Categorie archief: Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil

En toen waren er nog maar twee

Gisteren keurde het parlement in Noorwegen een nieuwe nationaliteitswet goed. De oude wet, uit 1888, was nodig aan vernieuwing toe, aldus Ove Trellevik van de conservatieve partij. Het goede nieuws: in de nieuwe wet zal het de Noren voortaan worden toegestaan om naast de Noorse nationaliteit ook een andere nationaliteit te hebben. Het gaat nog even duren voordat dat alles in de praktijk geregeld is – zo moet Noorwegen een deel van het Verdrag van Straatsburg uit 1963 opzeggen – maar dan kan Noorwegen zich aansluiten bij de rij West-Europese landen die in de laatste jaren de strikte beperkingen aan dubbele nationaliteit hebben opgeheven, zoals Denemarken, Duitsland en België.

En toen waren er dus nog maar twee West-Europese landen die dubbele nationaliteit in principe afwijzen: Nederland en Oostenrijk. Het wordt, na het besluit van het Noorse parlement van gisteren, nog duidelijker dat die twee landen een achterhoedegevecht aan het voeren zijn.

Ook in Nederland denkt de regering aan een aanpassing van het nationaliteitsrecht. De nieuwe wet dreigt echter een moeizaam compromis te worden tussen liberalen (die in hun hart veelal voor het toelaten van dubbele nationaliteiten zijn, maar voorzover ze aan de rechterkant van het politieke spectrum opereren ook bang zijn dat de PVV met hun stemmen aan de haal gaat) en de confessionelen, die onder aanvoering van de heer Buma nog steeds van mening zijn dat een dubbele nationaliteit ook tot een loyaliteitsconflict voert.

Dat laatste is in principe waar. Dat gedachtegoed komt uit de jaren ’50 en ’60, toen de hele wereld elkaar nog wantrouwend aankeek en er koude oorlogen gevoerd werden. Maar de wereld is inmiddels ingrijpend veranderd. Ze is internationaler geworden, en dat maakt dat er steeds meer mensen zijn die belang hebben bij het kunnen hebben van meerdere nationaliteiten. Tegelijkertijd is het inzicht gekomen dat je eventuele loyaliteitsproblemen ook anders kunt oplossen. Terroristen en zware misdadigers met kun je ook al onder de huidige wetgeving de Nederlandse nationaliteit afnemen – aangenomen dat ze dan nog een andere nationaliteit overhouden.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie

Helbanië of Kosovetië?

Het wereldkampioenschap voetbal is voor Zwitserland al weer voorbij. Naast voetbalhoogte- en -dieptepunten was er ook een opvallend politiek statement van de topspelers Xhaka en Shaqiri. Zij hebben niet alleen de Zwitserse maar ook de Kosovaarse nationaliteit en in de wedstrijd tegen Servië – voor Kosovaren een zwaarbeladen match – vormden de heren na doelpunten met hun handen de “dubbele adelaar”, die een belangrijk nationaal symbool voor Kosovo en Albanië is. Servië was gepikeerd, er volgde een protest en Xhaka en Shaqiri kregen een – gezien het salaris van deze heren – bescheiden boete van een paar duizend Zwitserse franken.

Nu krijgt de zaak nog een Zwitsers staartje. De secretaris-generaal van de Zwitserse voetbalfederatie, Alex Miescher, stelt nu namelijk de dubbele nationaliteit ter discussie. Hij heeft duidelijk geen zin in nog meer “dubbele adelaar”-affaires.

Miescher trapt daarbij tegen het zere been van het grootste deel van het Zwitserse voetbalelftal, want de meerderheid heeft daar nog een of meer andere nationaliteiten naast de Zwitserse. Het wereldkampioenschap voetbal zou er voor Zwitserland heel anders hebben uitgezien als het Zwitserse team geen spelers met een dubbele nationaliteit zou mogen hebben.

Maar Miescher wordt bovendien teruggefloten. Om te beginnen door zijn eigen partij, de liberale FDP (enigszins vergelijkbaar met de Nederlandse VVD). Een FDP-lid van de Nationalrat, de Zwitserse Tweede Kamer, legt het duidelijk uit: Immigranten kiezen uit heel pragmatische reden voor de Zwitserse nationaliteit. Het maakt het makkelijker een huis, een baan en een stageplek voor hun kinderen te vinden. Het is daarbij haast onmenselijk, als je je daarvoor bij je vroegere Heimat moet afmelden.

Nog opvallender is het standpunt van de normaalgesproken uitermate buitenlanderonvriendelijke SVP. Peter Keller, Nationalrat-lid voor de SVP zegt, dat veel immigranten “betere en bewustere” Zwitsers zijn dan sommige “Hubers” en “Müllers”. Die laatste uitspraak laat ik natuurlijk voor zijn rekening. Maar als zelfs de SVP weinig problemen met dubbele nationaliteiten heeft, zou je toch mogen verwachten dat het moderne Nederland zo langzamerhand ook de bezwaren tegen de dubbele nationalteit opgeeft en de Rijkswet op het Nederlanderschap eindelijk eens aanpast.

3 reacties

Opgeslagen onder Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Politiek, Typisch Zwitsers

Stemmen vanuit het buitenland volgens Den Haag: “jammer dan!”

Gisteren hebben we tot onze spijt vast moeten stellen, dat Den Haag bij het stemproces voor Nederlanders vanuit het buitenland regels en procedures laat prevaleren boven een pragmatische oplossing. In kort geding heeft de rechter de vordering van 154 eisers om de stemtermijn met een week op te rekken, afgewezen. Hoewel de motivatie van de rechtbank nog niet ontvangen is, moeten we er van uitgaan dat de rechter het belang van een letterlijke uitvoering van de Kieswet prevaleert boven een pragmatische oplossing.

Het feit dat de gemeente Den Haag een belangrijke informatieblunder heeft gemaakt valt blijkbaar onder de categorie “jammer dan!” of “rot voor u”. Het Algemeen Dagblad vatte het vanochtend in één tekening samen:

17157405_1353623568029188_8494756611370252739_o

Er zijn meerdere mogelijkheden om vanuit het buitenland te stemmen. De bekendste is het stemmen per brief. Op het moment dat je je daarvoor registreert, lees je op de website van de Gemeente Den Haag, dat de stembescheiden ongeveer 6 weken vantevoren worden opgestuurd. Dat dat door wettelijke bezwaar- en inspraakprocedures ook wel eens 3 weken kan worden, blijft onvermeld.
Precies dat is wat we Den Haag verwijten. Veel kiezers zouden voor een andere oplossing (bijvoorbeeld stemmen per volmacht) gekozen hebben, als ze geweten hadden, dat die 6 weken ook zomaar 3 weken kunnen worden. Toen eenmaal bleek, dat het inderdaad maar 3 weken werd, was het te laat om de keuze voor een briefstem te wijzigen in een keuze voor een volmacht.

Hoe nu verder? Er is, in elk geval in theorie, een hoger beroep (bij een kort geding heet dat een “spoedappel”) tegen de uitspraak van de rechter mogelijk. Of dat een reële optie is, kan pas worden bepaald als de motivatie van de rechtbank bekend is geworden. En zo’n spoedappel, als we het al aanvragen, komt pas op het laatste moment. Woensdag zijn er al verkiezingen.

Maar we zitten niet bij de pakken neer. Laten we er voor zorgen dat de stembiljetten die nog voor 15 maart bij de kiezers (sic!) aankomen, zo goed en zo kwaad en vooral zo snel als het kan naar de briefstembureau’s komen. In landen met een eigen briefstembureau kan dat bijvoorbeeld door een koerier in te schakelen. Een dure grap – en daarom wordt er een Koerierfonds geopend. Met crowdfunding willen we geld bij elkaar verzamelen om mensen die een koerier inschakelen voor het per superexpres versturen van hun stembiljet zo veel mogelijk schadeloos te stellen.

1 reactie

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Nederlandse verkiezingen, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Post en telecommunicatie

Nederlanders in het buitenland dagen Staat voor de rechter

Binnen no-time hadden we ze bij elkaar: meer dan honderd mensen, die in het buitenland tot op de dag van vandaag hun stemformulieren nog niet hebben ontvangen en bereid zijn daarom te procederen tegen de Nederlandse Staat. Omdat zij per post stemmen, neemt de kans dat hun stem nu nog tijdig op de juiste bestemming komt af met elke seconde die verstrijkt.

Morgen dient een kort geding bij de voorzieningenrechter in Den Haag. De eisers verlangen, dat stemmen die nog op of voor 15 maart zijn uitgebracht en verstuurd (datum poststempel is bewijs), ook nog moeten worden meegeteld als ze te laat op het stembureau aankomen. We zijn daarbij redelijk: we willen dat nog maximaal een week wordt gewacht. En dat terwijl het versturen van de stemdocumenten tot drie weken vertraging heeft opgelopen.

