Alweer geen Zwitserse pas voor Nancy

Nancy Holten blijft de gemoederen in Zwitserland bezighouden. Allereerst natuurlijk in haar woongemeente Gipf-Oberfrick (3524 inwoners). Maar inmiddels heeft ze ook de nationale pers in Zwitserland weer gehaald – en gisteren verscheen ze in Nederland in de Telegraaf. Het is opvallend, dat iemand die zo gesteld is op rust en stilte, dat ze koebellen en het luiden van kerkklokken wil verbieden, zelf zoveel oproer genereert.

Hoe zat het ook alweer?
Nancy Holten is Nederlandse en woont al vanaf haar 8e in Zwitserland. Inmiddels is ze volwassen, getrouwd, weer gescheiden en heeft kinderen. Ze is overtuigd veganist en heeft de gemoederen in Zwitserland al danig bewogen door te protesteren tegen de Zwitserse koebellen, het (inderdaad in Zwitserland nogal vaak en uitvoerig) luiden van kerkklokken en het optreden van dieren in circussen. Ze provoceert, en maakt zich met haar manier van actievoeren niet geliefd. Zo ongeliefd zelfs, dat haar aanvraag voor een Zwitsers paspoort vorig jaar werd afgewezen. De verzamelde inwoners van Gipf-Oberfrick stemden onder applaus tegen haar aanvraag en daardoor mocht ze de Zwitserse pas niet in ontvangst nemen.

In veel kleinere gemeentes is een inburgering een zaak van het volk. Weliswaar moet je aan een aantal wettelijke eisen voldoen (een bepaalde tijd in Zwitserland wonen, geïntegreerd zijn, dat soort dingen), maar uiteindelijk wordt er in kleine gemeentes vaak gestemd over inburgeringen. Die stemming vindt dan plaats in de gemeenteraad en veelal is dat gewoon de algemene vergadering van alle stemgerechtigde inwoners van de gemeente, kortweg de Gmeind genoemd. Als je in een klein dorp woont en Zwitser wilt worden, dan moet je Zwitserse buurman daar dus over stemmen.

Aanvraag afgewezen – beroep toegekend
Nu is directe democratie een groot goed in Zwitserland, maar “willekeur” mag ook weer niet. Holten vermoedde, dat de inwoners haar aanvraag hebben afgewezen omdat ze haar simpelweg niet aardig vinden of omdat ze geen respect zou hebben voor Zwitserse tradities. Uitspraken van dorpsgenoten in de krant bevestigen dat: ze zou een “koe” zijn, een “heks”.

Ze ging dus in beroep tegen het besluit van de Gmeind. En met succes. De regering van kanton Aargau vond dat Holten ten onrechte is afgewezen. Ze heeft lokale gebruiken niet bekritiseerd, haar gedrag is niet extremistisch en heeft niet tegen fundamentele waarden uit de grondwet gehandeld. De Gmeind kreeg dus opdracht om het huiswerk opnieuw te doen.

En de tradities dan? We kennen Zwitserland toch allemaal van de koebellen? En als van oorsprong christelijk land, met zelfs een kruis op de vlag, mag je toch niets tegen het luiden van kerkklokken hebben?
De praktijk is anders. Allereerst verzet Holten zich niet tegen het fenomeen “traditie”, maar komt ze op voor het (vermeende, want of koeien echt zo’n last van een bel hebben is omstreden) welzijn van de dieren. Ze heeft ook niets tegen christendom, maar wel tegen het bijbehorende klokkenluiden.
Bovendien: traditie? Natuurlijk kun je in elke Zwitserse souvenirwinkel een koebelletje kopen. Net zoals je in Volendam op elke straathoek klompjes en mini-windmolentjes kunt kopen. Dat betekent nog niet dat elke Zwitserse koe een bel aan heeft. Nederlanders lopen immers ook al lang niet meer allemaal op klompen en de windmolens bij Kinderdijk draaien alleen nog voor de toeristen. Koebellen zijn in sommige gevallen al verboden door de rechter: het nut van de boer (zijn koeien terug kunnen vinden op de soms onoverzichtelijke alpenweiden) bleek niet op te wegen (hij had hekken om zijn weilanden) tegen de overlast die zijn buren ondervonden.
En wat die kerkklokken betreft… zo vol zitten de kerken hier ook niet meer, dat je het christendom nog een “levende traditie” kunt noemen.

Het huiswerk voor Gipf-Oberfrick
Afgelopen november moest de Gmeind het dossier dus opnieuw behandelen. De discussie was minder emotioneel en de voorzitter had bij voorbaat aangekondigd dat niet ter zake doende uitweidingen direct afgehamerd zullen worden. Bovendien had de gemeenteraad nadrukkelijk te kennen gegeven dat er geen enkel wettelijk standhoudend argument tegen de inburgering van Holten in te brengen is en dat ze bij een tweede afwijzing en een tweede hoger beroep waarschijnlijk direct, door kanton of Bund, ingeburgerd zal worden. Maar het effect was hetzelfde: met 59 stemmen voor en 203 stemmen tegen werd haar inburgeringsverzoek opnieuw afgewezen. “Laat de regering haar dan maar inburgeren, dan hebben wij het ten minste niet gedaan”, zo verkondigde een inwoner de mening van  202 van zijn dorpsgenoten. In dezelfde vergadering kreeg een Zweed overigens zonder enig probleem de Zwitserse pas.

Het volgende beroep komt
Holten heeft inmiddels aangekondigd, ook tegen dit tweede besluit van de Gmeind in beroep te gaan. Vergelijkbare gevallen tonen aan dat de kans groot is, dat de zaak dan niet nogmaals teruggegeven wordt aan de gemeente Gipf-Oberfrick, maar dat het kanton haar direct zal inburgeren en de gemeente zal dwingen, haar ook op gemeenteniveau in te burgeren. Na twee onvoldoendes voor het huiswerk is de Gmeind dan definitief gezakt voor haar praktijkoefening directe democratie.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, Democratie, Grensperikelen, Inburgering, Politiek, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

2 Reacties op “Alweer geen Zwitserse pas voor Nancy

  1. Pingback: Stemmen, stemmen, stemmen | Zwitserlaan

  2. Roland Bol

    Deze geschiedenis is inmiddels ook in de Zweedse pers gerapporteerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s