Sponsorloop dag 1: Olten-Weissenstein

Vandaag was het dan eindelijk zover: mijn wandeling naar Taizé kon beginnen. Voor ons huis nog een afscheidsfoto

En dan ben ik zomaar vertrokken. Het is even wennen. Alleen maar lopen. Op Iona zouden ze zeggen: dat is je werk voor vandaag en daarmee je gebed voor God. Ze zijn heel praktisch, daar op Iona. Het gaat niet, of tenminste niet alleen, erom, dat je op zondag in de kerk komt (vooral niet op de eerste bank waar iedereen kan zien hoe devoot je bent). Het “ora” kan niet zonder “labora”. Omgekeerd trouwens ook niet.

Goed, mijn gebed voor God is vandaag dus: naar de Weissenstein lopen. Dat is een geruststellende gedachte. Het weer is goed (zwaar bewolkt maar nog warm van de laatste dagen). De benen zijn ook nog goed. Kom maar op met dat gebed.

Ik zwaai naar de Mariakerk, loop over de houten brug over de Aare en dan via de bossen van de Homberg naar boven. Op de Homberglücke merk ik, dat het gebed toch niet zo simpel is als de ene voet voor de andere zetten. Al is Zwitserland een wandelparadijs, toch zijn er wat bijzondere trekjes

Zo is daar het leger. Naar eigen zeggen het beste ter wereld. En om dat zo te houden, moeten de rekruten jaarlijks hun schietoefeningen doen. Het liefst op zaterdag. Door de week wordt gewerkt en op zondag mag je geen lawaai maken (kerkklokken zijn van de zondagrust vrijgesteld). En het liefst op een mooi plekje. Mijn wandelpad bijvoorbeeld.

Gelukkig is het ook mooi onderweg. De foto’s zijn matig vanwege de bewolking, maar geniet toch even mee:

Zwitsers zijn ook trots op hun koeien. Onderweg kom ik meer koeien dan mensen tegen. De koeien hoor je al van verre aan hun bellen. En ze houden vooral van de paar sprietjes gras op het wandelpad. Omdat ze kalfjes hebben, is oppassen geboden!

Na een voorspoedige afdaling via onder andere een Romeinse weg ben ik terug op 500 meter in het kleine stadje Balsthal. Wat betreft kilometers ben ik net over de helft (22), maar er wacht na de lunchpauze een steile klim naar boven. Na 732 hoogtemeters in maar een paar kilometer bereik ik de Hellekop en gaat het verder over de kam van de Jura. Daar wacht even later een ander ongemak: er is een steenlawine geweest op het pad.

Dat betekent omlopen en vooral een portie onverwachte extra hoogtemeters in het zicht van de finish. Aangekomen op de Weissenstein heb ik de pijp dan ook behoorlijk leeg. Gelukkig is er een bed (op een slaapzaal, maar ik lijk de enige gast daar te zijn en heb dus een Sneeuwwitjeprobleem: de keuze uit 7 bedden) en een douche en warm eten. Het is heerlijk op het terras voor het hotel.

Nog wat statistieken: dankzij de omwegen liep ik extra veel kilometers (42 in plaats van 39,7 en omdat het totale sponsorbedrag-per-kilometer ruim 14 frank is, tikt dat aan). Ik liep 9 uur en 50 minuten en overbrugde 2009 hoogtemeters omhoog en 1162 omlaag. En voor de blogsponsor: 500 woorden

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Sponsorloop dag 1: Olten-Weissenstein

  1. Clara de Graaff

    Hey Twan,. Wat leuk om je op deze manier te volgen. Goed gedaan hoor! Op naar de volgende TOP! Hartelijke groet, Clara de Graaff, Iona regiogroep Groningen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s