Eigen schuld dikke bult – had je maar niet per post moeten willen stemmen? Tja, er zijn nou eenmaal niet zo heel veel alternatieven als je ver weg van Nederland woont. In theorie kun je naar Nederland reizen en daar op 15 maart komen stemmen. Maar in veel gevallen kost je dat een dure vlucht plus vakantiedagen plus overnachtingen in Nederland.

Je kunt ook een volmacht afgeven aan iemand die in Nederland kan gaan stemmen voor jou. Overigens zijn ook bij het afgeven van die volmachten problemen bij de verzending gesignaleerd: de stempas is dan bijvoorbeeld niet bij de gevolmachtigde in Nederland terechtgekomen maar bij de in het verre buitenland wonende kiezer. En: je moet natuurlijk maar net iemand kunnen vinden die je wilt en kunt vertrouwen. Als je Groen Links wilt stemmen, wordt het lastig om een volmacht af te geven aan je familielid dat overtuigd PVV stemt. Tenslotte is er ook nog zoiets als een stemgeheim: als je een volmacht afgeeft  moet je iemand anders vertellen op wie je stemt en gezien het stemgeheim kun je daar niet toe verplicht worden.

En natuurlijk had je als Nederlander de wet moeten kennen en dus moeten weten dat ergens diep verstopt in de Kieswet vermeld staat dat het versturen van de stembiljetten pas veel later kan gebeuren als er bezwaar tegen de kandidatenlijsten wordt aangetekend. De gemeente Den Haag, verantwoordelijk voor het stemmen vanuit het buitenland, laat je dat namelijk helemaal niet weten en schrijft doodleuk dat alle documenten zes weken voor de verkiezingsdatum worden toegestuurd. Als blijkt dat dat in de praktijk drie weken is geworden, is het al te laat: de datum om je voor de verkiezingen te registreren is voorbij en eenmaal voor het briefstemmen geregistreerd is het niet zomaar meer mogelijk alsnog een volmacht af te geven: het zou kunnen zijn dat je stemspullen toch stomtoevallig al verstuurd zijn en nog stomtoevalliger op tijd aankomen. Dan zou je twee stemmen uit kunnen brengen. Eén per post en één per volmacht.
Als iemand de krochten van de Kieswet op dit punt moet kennen is het wel de gemeente Den Haag en die heeft het de kiezers – waaronder heel veel die zich deze keer voor het eerst gemeld hebben en dus geen weet hebben van al het gedoe dat al jarenlang rond het stemmen per post speelt – niet laten weten.

We zijn benieuwd wat de rechter ervan vindt, morgen. Winnen doen we altijd. Als de rechter onze eis toewijst, kunnen veel meer mensen die daar recht op hebben alsnog hun stem uitbrengen. Als de rechter onze eis niet toewijst, hebben we laten zien dat onze Kieswet en de uitvoering daarvan door de gemeente Den Haag, duidelijk beter kan worden. Het is dan aan de politiek om de Kieswet te verbeteren en aan de gemeente Den Haag (die overigens niet met kwade opzet probeert stemmen uit het buitenland tegen te houden – in tegendeel, daar wordt op dit moment keihard gewerkt en met hun postkamer, telefoon en mailverkeer worden er vele overuren gemaakt) om de bal op te pakken en die verbeteringen uit te voeren.

5 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie

Alweer geen Zwitserse pas voor Nancy

Nancy Holten blijft de gemoederen in Zwitserland bezighouden. Allereerst natuurlijk in haar woongemeente Gipf-Oberfrick (3524 inwoners). Maar inmiddels heeft ze ook de nationale pers in Zwitserland weer gehaald – en gisteren verscheen ze in Nederland in de Telegraaf. Het is opvallend, dat iemand die zo gesteld is op rust en stilte, dat ze koebellen en het luiden van kerkklokken wil verbieden, zelf zoveel oproer genereert.

