, zo heeft stadhouder Stéphanie Niederhauser bekendgemaakt. Bovendien zouden 19 inwoners van Moutier deelgenomen hebben aan het referendum terwijl ze elders belasting betaalden, verhuisden kort voor het referendum 35 mensen “op papier” naar Moutier met als schijnbaar enige motief het kunnen deelnemen aan dit referendum en waren negen andere personen op de kieslijst op het moment van het referendum overleden. Voeg dat bij het feit, dat de discussie over het kanton waar Moutier bij zou moeten horen, één van de lichtst ontvlambare in Zwitserland is en u zult begrijpen dat de berichtgeving over dit onderwerp niet alleen een deel van pagina één, maar ook vrijwel de volledige pagina’s 2 en 3 vulde. Stadhouder Niederhauser zal haar oordeel waarschijnlijk nog meermaals moeten toelichten en verdedigen – beweren, dat een Zwitsers referendum ongeldig moet worden verklaard omdat er onregelmatigheden bij de stemming hebben plaatsgevonden is ongeveer hetzelfde als de paus ervan beschuldigen dat hij gereformeerd geworden is.

Ook in de rest van de krant is veel te lezen over verkiezingen en referenda. Natuurlijk ook over de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten, waarbij ik slechts kan opmerken dat trumpieren in het Walliser dialect “vergissen” betekent. En natuurlijk is er veel te lezen over de referenda van 25 november. De boeren willen subsidie als ze beloven de horens aan hun vee te laten zitten, de staat wil meer mogelijkheden krijgen om mogelijke fraudeurs bij de sociale voorzieningen op te sporen en de SVP wil dat Zwitserland zich minder aantrekt van internationale verdragen die het land heeft afgesloten – een soort “eigen volk eerst”-referendum. Dat laatste referendum is ook het spannendste. De SVP (zeg maar het Zwitserse aftreksel van de Nederlandse PVV) wil bij discussies over vluchtelingen en buitenlanders geen last hebben van vervelende internationale regels rondom mensenrechten, zoals de Europese mensenrechtenconventie. En heeft daarom bedacht, dat de Zwitserse rechtspraak boven de internationale rechtspraak (van bijvoorbeeld het Europese Hof voor de Mensenrechten) moet worden gesteld. Dat het aannemen van dit referendum een zware wissel gaat trekken op in het buitenland zeer gewaardeerde Zwitserse eigenschappen als betrouwbaarheid, neutraliteit en vreedzaamheid, lijkt de SVP in haar referendumwoede te zijn ontgaan. Ik hoop dat ze het “NEIN” op mijn stembriefje zullen lezen.

1 reactie

Opgeslagen onder Bern, De SVP en racisme, Democratie, Eten en drinken, Politiek, Typisch Zwitsers

Helbanië of Kosovetië?

Het wereldkampioenschap voetbal is voor Zwitserland al weer voorbij. Naast voetbalhoogte- en -dieptepunten was er ook een opvallend politiek statement van de topspelers Xhaka en Shaqiri. Zij hebben niet alleen de Zwitserse maar ook de Kosovaarse nationaliteit en in de wedstrijd tegen Servië – voor Kosovaren een zwaarbeladen match – vormden de heren na doelpunten met hun handen de “dubbele adelaar”, die een belangrijk nationaal symbool voor Kosovo en Albanië is. Servië was gepikeerd, er volgde een protest en Xhaka en Shaqiri kregen een – gezien het salaris van deze heren – bescheiden boete van een paar duizend Zwitserse franken.

Nu krijgt de zaak nog een Zwitsers staartje. De secretaris-generaal van de Zwitserse voetbalfederatie, Alex Miescher, stelt nu namelijk de dubbele nationaliteit ter discussie. Hij heeft duidelijk geen zin in nog meer “dubbele adelaar”-affaires.

Miescher trapt daarbij tegen het zere been van het grootste deel van het Zwitserse voetbalelftal, want de meerderheid heeft daar nog een of meer andere nationaliteiten naast de Zwitserse. Het wereldkampioenschap voetbal zou er voor Zwitserland heel anders hebben uitgezien als het Zwitserse team geen spelers met een dubbele nationaliteit zou mogen hebben.

