Taizé komt naar je toe

Je kunt naar Taizé toegaan. Zelfs te voet is dat te doen – dat heb ik afgelopen zomer laten zien. Maar het hoeft niet. Taizé komt ook naar je toe. Afgelopen week kwam Taizé op bezoek in Basel, en met Taizé kwamen ook iets van 16.000 jongeren. Die werden allemaal in gastgezinnen ondergebracht in parochies en gemeentes in de omgeving. En omdat ook Olten bij die omgeving hoort, kregen wij op 28 december bezoek van ongeveer 330 jonge Taizégangers die tot en met 1 januari deelnamen aan de ontmoetingen in de St. Jakobshallen in Basel, de workshops in de stad en aan het programma dat de kerken in Olten en omgeving aanboden.

Olten in actie
Dat Taizé op bezoek komt, betekent actie in je kerk. Want slaapplaatsen voor 330 mensen vind je niet zomaar. Het kost behoorlijk wat overtuigingskracht om in het bijzonder de eerste schapen over de dam te krijgen. Gelukkig werden we geholpen door een vrijwilliger uit Taizé die ons liet zien hoe je dat het handigst aanpakt. En die al snel ontdekte dat Annina en ik Taizé kennen en hij ons dus wel kon inschakelen voor verdere acties. Zo waren wij eind november bij de gemeentevergadering van Trimbach om reclame te maken en ook naar de beide kerkkoren. Quinten kwam ook mee – vooral om de melktoevoer zeker te stellen – en zorgde voor de verhoging van onze aaibaarheidsfactor. Annina’s moeder logeert een tijdje bij ons en kon dus voor Janneke zorgen.

Veel mensen in Olten gebruiken de periode tussen Kerst en Nieuwjaar voor een paar dagen sneeuwpret in de bergen. Kunnen ze dan geen gastgezin zijn? Natuurlijk wel. Annina had bij een eerdere Taizébijeenkomst in Parijs al eens meegemaakt, dat een gezin met vakantieplannen de gasten eenvoudigweg de werking van de koffiemachine uitlegde, de sleutel overhandigde en zelf afreisde. De Taizébijeenkomst is tenslotte een deel van de pelgrimage van vertrouwen en dat geldt niet alleen voor de pelgrims, ook voor hen die ze ontvangen. Op die manier konden we nog ongeveer 25 extra plaatsen organiseren

In de hotellerie gebruikt men de term “bedden”, niet “plaatsen”. Maar het gaat hier echt om plaatsen. Als gastgezin hoef je helemaal geen bed aan te bieden. Twee vierkante meter vloeroppervlak is voldoende: de jonge gasten brengen zelf een matje en een slaapzak mee. Ook dat is trouwens iets, dat we aan de kwaliteitsbewuste Zwitsers regelmatig hebben moeten uitleggen.

Maar pas in de laatste anderhalve week voor het begin van de ontmoeting kwam het aantal aanmeldingen in de buurt van het gewenste. Onder andere een artikel in de lokale krant heeft daarbij geholpen.

330 mensen op bezoek
Op 28 december kwamen ze. Driehonderddertig in getal. Ze kwamen uit heel Europa: Polen, Frankrijk, Duitsland, Oekraïne, Wit-Rusland, België, Spanje, Italië, Hongarije, Roemenië, Slovenië, Letland en ja, ook zeven pelgrims uit Nederland. Als klap op de vuurpijl kwamen er nog drie Vietnamezen en een Taiwanees.

De hele dag waren we in de weer om de jongeren te ontvangen. De meesten hadden een lange reis achter de rug. Uit landen als Polen, Oekraïne en Witrusland reizen ze vaak met hele busladingen tegelijk aan en het duurt best even voordat je vandaaruit met de bus in Basel bent. En door het slechte weer kwamen ze pas laat in Basel en dus nog later in Olten aan. Maar in verloop van de namiddag vulde het parochiecentrum van St. Marien zich dan toch met pelgrims en vooral ook met al hun bagage.

Eerst even bijkomen met koffie, thee of soep. Vergeet vooral de thee niet, want Polen (waar 1/3 van de deelnemers vandaankomt) is zogezegd het Engeland van Oost-Europa. Daarna werd iedereen in een gespreksgroep ingedeeld – waarbij rekening moest worden gehouden met de welhaast babylonische spraakverwarring die de deelnemers uit zo veel landen opleveren. Tenslotte werden de gasten bij een van de vele gastgezinnen ondergebracht.

Die SBB begrüsst sie
Na het eerste bezoekje aan de gastgezinnen ging het terug naar Basel voor het avondeten en het eerste avondgebed. Mijn collegae lieten zich van hun beste kant zien, onder andere door middel van een groot aantal extra treinen, die ons via speciale routes direct voor de St. Jakobshal in Basel afleverden. Voor ondergetekende een uitgelezen gelegenheid om die speciale lijn eens te berijden – dat kan anders alleen in treinen vol voetbalhooligans.