Hoe zat het ook alweer?
Nancy Holten is Nederlandse en woont al vanaf haar 8e in Zwitserland. Inmiddels is ze volwassen, getrouwd, weer gescheiden en heeft kinderen. Ze is overtuigd veganist en heeft de gemoederen in Zwitserland al danig bewogen door te protesteren tegen de Zwitserse koebellen, het (inderdaad in Zwitserland nogal vaak en uitvoerig) luiden van kerkklokken en het optreden van dieren in circussen. Ze provoceert, en maakt zich met haar manier van actievoeren niet geliefd. Zo ongeliefd zelfs, dat haar aanvraag voor een Zwitsers paspoort vorig jaar werd afgewezen. De verzamelde inwoners van Gipf-Oberfrick stemden onder applaus tegen haar aanvraag en daardoor mocht ze de Zwitserse pas niet in ontvangst nemen.

In veel kleinere gemeentes is een inburgering een zaak van het volk. Weliswaar moet je aan een aantal wettelijke eisen voldoen (een bepaalde tijd in Zwitserland wonen, geïntegreerd zijn, dat soort dingen), maar uiteindelijk wordt er in kleine gemeentes vaak gestemd over inburgeringen. Die stemming vindt dan plaats in de gemeenteraad en veelal is dat gewoon de algemene vergadering van alle stemgerechtigde inwoners van de gemeente, kortweg de Gmeind genoemd. Als je in een klein dorp woont en Zwitser wilt worden, dan moet je Zwitserse buurman daar dus over stemmen.

Aanvraag afgewezen – beroep toegekend
Nu is directe democratie een groot goed in Zwitserland, maar “willekeur” mag ook weer niet. Holten vermoedde, dat de inwoners haar aanvraag hebben afgewezen omdat ze haar simpelweg niet aardig vinden of omdat ze geen respect zou hebben voor Zwitserse tradities. Uitspraken van dorpsgenoten in de krant bevestigen dat: ze zou een “koe” zijn, een “heks”.

Ze ging dus in beroep tegen het besluit van de Gmeind. En met succes. De regering van kanton Aargau vond dat Holten ten onrechte is afgewezen. Ze heeft lokale gebruiken niet bekritiseerd, haar gedrag is niet extremistisch en heeft niet tegen fundamentele waarden uit de grondwet gehandeld. De Gmeind kreeg dus opdracht om het huiswerk opnieuw te doen.

En de tradities dan? We kennen Zwitserland toch allemaal van de koebellen? En als van oorsprong christelijk land, met zelfs een kruis op de vlag, mag je toch niets tegen het luiden van kerkklokken hebben?
De praktijk is anders. Allereerst verzet Holten zich niet tegen het fenomeen “traditie”, maar komt ze op voor het (vermeende, want of koeien echt zo’n last van een bel hebben is omstreden) welzijn van de dieren. Ze heeft ook niets tegen christendom, maar wel tegen het bijbehorende klokkenluiden.
Bovendien: traditie? Natuurlijk kun je in elke Zwitserse souvenirwinkel een koebelletje kopen. Net zoals je in Volendam op elke straathoek klompjes en mini-windmolentjes kunt kopen. Dat betekent nog niet dat elke Zwitserse koe een bel aan heeft. Nederlanders lopen immers ook al lang niet meer allemaal op klompen en de windmolens bij Kinderdijk draaien alleen nog voor de toeristen. Koebellen zijn in sommige gevallen al verboden door de rechter: het nut van de boer (zijn koeien terug kunnen vinden op de soms onoverzichtelijke alpenweiden) bleek niet op te wegen (hij had hekken om zijn weilanden) tegen de overlast die zijn buren ondervonden.
En wat die kerkklokken betreft… zo vol zitten de kerken hier ook niet meer, dat je het christendom nog een “levende traditie” kunt noemen.

Het huiswerk voor Gipf-Oberfrick
Afgelopen november moest de Gmeind het dossier dus opnieuw behandelen. De discussie was minder emotioneel en de voorzitter had bij voorbaat aangekondigd dat niet ter zake doende uitweidingen direct afgehamerd zullen worden. Bovendien had de gemeenteraad nadrukkelijk te kennen gegeven dat er geen enkel wettelijk standhoudend argument tegen de inburgering van Holten in te brengen is en dat ze bij een tweede afwijzing en een tweede hoger beroep waarschijnlijk direct, door kanton of Bund, ingeburgerd zal worden. Maar het effect was hetzelfde: met 59 stemmen voor en 203 stemmen tegen werd haar inburgeringsverzoek opnieuw afgewezen. “Laat de regering haar dan maar inburgeren, dan hebben wij het ten minste niet gedaan”, zo verkondigde een inwoner de mening van  202 van zijn dorpsgenoten. In dezelfde vergadering kreeg een Zweed overigens zonder enig probleem de Zwitserse pas.

