Stemmen, stemmen, stemmen

De eerste helft van dit jaar is een druk jaar voor de Nederzwitser. Niet alleen zijn er verkiezingen voor de Nederlandse Tweede Kamer (al geregistreerd? Nog niet? Nu meteen doen! Ik heb de eerste helft van mijn stembiljet al binnen!), ook zijn er in het Zwitserse diverse referenda, volksinitiatieven en verkiezingen.

Allereerst zijn er op 12 februari drie referenda: twee verplichte en één facultatief. Het gaat om zwaarbeladen thema’s: belastingen, het wegennet en naturalisaties. De propagandamachines draaien dan ook op volle toeren. Reclamebureau’s en uitbaters van advertentieruimte beleven gouden tijden.

Derde belastinghervorming voor ondernemingen.
Al maandenlang wordt reclame gemaakt door het Ja-kamp van de herziening van de belastingen voor bedrijven. Het is duidelijk dat achter deze campagene veel geld zit van bedrijven die op gunstigere belastingtarieven hopen want je kunt geen krant openslaan of je ziet wel een advertentie van de economiesuisse.
Achtergrond acher de belastinghervorming is dat veel Zwitserse kantons uitermate gunstige belastingvoorwaarden aanbieden aan buitenlandse bedrijven die hier hun vermogen “parkeren”. Dat doet het niet goed in het buitenland, vooral omdat de belastingtarieven voor deze bedrijven vaak lager zijn dan die voor Zwitserse bedrijven. Zwitserland wordt dan ook al jaren door EU, OECD en andere internationale afkortingen bedreigd met handelsbeperkingen en andere strafmaatregelen als er geen verandering komt in deze belastingparadijspraktijken.

Er is nu een voorstel door regering en parlement goedgekeurd, maar dat voorstel roept desondanks veel vragen op en een initiatiefcomité heeft voldoende handtekeningen verzameld voor een referendum. De voorstanders stellen vooral, dat er dringend een hervorming moet komen vanwege de dreigende strafmaatregelen vanuit het buitenland. De tegenstanders herinneren aan de vorige belastinghervorming, die onverwacht voor veel minder belastinginkomsten zorgde dan gepland. Omdat er in het voorstel erg veel vrijheidsgraden staan, zijn ze bang, dat het met deze hervorming net zo gaat. En als de ondernemingen minder belasting betalen, betekent dat, dat de overheid moet bezuinigen òf dat natuurlijke personen meer moeten gaan betalen. Vreemd genoeg ziet de SVP, die er anders altijd als de kippen bij is om de strijdbijl tegen belastingverhogingen op te rapen, deze keer geen reden om tegen het voorstel te zijn – maar er zit bij de SVP dan ook erg veel bedrijfskapitaal dat op lagere ondernemersbelastingen hoopt.

Hier in Olten maakt men zich zorgen over het belastingplan. Niet alleen hebben de “groene” en socialistische leden van het stadsbestuur hebben al kennen gegeven, tegen het voorstel te stemmen, ook de christendemocratische en liberale bestuurders hebben hun twijfels. Ze stemmen weliswaar voor (ze moeten haast wel, gezien de orders vanuit hun partij), maar maken zich grote zorgen over de belastingopbrengsten voor de stad.

Het lastige aan dit voorstel is, dat niemand echt weet of kan aantonen, wat de gevolgen ervan zullen zijn.

Fonds voor het wegennet
Werd er enige tijd terug gestemd over een fonds voor het openbaar vervoer, nu is het wegennet aan de beurt. De regering stelt een fonds voor het onderhoud en de uitbreiding van het wegennet voor en moet daarvoor toestemming vragen via een verplicht referendum. Hier is het politiek wat eenvoudiger. “Rechts” en “burgerlijk” wil het fonds erdoor hebben (want het is er tenslotte voor het ov ook, en het wegenfonds gaat voor minder files zorgen), “groen” en “links” is tegen, omdat het fonds voor meer uitlaatgassen en meer ruimtebeslag door het verkeer zal zorgen. Terwijl de overheid roept dat er verkeer van de weg op het spoor moet, leidt dit fonds tot het tegendeel.