Maar Miescher wordt bovendien teruggefloten. Om te beginnen door zijn eigen partij, de liberale FDP (enigszins vergelijkbaar met de Nederlandse VVD). Een FDP-lid van de Nationalrat, de Zwitserse Tweede Kamer, legt het duidelijk uit: Immigranten kiezen uit heel pragmatische reden voor de Zwitserse nationaliteit. Het maakt het makkelijker een huis, een baan en een stageplek voor hun kinderen te vinden. Het is daarbij haast onmenselijk, als je je daarvoor bij je vroegere Heimat moet afmelden.

Nog opvallender is het standpunt van de normaalgesproken uitermate buitenlanderonvriendelijke SVP. Peter Keller, Nationalrat-lid voor de SVP zegt, dat veel immigranten “betere en bewustere” Zwitsers zijn dan sommige “Hubers” en “Müllers”. Die laatste uitspraak laat ik natuurlijk voor zijn rekening. Maar als zelfs de SVP weinig problemen met dubbele nationaliteiten heeft, zou je toch mogen verwachten dat het moderne Nederland zo langzamerhand ook de bezwaren tegen de dubbele nationalteit opgeeft en de Rijkswet op het Nederlanderschap eindelijk eens aanpast.

3 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Politiek, Typisch Zwitsers

Stemmen, stemmen, stemmen

De eerste helft van dit jaar is een druk jaar voor de Nederzwitser. Niet alleen zijn er verkiezingen voor de Nederlandse Tweede Kamer (al geregistreerd? Nog niet? Nu meteen doen! Ik heb de eerste helft van mijn stembiljet al binnen!), ook zijn er in het Zwitserse diverse referenda, volksinitiatieven en verkiezingen.

Allereerst zijn er op 12 februari drie referenda: twee verplichte en één facultatief. Het gaat om zwaarbeladen thema’s: belastingen, het wegennet en naturalisaties. De propagandamachines draaien dan ook op volle toeren. Reclamebureau’s en uitbaters van advertentieruimte beleven gouden tijden.

Derde belastinghervorming voor ondernemingen.
Al maandenlang wordt reclame gemaakt door het Ja-kamp van de herziening van de belastingen voor bedrijven. Het is duidelijk dat achter deze campagene veel geld zit van bedrijven die op gunstigere belastingtarieven hopen want je kunt geen krant openslaan of je ziet wel een advertentie van de economiesuisse.
Achtergrond acher de belastinghervorming is dat veel Zwitserse kantons uitermate gunstige belastingvoorwaarden aanbieden aan buitenlandse bedrijven die hier hun vermogen “parkeren”. Dat doet het niet goed in het buitenland, vooral omdat de belastingtarieven voor deze bedrijven vaak lager zijn dan die voor Zwitserse bedrijven. Zwitserland wordt dan ook al jaren door EU, OECD en andere internationale afkortingen bedreigd met handelsbeperkingen en andere strafmaatregelen als er geen verandering komt in deze belastingparadijspraktijken.

Er is nu een voorstel door regering en parlement goedgekeurd, maar dat voorstel roept desondanks veel vragen op en een initiatiefcomité heeft voldoende handtekeningen verzameld voor een referendum. De voorstanders stellen vooral, dat er dringend een hervorming moet komen vanwege de dreigende strafmaatregelen vanuit het buitenland. De tegenstanders herinneren aan de vorige belastinghervorming, die onverwacht voor veel minder belastinginkomsten zorgde dan gepland. Omdat er in het voorstel erg veel vrijheidsgraden staan, zijn ze bang, dat het met deze hervorming net zo gaat. En als de ondernemingen minder belasting betalen, betekent dat, dat de overheid moet bezuinigen òf dat natuurlijke personen meer moeten gaan betalen. Vreemd genoeg ziet de SVP, die er anders altijd als de kippen bij is om de strijdbijl tegen belastingverhogingen op te rapen, deze keer geen reden om tegen het voorstel te zijn – maar er zit bij de SVP dan ook erg veel bedrijfskapitaal dat op lagere ondernemersbelastingen hoopt.

Hier in Olten maakt men zich zorgen over het belastingplan. Niet alleen hebben de “groene” en socialistische leden van het stadsbestuur hebben al kennen gegeven, tegen het voorstel te stemmen, ook de christendemocratische en liberale bestuurders hebben hun twijfels. Ze stemmen weliswaar voor (ze moeten haast wel, gezien de orders vanuit hun partij), maar maken zich grote zorgen over de belastingopbrengsten voor de stad.

Het lastige aan dit voorstel is, dat niemand echt weet of kan aantonen, wat de gevolgen ervan zullen zijn.

Fonds voor het wegennet
Werd er enige tijd terug gestemd over een fonds voor het openbaar vervoer, nu is het wegennet aan de beurt. De regering stelt een fonds voor het onderhoud en de uitbreiding van het wegennet voor en moet daarvoor toestemming vragen via een verplicht referendum. Hier is het politiek wat eenvoudiger. “Rechts” en “burgerlijk” wil het fonds erdoor hebben (want het is er tenslotte voor het ov ook, en het wegenfonds gaat voor minder files zorgen), “groen” en “links” is tegen, omdat het fonds voor meer uitlaatgassen en meer ruimtebeslag door het verkeer zal zorgen. Terwijl de overheid roept dat er verkeer van de weg op het spoor moet, leidt dit fonds tot het tegendeel.

Inburgering voor de “derde generatie”
Het is, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, een heel gedoe om een Zwitserse pas te krijgen. Dat kunt u wel zien aan Nancy Holten uit mijn vorige blog. Nu is Nancy Holten misschien een geval apart – maar er zijn hoe dan ook veel buitenlanders die hier geboren zijn, uitstekend geïntegreerd zijn, de taal spreken, enzovoort, die toch geen Zwitserse pas aanvragen. De regering wil dit nu voor een beperkte groep buitenlanders, de zogenaamde “derde generatie”, eenvoudiger maken. Jongeren tot 25 jaar waarvan al een deel van de grootouders in Zwitserland woonde en die aan nog enkele andere voorwaarden voldoen, kunnen, als het voorstel wordt aangenomen, eenvoudiger een pas aanvragen. De leeftijdsgrens van 25 jaar wordt gesteld om te voorkomen dat jonge mannen onder de Zwitserse dienstplicht uit komen als ze pas na hun dienstplichtige leeftijd de pas aanvragen.

Inburgering, echt zo lastig?
Ja, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, is het een hele toer om een Zwitserse pas te krijgen. Niet alleen moet je minstens 12 jaar in Zwitserland wonen, ook moet je voldoen aan de aanvullende voorwaarden die je woonkanton en woongemeente stellen. Sommige gemeentes eisen, dat je al 15 jaar in die gemeente woont. Maar, last but not least, het is vooral een hele dure aangelegenheid.

Voorbeeld: een buurjongen van ons. Italiaanse ouders en grootouders, maar zelf geboren en getogen in Zwitserland. Hij spreekt de taal, ging hier naar school, heeft een baan. En hij wilde in het leger. Naar Kosovo, om daar, destijds, ingezet te worden bij de internationale troepenmacht die de strijdende ex-Joegoslaven uit elkaar probeert te houden. Maar in het leger kan hij alleen met een Zwitserse pas. Gelukkig sprongen zijn ouders financieel bij. Want al was hij een schoolvoorbeeld van integratie, de inburgering op landelijk, kantonaal en gemeentelijk niveau kostte al met al ongeveer 3.500 franken…

Onder de vereenvoudigde voorwaarden gaat de inburgering ongeveer 750 franken kosten, en dat is juist voor jonge mensen een belangrijke wijziging. Alle politieke partijen zijn voor de wetswijziging, die pas van kracht kan worden na een verplicht referendum, behalve een. Natuurlijk is de SVP tegen. En de SVP zou de SVP niet zijn als ze de strijd niet aanging met de economiesuisse om de geldverslindendste campagne. Kosten noch moeiten zijn gespaard voor een huiveringwekkende en geheel van feiten gevrijwaarde campagne. Het halve land hangt inmiddels vol met posters die in andere delen van Europa vanwege hun beledigende en rascistische uitingen zouden worden verboden. Hoewel de groep die onder eenvoudigere voorwaarden zou kunnen worden ingeburgerd voor meer dan 95% uit Europeanen bestaat, voert de SVP campagne met een poster met een zwarte, volledig in burka gehulde vrouw. “Unkontroliert einbürgern? Nein!” is het devies. Maar het overgrote deel van de doelgroep draagt geen burka, en van ongecontroleerd inburgeren is ook geen sprake. Er blijft een controle op geïntegreerd-zijn, en ook blijft er een onderzoek naar je strafblad en je belastingschulden. De SVP-campagne is zo belachelijk dat inmiddels cartoons verschenen zijn waarop de SVP tégen een burkaverbod demonstreert. Hoe zou de SVP immers zonder burka nog campagne kunnen voeren?

Afijn, de SVP is natuurlijk wel een goede hulp om je keuze te bepalen. Als de SVP ergens tegen is, is dat over het algemeen een goede reden om vóór te zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De EU, De SVP en racisme, Democratie, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Uncategorized, Veiligheid

Alweer geen Zwitserse pas voor Nancy

Nancy Holten blijft de gemoederen in Zwitserland bezighouden. Allereerst natuurlijk in haar woongemeente Gipf-Oberfrick (3524 inwoners). Maar inmiddels heeft ze ook de nationale pers in Zwitserland weer gehaald – en gisteren verscheen ze in Nederland in de Telegraaf. Het is opvallend, dat iemand die zo gesteld is op rust en stilte, dat ze koebellen en het luiden van kerkklokken wil verbieden, zelf zoveel oproer genereert.

Hoe zat het ook alweer?
Nancy Holten is Nederlandse en woont al vanaf haar 8e in Zwitserland. Inmiddels is ze volwassen, getrouwd, weer gescheiden en heeft kinderen. Ze is overtuigd veganist en heeft de gemoederen in Zwitserland al danig bewogen door te protesteren tegen de Zwitserse koebellen, het (inderdaad in Zwitserland nogal vaak en uitvoerig) luiden van kerkklokken en het optreden van dieren in circussen. Ze provoceert, en maakt zich met haar manier van actievoeren niet geliefd. Zo ongeliefd zelfs, dat haar aanvraag voor een Zwitsers paspoort vorig jaar werd afgewezen. De verzamelde inwoners van Gipf-Oberfrick stemden onder applaus tegen haar aanvraag en daardoor mocht ze de Zwitserse pas niet in ontvangst nemen.

In veel kleinere gemeentes is een inburgering een zaak van het volk. Weliswaar moet je aan een aantal wettelijke eisen voldoen (een bepaalde tijd in Zwitserland wonen, geïntegreerd zijn, dat soort dingen), maar uiteindelijk wordt er in kleine gemeentes vaak gestemd over inburgeringen. Die stemming vindt dan plaats in de gemeenteraad en veelal is dat gewoon de algemene vergadering van alle stemgerechtigde inwoners van de gemeente, kortweg de Gmeind genoemd. Als je in een klein dorp woont en Zwitser wilt worden, dan moet je Zwitserse buurman daar dus over stemmen.

Aanvraag afgewezen – beroep toegekend
Nu is directe democratie een groot goed in Zwitserland, maar “willekeur” mag ook weer niet. Holten vermoedde, dat de inwoners haar aanvraag hebben afgewezen omdat ze haar simpelweg niet aardig vinden of omdat ze geen respect zou hebben voor Zwitserse tradities. Uitspraken van dorpsgenoten in de krant bevestigen dat: ze zou een “koe” zijn, een “heks”.

Ze ging dus in beroep tegen het besluit van de Gmeind. En met succes. De regering van kanton Aargau vond dat Holten ten onrechte is afgewezen. Ze heeft lokale gebruiken niet bekritiseerd, haar gedrag is niet extremistisch en heeft niet tegen fundamentele waarden uit de grondwet gehandeld. De Gmeind kreeg dus opdracht om het huiswerk opnieuw te doen.

En de tradities dan? We kennen Zwitserland toch allemaal van de koebellen? En als van oorsprong christelijk land, met zelfs een kruis op de vlag, mag je toch niets tegen het luiden van kerkklokken hebben?
De praktijk is anders. Allereerst verzet Holten zich niet tegen het fenomeen “traditie”, maar komt ze op voor het (vermeende, want of koeien echt zo’n last van een bel hebben is omstreden) welzijn van de dieren. Ze heeft ook niets tegen christendom, maar wel tegen het bijbehorende klokkenluiden.
Bovendien: traditie? Natuurlijk kun je in elke Zwitserse souvenirwinkel een koebelletje kopen. Net zoals je in Volendam op elke straathoek klompjes en mini-windmolentjes kunt kopen. Dat betekent nog niet dat elke Zwitserse koe een bel aan heeft. Nederlanders lopen immers ook al lang niet meer allemaal op klompen en de windmolens bij Kinderdijk draaien alleen nog voor de toeristen. Koebellen zijn in sommige gevallen al verboden door de rechter: het nut van de boer (zijn koeien terug kunnen vinden op de soms onoverzichtelijke alpenweiden) bleek niet op te wegen (hij had hekken om zijn weilanden) tegen de overlast die zijn buren ondervonden.
En wat die kerkklokken betreft… zo vol zitten de kerken hier ook niet meer, dat je het christendom nog een “levende traditie” kunt noemen.

Het huiswerk voor Gipf-Oberfrick
Afgelopen november moest de Gmeind het dossier dus opnieuw behandelen. De discussie was minder emotioneel en de voorzitter had bij voorbaat aangekondigd dat niet ter zake doende uitweidingen direct afgehamerd zullen worden. Bovendien had de gemeenteraad nadrukkelijk te kennen gegeven dat er geen enkel wettelijk standhoudend argument tegen de inburgering van Holten in te brengen is en dat ze bij een tweede afwijzing en een tweede hoger beroep waarschijnlijk direct, door kanton of Bund, ingeburgerd zal worden. Maar het effect was hetzelfde: met 59 stemmen voor en 203 stemmen tegen werd haar inburgeringsverzoek opnieuw afgewezen. “Laat de regering haar dan maar inburgeren, dan hebben wij het ten minste niet gedaan”, zo verkondigde een inwoner de mening van  202 van zijn dorpsgenoten. In dezelfde vergadering kreeg een Zweed overigens zonder enig probleem de Zwitserse pas.

Het volgende beroep komt
Holten heeft inmiddels aangekondigd, ook tegen dit tweede besluit van de Gmeind in beroep te gaan. Vergelijkbare gevallen tonen aan dat de kans groot is, dat de zaak dan niet nogmaals teruggegeven wordt aan de gemeente Gipf-Oberfrick, maar dat het kanton haar direct zal inburgeren en de gemeente zal dwingen, haar ook op gemeenteniveau in te burgeren. Na twee onvoldoendes voor het huiswerk is de Gmeind dan definitief gezakt voor haar praktijkoefening directe democratie.

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Democratie, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

Het overschot ging in twaalf manden…

U kent allemaal wel het verhaal van de vijf broden en twee vissen: een grote groep mensen zit naar Jezus te luisteren, vergeet de tijd en dan is het ineens etenstijd. Hoewel er maar vijf broden en twee vissen in de groep zijn, krijgt iedereen voldoende te eten en blijven er twaalf manden met resten over. Het kan niet anders, of u heeft dat verhaal vol geloof òf vol ongeloof aangehoord. Ik ook. De ene keer met wat meer geloof en de andere keer met wat meer ongeloof.

Maar het kan echt. En je hoeft er geen messias voor te hebben. Wat restjes die iedereen toch al wilde wegdoen, dat is voldoende.

Ik heb u al eens geschreven over de Kliekjesbar bij ons in Olten. In het Duits noemen we het de Restessbar of kortweg REB. Dezelfde vereniging die achter de REB zit, organiseert ook ongeveer een keer in de maand Essen für Alle. Dat gebeurt in ons multicultureel centrum, op nog geen boogscheut (en zeker geen van Willem-Tell-kwaliteit) van ons huis. Vanavond zijn Janneke en ik bij Essen für Alle geweest. Het idee is heel simpel en lijkt op dat van de REB. Eten, dat door winkels en marktstands aan het eind van de dag zou moeten worden weggegooid, wordt ingezameld. Zoals de REB het uitdeelt aan iedereen die het maar hebben wil – zo wordt er bij Essen für Alle een gezamenlijke maaltijd uit gekookt.

We hebben met zeker veertig, misschien wel vijftig man overvloedig gegeten van allerlei dingen die “Olten” heeft weggegooid. Van “afval” dus. Van “niets”. En er was veel, veel te veel. De koks hebben nog pannen vol met resten mee naar huis genomen. Te veel om morgen even op te warmen: veel verdwijnt in de diepvriezers van eenieder. Ik heb niet geteld of het wel twaalf pannen vol was. Maar het zou best kunnen. En er was ook nog een kist vol brood, een kist vol groente en een kist vol fruit.

Die messias is wel van zijn voetstuk gevallen.

2 reacties

Opgeslagen onder Eten en drinken, Janneke, Kerk, Olten, Typisch Zwitsers