Het volgende beroep komt
Holten heeft inmiddels aangekondigd, ook tegen dit tweede besluit van de Gmeind in beroep te gaan. Vergelijkbare gevallen tonen aan dat de kans groot is, dat de zaak dan niet nogmaals teruggegeven wordt aan de gemeente Gipf-Oberfrick, maar dat het kanton haar direct zal inburgeren en de gemeente zal dwingen, haar ook op gemeenteniveau in te burgeren. Na twee onvoldoendes voor het huiswerk is de Gmeind dan definitief gezakt voor haar praktijkoefening directe democratie.

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Democratie, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

De Zondagsrust in een hippe parochie

De zondagsrust is in Zwitserland een groot goed. Ik schreef u eerder al eens,  dat er een onverwacht groot aantal dingen op zondag niet mag: grasmaaien of tapijtkloppen. Dat maakt lawaai en dat mag niet op zon- en feestdagen. In Olten staat het, hoe toepasselijk, in Artikel 31 van de gemeenteverordening.

Je merkt het ook aan openingstijden van winkels: op zondag zijn (tank- en treinstations uitgezonderd) de winkels in principe allemaal gesloten. Een paar keer per jaar zijn er koopzondagen, maar dat is dan dat.

Een kerk is in de praktijk vrijgesteld van de verplichtingen die Artikel 31 met zich meebrengt. Zelfs de Nederlandse Artikel-31-kerk hoeft zich hier niet aan Artikel 31 te houden. De “winkel” is op zondag open en er mag middels kerkklokken ook ongegeneerd lawaai gemaakt worden. Protesten tegen het luiden van kerkklokken zijn er wel, maar slechts mondjesmaat en tot nu toe met maar weinig succes.

Gisteren profiteerde onze parochie van dit fenomeen. Wat was namelijk het geval? Het kerkorgel werd 60 jaar oud. En dat wilden we op een bijzondere manier vieren. Met de naburige protestantse kerk was afgesproken, dat hun klok van 10 tot 22 uur de uren niet zou slaan. In plaats daarvan werden er grote luidsprekers op de katholieke kerktoren gemonteerd en verbonden met het orgel. Elk uur gaf onze organist zo op eigen wijze via pedaal en speeltafel invulling aan “de uren slaan”. Om 20 uur waren er bijvoorbeeld 8 korte melodietjes van Queen te horen, om 21 uur korte fragmentjes filmmuziek en om 22 uur tien korte slaapliedjes.

Netto kwam het geluidsniveau bij lange na niet aan dat van een kerkklok en bovendien was voor het geheel keurig een vergunning aangevraagd. Wij vierden dus ongestoord de verjaardag van ons orgel. De organist gaf een kijkje in het inwendige van de jubilaris, hij gaf een concert, er was een “Wünschkonzert” waarbij het publiek de organist verzoeknummertjes kon geven en er was een verhaal-op-muziek voor jong en oud. Later op de avond kwam er een barbecue op het plein voor het parochiecentrum en zo lieten we de uren rustig aan ons voorbijgaan. Overigens werden via de luidsprekers alleen de “uren” versterkt. Niet de concerten en andere kunstuitingen.

Netjes een vergunning – en we hielden er ons ook nog aan – dus het laatste wat je verwacht is de politie op de stoep. Toch stond die er op een gegeven moment. Er had iemand geklaagd, en dan is de politie verplicht om te gaan kijken.

Het is een slechte gewoonte van sommige Zwitsers om bij geluidsoverlast van bv. de buren niet eerst even te gaan praten of informeren, maar meteen de politie te bellen. En vergunning of niet, die moet polshoogte komen nemen. Het leidt in de regel niet tot een betere verstandhouding tussen de betroffenen. De klager wordt, of de klacht nu terecht is of niet, al gauw als Bünzli betiteld: een onvriendelijke bejegening aan het adres van eenieder die wenst dat alle regels strikt worden opgevolgd, zelfs als niemand van het negeren ervan last zou hebben. Bünzli lappen je erbij als je je vuilniszak vijf minuten te vroeg aan de straat zet, doordeweek om 20.00 uur nog twee minuutjes doorgaat met het maaien van je gras, enzovoort. Woon je in een flat, dan komen daar nog dingen als “douchen na 22.00 uur”, praten in het trappenhuis, enzovoort, bij. Gelukkig zijn lang niet alle Zwitsers Bünzli en wonen wij in een wijk die tot nu toe van een overdaad aan Bünzli verschoond is gebleven.

Verbaasd – we hadden immers een vergunning – vroegen we dan ook, wat de klacht dan wel inhield. Wel, de klager had vastgesteld dat er via grote luidsprekers aan de kerktoren moderne muziek ten gehore gebracht werd. Er was vast en zeker jong, langharig, werkschuw tuig op de toren geklommen om de inwoners van de stad te beschallen met hun muziek.

Wel, de politie wist ook niet meer dan dàt we een vergunning voor het maken van geluid op zondag hadden – niet, hoe we daarbij te werk gingen. Ze waren, toegegeven, wat verbaasd over onze installatie, maar vonden het, gezien de vergunning, helemaal in orde. En waren bovendien gerustgesteld dat er geen jongelui in de toren geklauterd waren.

De conclusie is, dat we een onverwacht hippe parochie zijn. We maken moderne muziek, jawel. En dat met een kerkorgel dat inmiddels zestig jaar oud is.

3 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

Versluier-problemen

Sinds 1 juli ook officieel in een deel van Zwitserland: het burkaverbod. In kanton Ticino mag geen burka of niqab worden gedragen. De boete bedraagt 100 tot zelfs 10.000 franken. Al op de eerste dag werd er eentje uitgeschreven. Mevrouw Illi van de islamitische centrale raad poseerde in niqab voor een Tessiner agent en kreeg wat ze zo graag wilde: een felbegeerde boete.

Bij die ene boete is het gebleven. Het door de Tessiner SVP en haar lokale aftreksel LEGA zo dringend noodzakelijk geachte burkaverbod is een oplossing voor een niet-bestaand probleem. Ook de angst van de Tessiner hoteliers voor minder gasten uit het Midden-Oosten is ongegrond gebleken. Integendeel, er worden 20% meer overnachtingen dan vorig jaar verwacht bij deze doelgroep.

Wat overblijft: een onnodig referendum, een onnodige cursus “hoe te handelen bij burka- en niqabdragers” voor ongeveer honderd politieagenten – er kwam speciaal een deskundige uit Zürich voor naar Ticino – en een stapeltje onnodige folders in Engels en Arabisch om de nieuwste onnodige Tessiner wetten uit te leggen aan de gasten. In alle andere situaties zouden SVP en LEGA al stapels kamervragen hebben gesteld over de verspilling van zo veel belastinggeld.

Niet dat Zwitserland geen versluierproblemen heeft. Integendeel. Mijn ochtendblad meldt een toenemende ergernis bij forensen over medereizigers die hun schoenen uittrekken in de trein. De chef van Pro Bahn (de Zwitserse variant van Rover) stelt, dat vrijwel elke forens het geheim van de Appenzeller kaas kent. Begrip voor blote voeten op de bank is er steeds minder, steeds vaker worden de voeten op Facebook of Instagram voor de rest van de wereld gedocumenteerd. Gelukkig kunnen geuren nog niet via deze kanalen gedeeld worden.

Mag het? Bij de SBB mogen voeten op de bank. Voorwaarden: krant of iets dergelijks eronder en er mag geen hinder voor andere reizigers ontstaan. “Appenzeller kaas” op de Appenzeller Zeitung mag dus alleen als je naast “liefhebbers” zit.

Maar de SVP heeft andere versluieringsproblemen dan burka’s en tenenkaas. Daar is de aloude discussie over de partijfinanciering. Een fatsoenlijke partij legt die open op tafel. Maar omdat bedrijven noch burgers met goed fatsoen willen toegeven dat ze de SVP sponsoren, blijft de SVP tegen een dergelijk versluieringsverbod.

Sterker, SVP-hardlined Glarner is voor méér versluiering. Onlangs werd vastgesteld dat IS-terroristen zich bedienen van “made in Switzerland” wapentuig. Deze schande voor Zwitserland kan volgens Glarner het best voorkomen worden door voortaan wapens zonder fabriekslogo te maken.

Hoog tijd voor een versluier-verbod: het moet politici verboden worden, een bord, een plank of een ander gezichtsbedekkend object voor het hoofd te hebben.

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, De SVP en racisme, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie