Categorie archief: Typisch Zwitsers

Helbanië of Kosovetië?

Het wereldkampioenschap voetbal is voor Zwitserland al weer voorbij. Naast voetbalhoogte- en -dieptepunten was er ook een opvallend politiek statement van de topspelers Xhaka en Shaqiri. Zij hebben niet alleen de Zwitserse maar ook de Kosovaarse nationaliteit en in de wedstrijd tegen Servië – voor Kosovaren een zwaarbeladen match – vormden de heren na doelpunten met hun handen de “dubbele adelaar”, die een belangrijk nationaal symbool voor Kosovo en Albanië is. Servië was gepikeerd, er volgde een protest en Xhaka en Shaqiri kregen een – gezien het salaris van deze heren – bescheiden boete van een paar duizend Zwitserse franken.

Nu krijgt de zaak nog een Zwitsers staartje. De secretaris-generaal van de Zwitserse voetbalfederatie, Alex Miescher, stelt nu namelijk de dubbele nationaliteit ter discussie. Hij heeft duidelijk geen zin in nog meer “dubbele adelaar”-affaires.

Miescher trapt daarbij tegen het zere been van het grootste deel van het Zwitserse voetbalelftal, want de meerderheid heeft daar nog een of meer andere nationaliteiten naast de Zwitserse. Het wereldkampioenschap voetbal zou er voor Zwitserland heel anders hebben uitgezien als het Zwitserse team geen spelers met een dubbele nationaliteit zou mogen hebben.

Maar Miescher wordt bovendien teruggefloten. Om te beginnen door zijn eigen partij, de liberale FDP (enigszins vergelijkbaar met de Nederlandse VVD). Een FDP-lid van de Nationalrat, de Zwitserse Tweede Kamer, legt het duidelijk uit: Immigranten kiezen uit heel pragmatische reden voor de Zwitserse nationaliteit. Het maakt het makkelijker een huis, een baan en een stageplek voor hun kinderen te vinden. Het is daarbij haast onmenselijk, als je je daarvoor bij je vroegere Heimat moet afmelden.

Nog opvallender is het standpunt van de normaalgesproken uitermate buitenlanderonvriendelijke SVP. Peter Keller, Nationalrat-lid voor de SVP zegt, dat veel immigranten “betere en bewustere” Zwitsers zijn dan sommige “Hubers” en “Müllers”. Die laatste uitspraak laat ik natuurlijk voor zijn rekening. Maar als zelfs de SVP weinig problemen met dubbele nationaliteiten heeft, zou je toch mogen verwachten dat het moderne Nederland zo langzamerhand ook de bezwaren tegen de dubbele nationalteit opgeeft en de Rijkswet op het Nederlanderschap eindelijk eens aanpast.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Politiek, Typisch Zwitsers

Stemmen, stemmen, stemmen

De eerste helft van dit jaar is een druk jaar voor de Nederzwitser. Niet alleen zijn er verkiezingen voor de Nederlandse Tweede Kamer (al geregistreerd? Nog niet? Nu meteen doen! Ik heb de eerste helft van mijn stembiljet al binnen!), ook zijn er in het Zwitserse diverse referenda, volksinitiatieven en verkiezingen.

Allereerst zijn er op 12 februari drie referenda: twee verplichte en één facultatief. Het gaat om zwaarbeladen thema’s: belastingen, het wegennet en naturalisaties. De propagandamachines draaien dan ook op volle toeren. Reclamebureau’s en uitbaters van advertentieruimte beleven gouden tijden.

Derde belastinghervorming voor ondernemingen.
Al maandenlang wordt reclame gemaakt door het Ja-kamp van de herziening van de belastingen voor bedrijven. Het is duidelijk dat achter deze campagene veel geld zit van bedrijven die op gunstigere belastingtarieven hopen want je kunt geen krant openslaan of je ziet wel een advertentie van de economiesuisse.
Achtergrond acher de belastinghervorming is dat veel Zwitserse kantons uitermate gunstige belastingvoorwaarden aanbieden aan buitenlandse bedrijven die hier hun vermogen “parkeren”. Dat doet het niet goed in het buitenland, vooral omdat de belastingtarieven voor deze bedrijven vaak lager zijn dan die voor Zwitserse bedrijven. Zwitserland wordt dan ook al jaren door EU, OECD en andere internationale afkortingen bedreigd met handelsbeperkingen en andere strafmaatregelen als er geen verandering komt in deze belastingparadijspraktijken.

Er is nu een voorstel door regering en parlement goedgekeurd, maar dat voorstel roept desondanks veel vragen op en een initiatiefcomité heeft voldoende handtekeningen verzameld voor een referendum. De voorstanders stellen vooral, dat er dringend een hervorming moet komen vanwege de dreigende strafmaatregelen vanuit het buitenland. De tegenstanders herinneren aan de vorige belastinghervorming, die onverwacht voor veel minder belastinginkomsten zorgde dan gepland. Omdat er in het voorstel erg veel vrijheidsgraden staan, zijn ze bang, dat het met deze hervorming net zo gaat. En als de ondernemingen minder belasting betalen, betekent dat, dat de overheid moet bezuinigen òf dat natuurlijke personen meer moeten gaan betalen. Vreemd genoeg ziet de SVP, die er anders altijd als de kippen bij is om de strijdbijl tegen belastingverhogingen op te rapen, deze keer geen reden om tegen het voorstel te zijn – maar er zit bij de SVP dan ook erg veel bedrijfskapitaal dat op lagere ondernemersbelastingen hoopt.

Hier in Olten maakt men zich zorgen over het belastingplan. Niet alleen hebben de “groene” en socialistische leden van het stadsbestuur hebben al kennen gegeven, tegen het voorstel te stemmen, ook de christendemocratische en liberale bestuurders hebben hun twijfels. Ze stemmen weliswaar voor (ze moeten haast wel, gezien de orders vanuit hun partij), maar maken zich grote zorgen over de belastingopbrengsten voor de stad.

Het lastige aan dit voorstel is, dat niemand echt weet of kan aantonen, wat de gevolgen ervan zullen zijn.

Fonds voor het wegennet
Werd er enige tijd terug gestemd over een fonds voor het openbaar vervoer, nu is het wegennet aan de beurt. De regering stelt een fonds voor het onderhoud en de uitbreiding van het wegennet voor en moet daarvoor toestemming vragen via een verplicht referendum. Hier is het politiek wat eenvoudiger. “Rechts” en “burgerlijk” wil het fonds erdoor hebben (want het is er tenslotte voor het ov ook, en het wegenfonds gaat voor minder files zorgen), “groen” en “links” is tegen, omdat het fonds voor meer uitlaatgassen en meer ruimtebeslag door het verkeer zal zorgen. Terwijl de overheid roept dat er verkeer van de weg op het spoor moet, leidt dit fonds tot het tegendeel.

Inburgering voor de “derde generatie”
Het is, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, een heel gedoe om een Zwitserse pas te krijgen. Dat kunt u wel zien aan Nancy Holten uit mijn vorige blog. Nu is Nancy Holten misschien een geval apart – maar er zijn hoe dan ook veel buitenlanders die hier geboren zijn, uitstekend geïntegreerd zijn, de taal spreken, enzovoort, die toch geen Zwitserse pas aanvragen. De regering wil dit nu voor een beperkte groep buitenlanders, de zogenaamde “derde generatie”, eenvoudiger maken. Jongeren tot 25 jaar waarvan al een deel van de grootouders in Zwitserland woonde en die aan nog enkele andere voorwaarden voldoen, kunnen, als het voorstel wordt aangenomen, eenvoudiger een pas aanvragen. De leeftijdsgrens van 25 jaar wordt gesteld om te voorkomen dat jonge mannen onder de Zwitserse dienstplicht uit komen als ze pas na hun dienstplichtige leeftijd de pas aanvragen.

Inburgering, echt zo lastig?
Ja, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, is het een hele toer om een Zwitserse pas te krijgen. Niet alleen moet je minstens 12 jaar in Zwitserland wonen, ook moet je voldoen aan de aanvullende voorwaarden die je woonkanton en woongemeente stellen. Sommige gemeentes eisen, dat je al 15 jaar in die gemeente woont. Maar, last but not least, het is vooral een hele dure aangelegenheid.

Voorbeeld: een buurjongen van ons. Italiaanse ouders en grootouders, maar zelf geboren en getogen in Zwitserland. Hij spreekt de taal, ging hier naar school, heeft een baan. En hij wilde in het leger. Naar Kosovo, om daar, destijds, ingezet te worden bij de internationale troepenmacht die de strijdende ex-Joegoslaven uit elkaar probeert te houden. Maar in het leger kan hij alleen met een Zwitserse pas. Gelukkig sprongen zijn ouders financieel bij. Want al was hij een schoolvoorbeeld van integratie, de inburgering op landelijk, kantonaal en gemeentelijk niveau kostte al met al ongeveer 3.500 franken…

Onder de vereenvoudigde voorwaarden gaat de inburgering ongeveer 750 franken kosten, en dat is juist voor jonge mensen een belangrijke wijziging. Alle politieke partijen zijn voor de wetswijziging, die pas van kracht kan worden na een verplicht referendum, behalve een. Natuurlijk is de SVP tegen. En de SVP zou de SVP niet zijn als ze de strijd niet aanging met de economiesuisse om de geldverslindendste campagne. Kosten noch moeiten zijn gespaard voor een huiveringwekkende en geheel van feiten gevrijwaarde campagne. Het halve land hangt inmiddels vol met posters die in andere delen van Europa vanwege hun beledigende en rascistische uitingen zouden worden verboden. Hoewel de groep die onder eenvoudigere voorwaarden zou kunnen worden ingeburgerd voor meer dan 95% uit Europeanen bestaat, voert de SVP campagne met een poster met een zwarte, volledig in burka gehulde vrouw. “Unkontroliert einbürgern? Nein!” is het devies. Maar het overgrote deel van de doelgroep draagt geen burka, en van ongecontroleerd inburgeren is ook geen sprake. Er blijft een controle op geïntegreerd-zijn, en ook blijft er een onderzoek naar je strafblad en je belastingschulden. De SVP-campagne is zo belachelijk dat inmiddels cartoons verschenen zijn waarop de SVP tégen een burkaverbod demonstreert. Hoe zou de SVP immers zonder burka nog campagne kunnen voeren?

Afijn, de SVP is natuurlijk wel een goede hulp om je keuze te bepalen. Als de SVP ergens tegen is, is dat over het algemeen een goede reden om vóór te zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De EU, De SVP en racisme, Democratie, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Uncategorized, Veiligheid

Alweer geen Zwitserse pas voor Nancy

Nancy Holten blijft de gemoederen in Zwitserland bezighouden. Allereerst natuurlijk in haar woongemeente Gipf-Oberfrick (3524 inwoners). Maar inmiddels heeft ze ook de nationale pers in Zwitserland weer gehaald – en gisteren verscheen ze in Nederland in de Telegraaf. Het is opvallend, dat iemand die zo gesteld is op rust en stilte, dat ze koebellen en het luiden van kerkklokken wil verbieden, zelf zoveel oproer genereert.

Hoe zat het ook alweer?
Nancy Holten is Nederlandse en woont al vanaf haar 8e in Zwitserland. Inmiddels is ze volwassen, getrouwd, weer gescheiden en heeft kinderen. Ze is overtuigd veganist en heeft de gemoederen in Zwitserland al danig bewogen door te protesteren tegen de Zwitserse koebellen, het (inderdaad in Zwitserland nogal vaak en uitvoerig) luiden van kerkklokken en het optreden van dieren in circussen. Ze provoceert, en maakt zich met haar manier van actievoeren niet geliefd. Zo ongeliefd zelfs, dat haar aanvraag voor een Zwitsers paspoort vorig jaar werd afgewezen. De verzamelde inwoners van Gipf-Oberfrick stemden onder applaus tegen haar aanvraag en daardoor mocht ze de Zwitserse pas niet in ontvangst nemen.

In veel kleinere gemeentes is een inburgering een zaak van het volk. Weliswaar moet je aan een aantal wettelijke eisen voldoen (een bepaalde tijd in Zwitserland wonen, geïntegreerd zijn, dat soort dingen), maar uiteindelijk wordt er in kleine gemeentes vaak gestemd over inburgeringen. Die stemming vindt dan plaats in de gemeenteraad en veelal is dat gewoon de algemene vergadering van alle stemgerechtigde inwoners van de gemeente, kortweg de Gmeind genoemd. Als je in een klein dorp woont en Zwitser wilt worden, dan moet je Zwitserse buurman daar dus over stemmen.

Aanvraag afgewezen – beroep toegekend
Nu is directe democratie een groot goed in Zwitserland, maar “willekeur” mag ook weer niet. Holten vermoedde, dat de inwoners haar aanvraag hebben afgewezen omdat ze haar simpelweg niet aardig vinden of omdat ze geen respect zou hebben voor Zwitserse tradities. Uitspraken van dorpsgenoten in de krant bevestigen dat: ze zou een “koe” zijn, een “heks”.

Ze ging dus in beroep tegen het besluit van de Gmeind. En met succes. De regering van kanton Aargau vond dat Holten ten onrechte is afgewezen. Ze heeft lokale gebruiken niet bekritiseerd, haar gedrag is niet extremistisch en heeft niet tegen fundamentele waarden uit de grondwet gehandeld. De Gmeind kreeg dus opdracht om het huiswerk opnieuw te doen.

En de tradities dan? We kennen Zwitserland toch allemaal van de koebellen? En als van oorsprong christelijk land, met zelfs een kruis op de vlag, mag je toch niets tegen het luiden van kerkklokken hebben?
De praktijk is anders. Allereerst verzet Holten zich niet tegen het fenomeen “traditie”, maar komt ze op voor het (vermeende, want of koeien echt zo’n last van een bel hebben is omstreden) welzijn van de dieren. Ze heeft ook niets tegen christendom, maar wel tegen het bijbehorende klokkenluiden.
Bovendien: traditie? Natuurlijk kun je in elke Zwitserse souvenirwinkel een koebelletje kopen. Net zoals je in Volendam op elke straathoek klompjes en mini-windmolentjes kunt kopen. Dat betekent nog niet dat elke Zwitserse koe een bel aan heeft. Nederlanders lopen immers ook al lang niet meer allemaal op klompen en de windmolens bij Kinderdijk draaien alleen nog voor de toeristen. Koebellen zijn in sommige gevallen al verboden door de rechter: het nut van de boer (zijn koeien terug kunnen vinden op de soms onoverzichtelijke alpenweiden) bleek niet op te wegen (hij had hekken om zijn weilanden) tegen de overlast die zijn buren ondervonden.
En wat die kerkklokken betreft… zo vol zitten de kerken hier ook niet meer, dat je het christendom nog een “levende traditie” kunt noemen.

Het huiswerk voor Gipf-Oberfrick
Afgelopen november moest de Gmeind het dossier dus opnieuw behandelen. De discussie was minder emotioneel en de voorzitter had bij voorbaat aangekondigd dat niet ter zake doende uitweidingen direct afgehamerd zullen worden. Bovendien had de gemeenteraad nadrukkelijk te kennen gegeven dat er geen enkel wettelijk standhoudend argument tegen de inburgering van Holten in te brengen is en dat ze bij een tweede afwijzing en een tweede hoger beroep waarschijnlijk direct, door kanton of Bund, ingeburgerd zal worden. Maar het effect was hetzelfde: met 59 stemmen voor en 203 stemmen tegen werd haar inburgeringsverzoek opnieuw afgewezen. “Laat de regering haar dan maar inburgeren, dan hebben wij het ten minste niet gedaan”, zo verkondigde een inwoner de mening van  202 van zijn dorpsgenoten. In dezelfde vergadering kreeg een Zweed overigens zonder enig probleem de Zwitserse pas.

Het volgende beroep komt
Holten heeft inmiddels aangekondigd, ook tegen dit tweede besluit van de Gmeind in beroep te gaan. Vergelijkbare gevallen tonen aan dat de kans groot is, dat de zaak dan niet nogmaals teruggegeven wordt aan de gemeente Gipf-Oberfrick, maar dat het kanton haar direct zal inburgeren en de gemeente zal dwingen, haar ook op gemeenteniveau in te burgeren. Na twee onvoldoendes voor het huiswerk is de Gmeind dan definitief gezakt voor haar praktijkoefening directe democratie.

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Democratie, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

Het overschot ging in twaalf manden…

U kent allemaal wel het verhaal van de vijf broden en twee vissen: een grote groep mensen zit naar Jezus te luisteren, vergeet de tijd en dan is het ineens etenstijd. Hoewel er maar vijf broden en twee vissen in de groep zijn, krijgt iedereen voldoende te eten en blijven er twaalf manden met resten over. Het kan niet anders, of u heeft dat verhaal vol geloof òf vol ongeloof aangehoord. Ik ook. De ene keer met wat meer geloof en de andere keer met wat meer ongeloof.

Maar het kan echt. En je hoeft er geen messias voor te hebben. Wat restjes die iedereen toch al wilde wegdoen, dat is voldoende.

Ik heb u al eens geschreven over de Kliekjesbar bij ons in Olten. In het Duits noemen we het de Restessbar of kortweg REB. Dezelfde vereniging die achter de REB zit, organiseert ook ongeveer een keer in de maand Essen für Alle. Dat gebeurt in ons multicultureel centrum, op nog geen boogscheut (en zeker geen van Willem-Tell-kwaliteit) van ons huis. Vanavond zijn Janneke en ik bij Essen für Alle geweest. Het idee is heel simpel en lijkt op dat van de REB. Eten, dat door winkels en marktstands aan het eind van de dag zou moeten worden weggegooid, wordt ingezameld. Zoals de REB het uitdeelt aan iedereen die het maar hebben wil – zo wordt er bij Essen für Alle een gezamenlijke maaltijd uit gekookt.

We hebben met zeker veertig, misschien wel vijftig man overvloedig gegeten van allerlei dingen die “Olten” heeft weggegooid. Van “afval” dus. Van “niets”. En er was veel, veel te veel. De koks hebben nog pannen vol met resten mee naar huis genomen. Te veel om morgen even op te warmen: veel verdwijnt in de diepvriezers van eenieder. Ik heb niet geteld of het wel twaalf pannen vol was. Maar het zou best kunnen. En er was ook nog een kist vol brood, een kist vol groente en een kist vol fruit.

Die messias is wel van zijn voetstuk gevallen.

2 reacties

Opgeslagen onder Eten en drinken, Janneke, Kerk, Olten, Typisch Zwitsers

De Zondagsrust in een hippe parochie

De zondagsrust is in Zwitserland een groot goed. Ik schreef u eerder al eens,  dat er een onverwacht groot aantal dingen op zondag niet mag: grasmaaien of tapijtkloppen. Dat maakt lawaai en dat mag niet op zon- en feestdagen. In Olten staat het, hoe toepasselijk, in Artikel 31 van de gemeenteverordening.

Je merkt het ook aan openingstijden van winkels: op zondag zijn (tank- en treinstations uitgezonderd) de winkels in principe allemaal gesloten. Een paar keer per jaar zijn er koopzondagen, maar dat is dan dat.

Een kerk is in de praktijk vrijgesteld van de verplichtingen die Artikel 31 met zich meebrengt. Zelfs de Nederlandse Artikel-31-kerk hoeft zich hier niet aan Artikel 31 te houden. De “winkel” is op zondag open en er mag middels kerkklokken ook ongegeneerd lawaai gemaakt worden. Protesten tegen het luiden van kerkklokken zijn er wel, maar slechts mondjesmaat en tot nu toe met maar weinig succes.

Gisteren profiteerde onze parochie van dit fenomeen. Wat was namelijk het geval? Het kerkorgel werd 60 jaar oud. En dat wilden we op een bijzondere manier vieren. Met de naburige protestantse kerk was afgesproken, dat hun klok van 10 tot 22 uur de uren niet zou slaan. In plaats daarvan werden er grote luidsprekers op de katholieke kerktoren gemonteerd en verbonden met het orgel. Elk uur gaf onze organist zo op eigen wijze via pedaal en speeltafel invulling aan “de uren slaan”. Om 20 uur waren er bijvoorbeeld 8 korte melodietjes van Queen te horen, om 21 uur korte fragmentjes filmmuziek en om 22 uur tien korte slaapliedjes.

Netto kwam het geluidsniveau bij lange na niet aan dat van een kerkklok en bovendien was voor het geheel keurig een vergunning aangevraagd. Wij vierden dus ongestoord de verjaardag van ons orgel. De organist gaf een kijkje in het inwendige van de jubilaris, hij gaf een concert, er was een “Wünschkonzert” waarbij het publiek de organist verzoeknummertjes kon geven en er was een verhaal-op-muziek voor jong en oud. Later op de avond kwam er een barbecue op het plein voor het parochiecentrum en zo lieten we de uren rustig aan ons voorbijgaan. Overigens werden via de luidsprekers alleen de “uren” versterkt. Niet de concerten en andere kunstuitingen.

Netjes een vergunning – en we hielden er ons ook nog aan – dus het laatste wat je verwacht is de politie op de stoep. Toch stond die er op een gegeven moment. Er had iemand geklaagd, en dan is de politie verplicht om te gaan kijken.

Het is een slechte gewoonte van sommige Zwitsers om bij geluidsoverlast van bv. de buren niet eerst even te gaan praten of informeren, maar meteen de politie te bellen. En vergunning of niet, die moet polshoogte komen nemen. Het leidt in de regel niet tot een betere verstandhouding tussen de betroffenen. De klager wordt, of de klacht nu terecht is of niet, al gauw als Bünzli betiteld: een onvriendelijke bejegening aan het adres van eenieder die wenst dat alle regels strikt worden opgevolgd, zelfs als niemand van het negeren ervan last zou hebben. Bünzli lappen je erbij als je je vuilniszak vijf minuten te vroeg aan de straat zet, doordeweek om 20.00 uur nog twee minuutjes doorgaat met het maaien van je gras, enzovoort. Woon je in een flat, dan komen daar nog dingen als “douchen na 22.00 uur”, praten in het trappenhuis, enzovoort, bij. Gelukkig zijn lang niet alle Zwitsers Bünzli en wonen wij in een wijk die tot nu toe van een overdaad aan Bünzli verschoond is gebleven.

Verbaasd – we hadden immers een vergunning – vroegen we dan ook, wat de klacht dan wel inhield. Wel, de klager had vastgesteld dat er via grote luidsprekers aan de kerktoren moderne muziek ten gehore gebracht werd. Er was vast en zeker jong, langharig, werkschuw tuig op de toren geklommen om de inwoners van de stad te beschallen met hun muziek.

Wel, de politie wist ook niet meer dan dàt we een vergunning voor het maken van geluid op zondag hadden – niet, hoe we daarbij te werk gingen. Ze waren, toegegeven, wat verbaasd over onze installatie, maar vonden het, gezien de vergunning, helemaal in orde. En waren bovendien gerustgesteld dat er geen jongelui in de toren geklauterd waren.

De conclusie is, dat we een onverwacht hippe parochie zijn. We maken moderne muziek, jawel. En dat met een kerkorgel dat inmiddels zestig jaar oud is.

3 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

Versluier-problemen

Sinds 1 juli ook officieel in een deel van Zwitserland: het burkaverbod. In kanton Ticino mag geen burka of niqab worden gedragen. De boete bedraagt 100 tot zelfs 10.000 franken. Al op de eerste dag werd er eentje uitgeschreven. Mevrouw Illi van de islamitische centrale raad poseerde in niqab voor een Tessiner agent en kreeg wat ze zo graag wilde: een felbegeerde boete.

Bij die ene boete is het gebleven. Het door de Tessiner SVP en haar lokale aftreksel LEGA zo dringend noodzakelijk geachte burkaverbod is een oplossing voor een niet-bestaand probleem. Ook de angst van de Tessiner hoteliers voor minder gasten uit het Midden-Oosten is ongegrond gebleken. Integendeel, er worden 20% meer overnachtingen dan vorig jaar verwacht bij deze doelgroep.

Wat overblijft: een onnodig referendum, een onnodige cursus “hoe te handelen bij burka- en niqabdragers” voor ongeveer honderd politieagenten – er kwam speciaal een deskundige uit Zürich voor naar Ticino – en een stapeltje onnodige folders in Engels en Arabisch om de nieuwste onnodige Tessiner wetten uit te leggen aan de gasten. In alle andere situaties zouden SVP en LEGA al stapels kamervragen hebben gesteld over de verspilling van zo veel belastinggeld.

Niet dat Zwitserland geen versluierproblemen heeft. Integendeel. Mijn ochtendblad meldt een toenemende ergernis bij forensen over medereizigers die hun schoenen uittrekken in de trein. De chef van Pro Bahn (de Zwitserse variant van Rover) stelt, dat vrijwel elke forens het geheim van de Appenzeller kaas kent. Begrip voor blote voeten op de bank is er steeds minder, steeds vaker worden de voeten op Facebook of Instagram voor de rest van de wereld gedocumenteerd. Gelukkig kunnen geuren nog niet via deze kanalen gedeeld worden.

Mag het? Bij de SBB mogen voeten op de bank. Voorwaarden: krant of iets dergelijks eronder en er mag geen hinder voor andere reizigers ontstaan. “Appenzeller kaas” op de Appenzeller Zeitung mag dus alleen als je naast “liefhebbers” zit.

Maar de SVP heeft andere versluieringsproblemen dan burka’s en tenenkaas. Daar is de aloude discussie over de partijfinanciering. Een fatsoenlijke partij legt die open op tafel. Maar omdat bedrijven noch burgers met goed fatsoen willen toegeven dat ze de SVP sponsoren, blijft de SVP tegen een dergelijk versluieringsverbod.

Sterker, SVP-hardlined Glarner is voor méér versluiering. Onlangs werd vastgesteld dat IS-terroristen zich bedienen van “made in Switzerland” wapentuig. Deze schande voor Zwitserland kan volgens Glarner het best voorkomen worden door voortaan wapens zonder fabriekslogo te maken.

Hoog tijd voor een versluier-verbod: het moet politici verboden worden, een bord, een plank of een ander gezichtsbedekkend object voor het hoofd te hebben.

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, De SVP en racisme, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

It’ll all end up in tears, I know it…

Ik heb u eens geschreven over mijn ervaringen op de luchthaven van Chicago, O’Hare. Sindsdien noem ik die plek O’Horror. Met recht, naar nu gebleken is. Want ook het Brexit komt van Chicago O’Hare. David Cameron heeft daar, naar verluidt tijdens het nuttigen van een pizza in afwachting van een vlucht, met twee van zijn partijvrindjes bekonkeld, dat een Brexit-referendum de enige mogelijkheid is om de eenheid in zijn partij te bewaren.

Inmiddels staat David Cameron voor een kast peperduur Wegdewoodservies in scherven. Zowel hijzelf als de leider van de arbeiderspartij leggen hun functie neer. Miljoenen mensen hebben een petitie ondertekend om een tweede referendum te houden. De leiders van de EU geven impliciet te kennen dat de Britten nu werkelijk hun eigen boontjes moeten doppen: ze eisen dat het uittredingsproces zo snel mogelijk op gang komt. Zo diep zat de liefde voor de Britten blijkbaar niet. Schotland, dat tegen uittreden uit de EU stemde, wil een referendum om het Verenigd Koninkrijk voor een Verenigd Europa te verruilen en denkt dat een Brexit met een veto uit Edinburgh voorkomen kan worden. Een Brits pond weegt nog maar 400 gram. De aandelenbeurzen staan op verlies. Ook  uw pensioen is door de Brexit-stem van de Britten in één klap 3% minder waard.

En het treurigst van alles: op straat, in de bus en in de metro worden niet-Britse EU-burgers openlijk aangesproken om hun koffers te pakken en op te rotten: de uitslag van het Brexit-referendum is een schaamlap geworden voor openbaar racisme dat sinds 1945 zijn weerga niet kent.

Cameron heeft geprobeerd zijn eigen vrindenclubje bij elkaar te houden – ten koste van werkelijk alles wat bij elkaar gehouden zou moeten worden.

En terwijl de Britten over elkaar heen vallen met discussies over een nieuw referendum (I’m most dearly sorry, hoe zeer ik ook tegen een Brexit ben, je kunt niet achteraf de spelregels willen veranderen als de uitslag je niet zint), een afsplitsing van Schotland en beschamende uitingen van racisme, is er eigenlijk nog niets aan de hand. Uitgerekend de Britten, die er traditioneel om bekend staan het hoofd koel te houden en eerst een kop thee te drinken, schijnen niet te beseffen dat het Brexit-referendum werkelijk niets anders betekent dan: in een multiple choice oefening, waarbij dik 70% van de kandidaten kwam opdagen, heeft 52% het ene hokje aangekruisd en 48% het andere.

Het referendum is namelijk niet bindend.

De uitslag van het referendum heeft geen enkele juridische status. Geen wet is sindsdien veranderd, geen regel aangepast. In Groot-Brittannië heeft het parlement het voor het zeggen en dat kan de uitslag van het referendum zonder slag of stoot in de prullenbak gooien.

Wat zegt het referendum dan wel?

Allereerst: dat het niet verstandig is om tijdens het eten van een pizza tussen twee vluchten door even de wereldpolitiek en het halve land op stelten te zetten om te zorgen dat de rijen in je eigen partij gesloten blijven, vervolgens hard te roepen dat je minister-president zult blijven ongeacht de uitslag en tenslotte toch aftreedt, je land in een rokende puinhoop achterlatend. So long and thanks for all the fish. Het handelen van de Britse minister-president is, nog afgezien van de feitelijke Brexit-uitslag, beschamend.

Verder: dat je mensen fatsoenlijk dient te informeren over de consequenties van het referendum. Het is schrijnend om op televisie mensen te zien, die verklaren, dat ze “leave” gestemd hebben maar niet wisten, dat dat mogelijk gevolgen zou kunnen hebben. Het referendum als computerspelletje. Net zo schrijnend: de mensen die denken dat Groot-Brittannië sinds het sluiten van de stembureau’s geen lid van de EU meer is, alle EU-burgers illegaal in het land verblijven en ze voor hun vakantie op Ibiza, deze zomer, nog snel een visum moeten aanvragen.

Waarheen leidt de weg van Groot-Brittannië?

Het zou zomaar kunnen dat er onder de streep, na een periode van verwarring, chaos en rumoer, maar weinig verandert. De Britten lijken geen haast te maken met het opzeggen van hun lidmaatschap. En als ze dat gaan doen, moeten ze onderhandelen over de voorwaarden met een uiterst bekwame onderhandelingspartner die bovendien in een heel comfortabele positie verkeert. Het zou me niet verbazen, als de Britten gewoon in de EU blijven, als ze geconfronteerd worden met het prijskaartje dat hangt aan een “leave”.

De enige zekerheid die er is over Brexit: de onzekerheid die is ontstaan, is voor niemand goed. Het pond devalueert, de euro zakt zachtjes mee, de beurzen over de hele wereld staan diep in de rode cijfers. Het eens zo trotse Britse rijk, dat heerste over de zeven wereldzeeën, is terug bij af. Het toont nu zijn andere kant. Een regenachtig, bekrompen, ouderwets eiland waar de tijd niet één uur achter loopt, maar honderd jaar en één uur, dat in de laatste jaren enige vooruitgang kende omdat de loodgieters ook vanaf het continent mochten komen en diengevolge kennis kon maken met de geneugten van een mengkraan, maar waar men nu weer probeert te douchen met twee kranen, een ijskoude en een kokend hete.

3 reacties

Opgeslagen onder De EU, Democratie, Grensperikelen, Politiek