Inburgering voor de “derde generatie”
Het is, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, een heel gedoe om een Zwitserse pas te krijgen. Dat kunt u wel zien aan Nancy Holten uit mijn vorige blog. Nu is Nancy Holten misschien een geval apart – maar er zijn hoe dan ook veel buitenlanders die hier geboren zijn, uitstekend geïntegreerd zijn, de taal spreken, enzovoort, die toch geen Zwitserse pas aanvragen. De regering wil dit nu voor een beperkte groep buitenlanders, de zogenaamde “derde generatie”, eenvoudiger maken. Jongeren tot 25 jaar waarvan al een deel van de grootouders in Zwitserland woonde en die aan nog enkele andere voorwaarden voldoen, kunnen, als het voorstel wordt aangenomen, eenvoudiger een pas aanvragen. De leeftijdsgrens van 25 jaar wordt gesteld om te voorkomen dat jonge mannen onder de Zwitserse dienstplicht uit komen als ze pas na hun dienstplichtige leeftijd de pas aanvragen.

Inburgering, echt zo lastig?
Ja, als je niet met een Zwitser(se) getrouwd bent, is het een hele toer om een Zwitserse pas te krijgen. Niet alleen moet je minstens 12 jaar in Zwitserland wonen, ook moet je voldoen aan de aanvullende voorwaarden die je woonkanton en woongemeente stellen. Sommige gemeentes eisen, dat je al 15 jaar in die gemeente woont. Maar, last but not least, het is vooral een hele dure aangelegenheid.

Voorbeeld: een buurjongen van ons. Italiaanse ouders en grootouders, maar zelf geboren en getogen in Zwitserland. Hij spreekt de taal, ging hier naar school, heeft een baan. En hij wilde in het leger. Naar Kosovo, om daar, destijds, ingezet te worden bij de internationale troepenmacht die de strijdende ex-Joegoslaven uit elkaar probeert te houden. Maar in het leger kan hij alleen met een Zwitserse pas. Gelukkig sprongen zijn ouders financieel bij. Want al was hij een schoolvoorbeeld van integratie, de inburgering op landelijk, kantonaal en gemeentelijk niveau kostte al met al ongeveer 3.500 franken…

Onder de vereenvoudigde voorwaarden gaat de inburgering ongeveer 750 franken kosten, en dat is juist voor jonge mensen een belangrijke wijziging. Alle politieke partijen zijn voor de wetswijziging, die pas van kracht kan worden na een verplicht referendum, behalve een. Natuurlijk is de SVP tegen. En de SVP zou de SVP niet zijn als ze de strijd niet aanging met de economiesuisse om de geldverslindendste campagne. Kosten noch moeiten zijn gespaard voor een huiveringwekkende en geheel van feiten gevrijwaarde campagne. Het halve land hangt inmiddels vol met posters die in andere delen van Europa vanwege hun beledigende en rascistische uitingen zouden worden verboden. Hoewel de groep die onder eenvoudigere voorwaarden zou kunnen worden ingeburgerd voor meer dan 95% uit Europeanen bestaat, voert de SVP campagne met een poster met een zwarte, volledig in burka gehulde vrouw. “Unkontroliert einbürgern? Nein!” is het devies. Maar het overgrote deel van de doelgroep draagt geen burka, en van ongecontroleerd inburgeren is ook geen sprake. Er blijft een controle op geïntegreerd-zijn, en ook blijft er een onderzoek naar je strafblad en je belastingschulden. De SVP-campagne is zo belachelijk dat inmiddels cartoons verschenen zijn waarop de SVP tégen een burkaverbod demonstreert. Hoe zou de SVP immers zonder burka nog campagne kunnen voeren?

Afijn, de SVP is natuurlijk wel een goede hulp om je keuze te bepalen. Als de SVP ergens tegen is, is dat over het algemeen een goede reden om vóór te zijn.

Advertisements

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De EU, De SVP en racisme, Democratie, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Uncategorized, Veiligheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s