20171228_161805

20171228_171102

Met de trein naar Taizé – het kan, ook al is het station van Taizé zelf al jarenlang gesloten.

20171228_161746

Na het gebed ging het ook weer terug naar Olten – alweer per extra trein.

Toen de ontvangst gelukt was, keerde langzaam enige rust terug in ons parochiecentrum. Maar niet voor lang: ’s avonds nadat men uit Basel is teruggekeerd moesten sommige pelgrims nog naar hun gastgezin begeleid worden. En omdat ons parochieverband een aantal kleine afgelegen dorpen heeft, waar ’s avonds geen bussen meer komen, vergde dat nog behoorlijk wat organisatie. Bovendien moesten de leiders van de gespreksgroepjes nog geïnstrueerd worden. En daarnaast hadden Annina en ik zelf ook nog zes gasten, die onze kersvers gerenoveerde zolder voor vijf dagen zouden bevolken.

De volgende twee dagen liepen volgens een enigszins vertrouwde structuur. Ontbijten in de gastgezinnen – of in ons parochiecentrum. Immers, ook de gasten die in een huis zonder ter plekke aanwezig gastgezin logeren, hebben ’s ochtends gezonde trek. Annina organiseert zulke dingen met plezier en de nodige deskundigheid, zodat niemand te kort kwam. En gelukkig waren er parochianen die spontaan kwamen kijken èn meehelpen.

Daarna was er het ochtendgebed in Taizé-stijl. In de gespreksgroepjes werd niet alleen de brief van broeder Alois, de prior van Taizé, besproken, maar kwam ook een aantal Oltense projecten aan bod die passen bij Taizé, vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping. Zo gaf Annina een korte presentatie van onze Restessbar en kwamen in de gespreksgroepjes vragen als “hoe gaan wij thuis om met Food waste” aan de orde.

Op de laatste twee dagen, oud- en nieuwjaarsdag, was het programma iets anders. Wij misten het middernachtelijke programmaonderdeel – je kunt een babysit moeilijk op oudjaarsnacht alleen bij je kinderen laten, bovendien zijn wij geen grote party animals en tenslotte had vier dagen meehelpen in onze parochie een snelsluitende werking op onze oogleden.

Op Nieuwjaarsdag zat iedereen om 10 uur meer of minder slaperig in de kerk voor de nieuwjaarsdienst. Oecumenisch – want niet alleen de katholieke parochies, maar ook de protestantse en oudkatholieke kerken waren bij “Taizé Basel”, of beter: “Taizé Olten”, betrokken.

Als afsluiting was er in het parochiecentrum lunch voor iedereen die geen gastgezin had, of waar het gastgezin niet in de gelegenheid was om lunch aan te bieden. De zoon van de pastoraal werker kookte Älplermagronen, uiterst Zwitsers en uiterst smakelijk. Dan was het afscheid daar: adressen werden nog uitgewisseld en de pelgrims gingen terug naar Basel, vanwaaruit dan weer teruggekeerd werd naar ieders woonland.

Ervaringen
Moe en voldaan gingen wij op 1 januari terug naar huis. Hoewel je als hulp bij de organisatie vooral met de (kleinere) problemen te maken krijgt, waren er toch veel heel positieve ervaringen, vooral van onze gastgezinnen. Daar waar velen aanvankelijk sceptisch tegenover het gastgezinnen-concept stonden, kregen we na afloop juist veel positieve reacties: zulke aardige mensen op bezoek gehad, zo gezellig geweest… ook in Olten is dus weer een mooie stap in de pelgrimage van vertrouwen gezet.

Nee, St. Marien is geen protestantse kerk
Annina en ik hebben bij sommige pelgrims tot ernstige verwarring geleid. We waren veel – en dankzij onze hoodies met reusachtig Taizé-logo ook erg herkenbaar – aanwezig in ons parochiecentrum. En omdat we ook nog wat taakjes in de gebeden kregen, concludeerden sommigen al gauw, dat Annina en ik de St. Marien-kerk samen bestieren. En omdat katholieke priesters in de regel niet getrouwd zijn, moet St. Marien dus wel een protestantse kerk zijn. Broeder Alois kan tevreden zijn: in zijn toespraak in het gebed van 30 december riep hij de diverse christelijke kerken op, om samen te gaan, ook als nog niet alle theologische strijdpunten beslecht zijn. St. Marien is een kerk – en of die nou protestant of katholiek is, is van ondergeschikt belang. Onze Taizé-hoodies kunnen met een gerust hart in de was – tot de volgende etappe in de pelgrimage van vertrouwen.

20180101_183843

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Taizé komt naar je toe

  1. Mag ik jullie samen via deze weg veel voorspoed, geluk en gezondheid wensen voor 2018.

    Teveel ruzies, gevechten en oorlogen beginnen bij religieuze verschillen.

    Saamhorigheid en vredelievendheid brengen mooie mensen juist bij elkaar.
    Mooie blogpost.

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s