Hoe open zijn onze politici?

Politici hebben het graag over transparantie en openheid. De burger heeft het recht om dit en dit en dat en dat te weten! Dat is in Zwitserland niet anders dan in Nederland. En zo konden wij de afgelopen maanden in de krant lezen, dat de leden van het parlement van ons kanton oppassende lieden zijn, die elke frank omdraaien en goed in de gaten houden of de burger niet ergens financieel beentje gelicht wordt.

Neem nu het voorbeeld van de CAO voor de leraren. Het afsluiten van die CAO kost geld. Er moet immers veel onderhandeld worden – polderen op hoog niveau, daar zijn ze hier goed in. Die kosten worden deels door de vakbonden gedragen. Ben je geen lid van een vakbond, dan betaal je 5 frank in de maand als bijdrage aan dit proces. Onze dames en heren politici wilden wel eens weten of die 5 frank inderdaad gebruikt werd waarvoor ze bedoeld was. Diverse interpellaties in het kantonale parlement zorgden ervoor dat de onderste steen boven kwam en de burger rustig kon gaan slapen, in het volste vertrouwen dat het kantonsparlement alles in het snotje houdt.

Of kijk eens naar de salarissen van de chef-artsen in de ziekenhuizen. Die zijn hoog. Dat zijn ze overal. Maar hoe hoog? Hoeveel moet de burger betalen (via de belastingen en dan ook nog eens via de ziektekostenverzekering) aan de luxe villa’s van de weliswaar hardwerkende maar toch ook uitermate goed betaalde medici? Ook daar geldt: het kantonsparlement haalde de onderste steen boven.

Het spreekt dan ook vanzelf dat ik met plezier en ijver mijn eigen financiële situatie aan het kanton openleg via de belastingaangifte. Of toch niet?

Nee, toch niet. Want afgelopen week werd de dames en heren politici gevraagd, om inzage te geven in de wijze waarop hun eigen partijen gefinancierd worden. Na de discussie over de “Füüfliber” voor de vakbonden en de lonen van de artsen zou je zeggen: een bagatel. Niets is minder waar. Zes pagina’s lang was het verweer van de politiek tegen het opstellen van een lijst van hun belangrijkste (want het ging alleen om donaties van 10.000 franken per jaar of meer) donateurs. Te veel werk. Zinloos, want er is geen landelijke regeling. Schadelijk, want men was bang, bepaalde sponsoren kwijt te raken als ze met naam en toenaam bekend werden. Een enorme jeremiade dus.

Stelt u zich toch eens voor, dat u uw belastingaangifte oningevuld zou retourneren met als argumenten “te veel werk”, “zinloos, want de belastingen zijn toch van kanton tot kanton verschillend” en “ik ben bang, dat ik minder loon krijg als ik openlijk zeg wie mijn werkgever is”.

Advertenties

Doe mee met de conversatie

3 reacties

  1. Prachtverhaal!

    Je lijst van argumenten in de slot alinea zou door Meneer Trump makkelijk aangevuld kunnen worden.

    Zelf heb ik het standpunt dat veel belasting betalen een duidelijk teken van rijkdom is.

    Vrolijke groet,

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: