Das Eidgenössische

Vandaag is het wel gepast om wat te vertellen over de Zwitserse nationale sport. Komend weekend vindt namelijk het “Eidgenössisches” plaats, wat vooral een reusachtig sportevenement is.
Het zal u misschien verbazen dat de nationale sport bedreven wordt in een weekend waarin de mussen gebraden uit de dakgoot vallen. De Zwitserse nationale sport moet toch beslist met sneeuw of ijs van doen hebben? Mis. De traditionele sport is schwingen, en dat is (het komt misschien wat onverwacht) een vorm van worstelen. Twee “schwinger” staan in een ring van zaagsel. Ze hebben ieder een juten broek aan. Het doel is om de tegenstander met beide schouders op de grond te drukken en hem tegelijkertijd met één hand aan die broek vast te houden. Men spreekt daarom ook wel enigszins denigrerend van “Hoselupf”: broektillen. De winnaar van het toernooi krijgt meestal een prijs in natura: een koe is nogal gangbaar.
Ook al omdat er geen gewichtsklassen zijn, zult u begrijpen dat deze sport niet aan mij besteed is. Gelukkig zit ik ook niet om een koe verlegen. Maar dat schwingen bij mijn landgenoten populair is, blijkt wel uit de schaal van het “Eidgenössische”. Het stadion, dat tijdelijk wordt opgebouwd, telt 56012 plaatsen. Er worden in totaal 250.000 bezoekers verwacht, men rekent erop dat 200.000 biertjes, 4000 liter schnaps en 40.000 worsten over de toonbank gaan. Ook het feit dat iedereen het gewoon over het “Eidgenössische” heeft (officieel is het het “Eidgenössisches Schwing- und Älplerfest”) zonder de sport ook maar te noemen, zegt genoeg over de populariteit.
Daarnaast is het een sport met tradities. Vrouwen waren tot voor enkele decennia geleden niet alleen niet welkom bij de stembus, maar ook niet bij het “Eidgenössische”. Pas aan het einde van de tachtiger jaren is daar verandering in gekomen. Ook de beloning in natura (op het “Eidgenössische” naast een koe ook een erekrans en de titel “Koning” – en dat in het doorgaans antimonarchistische Zwitserland) is traditie. Niet dat de koe (een prachtig beest, volgens de kenners zeker 10.000 franken waard) nu vaak bij de winnaar thuis komt. Lang niet elke schwingerkoning heeft een stal naast het huis. Meestal wordt het dier direct na de wedstrijd verkocht.
Tot zover mijn bijdrage aan het “Eidgenössische”. Ik zoek dit weekend niet de brandende hitte van de zaagselring op maar een koel plekje in de bergen. Prettig weekend allemaal!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s