Britain: we apologise for any inconvenience caused 1973-2016

En weg zijn ze, de Britten. Een dezer dagen gaan ze, gewapend met de handtas van wijlen Margareth Thatcher, naar de klantenservice van de EU in Brussel, zetten het ding met een klap op de balie, en roepen stoer “I want my money back”.

Wat gaan ze aantreffen in Brussel? Er is waarschijnlijk geen ander land ter wereld dan Zwitserland dat daar beter over kan meepraten. Ook Zwitserland wil niet bij de EU horen, maar werkt wel uitvoerig samen met de grote Europese buurman. Wel, de Zwitsers kunnen uit ervaring zeggen, dat het slecht kersen eten is in Brussel als je er niet bij wilt horen. En “er niet bij horen” is er niet bij. Je bent erbij, of je wilt of niet. Zwitserland neemt heel veel wetgeving uit Europa over. Soms omdat het handig is, soms omdat het gewoon nauwelijks anders kan. En ook Zwitserland betaalt aan de EU. Het duidelijkste voorbeeld is misschien wel de splinternieuwe, 57 km lange Gotthardbasistunnel. Die is echt niet gebouwd om dat handjevol Ticinesen sneller naar Zürich te laten reizen, of omgekeerd. Het leeuwendeel van het verkeer door de nieuwe tunnel zal goederenverkeer zijn. Van de EU. Naar de EU. Natuurlijk hangt er een prijskaartje aan zo’n ritje door de tunnel. Maar de inkomsten daaruit zijn net genoeg om het lopende onderhoud van de tunnel te kunnen betalen. Voor Groot-Brittannië zal het niet anders zijn, al zit de EU misschien niet te wachten op een tunnel van “the Continent” naar EU-lid Ierland.

Kortom, als de Britten die handtas op de balie van de klantenservice in Brussel zetten, dan moeten ze niet verwachten dat er iets in die handtas gestopt wordt. Waarschijnlijk eerder omgekeerd. De Britten zullen de portemonnaie uit die handtas moeten halen. Jammer dat de ponden die daar in zitten, sinds vanochtend 7% minder waard zijn dan gisteren en zelfs 15% minder waard dan een half jaar geleden. Eigen schuld.

Rationeel is het dan ook niet zo’n verstandig besluit van de Britten. Niet alleen de EU wordt duur. Ook de producten uit de EU. En de olie. Want de dollar is vanochtend ook 10% duurder geworden voor de Britten. Weliswaar hebben de Britten zelf olie – maar die zit voornamelijk in Schotse bodem en het is gezien de uitslag van het referendum in Schotland niet onwaarschijnlijk dat de Schotten nu opnieuw willen praten over het verruilen van het Verenigd Koninkrijk voor het Verenigd Europa.

Waar komt het Brexit dan vandaan? Uit de buik. Het is een puur emotioneel besluit. De Britten willen hun eigen boontjes doppen. Dat daar een prijskaartje aan gaat hangen, is hierboven uitgelegd en kunnen ze anders in Zwitserland komen navragen. Maar goed, onafhankelijkheid mag blijkbaar wat kosten.

Zijn die emoties terecht? Ze zijn misschien wel begrijpelijk. De EU is, puur rationeel, een groot succes. Je hoeft nauwelijks meer een paspoort aan de grens te laten zien, je hoeft niet meer met twintig verschillende valuta op zak op vakantie “naar het continent” te gaan en ook de hoge roamingkosten zijn duidelijk lager geworden en binnenkort zelfs volledig verleden tijd. Even lekker goedkoop boodschappen doen in Duitsland is dankzij de open grenzen vanuit Nederland veel makkelijker dan vanuit Zwitserland. Het belangrijkste succes van de EU, al meer dan 70 jaar vrede in Europa, heb ik dan nog niet vermeld.
Maar tegelijkertijd is de EU ver weg. Het is voor de meeste mensen volkomen onduidelijk wat er in Brussel gebeurt. Het vooroordeel van goedbetaalde Eurocraten die discussiëren over de maximale krommingsgraad van komkommers en dan ook nog een stevig belastingvoordeel opstrijken is gauw gemaakt. De schandalen over de EU-parlementsleden die de presentielijst tekenen, het vergadergeld opstrijken en vervolgens de vergadering verlaten maken het niet beter. En dat is dan ook de grote makke van de EU: het is een ver-van-mijn-bed-show. Veel mensen hebben het gevoel dat ze geen enkele invloed in Europa hebben en dat alleen “de ander” profiteert. De anonimiteit van de EU maakt het extra makkelijk om alle ellende die een mens mogelijkerwijze kan overkomen op de rekening van de EU te zetten. De vluchtelingenproblematiek, slechter wordende gezondheidszorg, de slechte vooruitzichten voor AOW en pensioenfondsen, het is lekker makkelijk om dat allemaal maar de EU te verwijten.

Dat gebeurt overigens niet alleen in Groot-Brittannië. Het Front National in Frankrijk, de PVV in Nederland en de FPÖ in Oostenrijk roepen nu om het hardst, dat zij ook een referendum willen om uit te maken of Frankrijk, Nederland, respectievelijk Oostenrijk de EU moeten verlaten. Dat is een gevaarlijke ontwikkeling. Allereerst: de vermeende problemen die de schuld van de EU zouden zijn, worden niet opgelost als je de EU verlaat. En al helemaal niet door degenen die nu zo hard Frexit, Nexit en Öxit roepen. En daarnaast: de wereld draait door. Is sinds de oprichting van de EU verder gedraaid. De verregaande internationalisering is een feit dat je niet meer stopt met prikkeldraad en slagbomen aan grenzen die voor de meesten van ons alleen nog echt aanwezig zijn bij voetbalwedstrijden. Als de EU uit elkaar valt, ontstaan er haast automatisch weer nieuwe samenwerkingsverbanden. Face the facts: we kunnen niet zonder samenwerking met elkaar. En de EU mag weliswaar een nauwelijks op de gewone man georiënteerde bureaucratie zijn (en dat moet dringend veranderen), maar zonder EU zijn we beduidend slechter af. De Britten gooien met het, toegegeven, bijzonder eurocratische, badwater tegelijk ook de baby weg.

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, De EU, Grensperikelen, Politiek, Typisch Zwitsers

5 Reacties op “Britain: we apologise for any inconvenience caused 1973-2016

  1. Cor van 't Woudt

    Mag je de Brexit sprong in het diepe vergelijken met de Britse spoorverzelfstandigingen? En lijkt het dan meer op Railtrack (auw) of op regionale aanbestedingen (breed geaccepteerd in Europa). Mijn gevoel zegt dat ze inderdaad teveel hooi op hun vork hebben genomen…

  2. Ik zou eerder zeggen: omgekeerd. De grootste Brexit-roepers zijn waarschijnlijk degenen die ook roepen “Look what they’ve done to our railways”, daarbij met “they” naar de EU verwijzen en vergeten dat ze het zelf geweest zijn.
    Net zo zijn de grootste Nexit- en Frexit-roepers ook degenen die roepen dat de verzelfstandigingen in het spoor en bij andere nuts-achtige voorzieningen moeten worden teruggedraaid, de EU de schuld van de vermeende misstanden geven, daarbij Groot-Brittannië als afschrikwekkend voorbeeld noemen en vergeten dat de Britten hun verzelfstandigingen geheel op eigen houtje hebben doorgevoerd en hebben willen doorvoeren, ook zonder de EU. Drijvende kracht achter de Britse verzelfstandigingen was vooral EU-tegenstandster Margareth “I want my money back” Thatcher.

  3. De komende tijd zal het vooral gaan om wie de lusten krijgt en wie de lasten moet betalen.
    Veel gewauwel om niets.

    Hoe een ooit groot land steeds kleiner wordt.

    Vriendelijke groet,

  4. Roland Bol

    Het lijkt erop dat ze nu al spijt beginnen te krijgen.
    (http://nos.nl/artikel/2113470-veel-handtekeningen-voor-tweede-brexit-referendum.html)
    De hele “winst” is al verdampt door de verzwakking van het pond.
    Het voelde misschien wel goed om de elite een schop onder de kont te geven en nee te stemmen, maar nu is het ineens menens.

    In een vorige reactie (over het Nederlands referendum) stelde ik een drempel voor van tenminste 40% van de stemmen tegen het standpunt van de representatieve democratie. Dat haalt dit referendum niet:
    37,5% leave
    34,7% remain
    27,8% abstain

    De uitslag is vooral sneu voor de jongeren, die in ruime meerderheid voor blijven stemden, en die het langst met die besluit moeten leven. Het kan zelfs zo zijn dat alleen al de leeftijdsverdeling van de stemmen ervoor zorgt dat er over twee jaar geen meerderheid meer is voor een brexit.

    Dit referendum was een keuze tussen een bekende (de overeenkomst van Cameron) en een grote onbekende (het nu te onderhandelen scheidingsverdrag). Het zou voor de hand liggen een nieuw referendum te houden wanneer het scheidingsverdrag klaar is.

    Een ander idee is het invoeren van de Europese nationaliteit. Op Nederlandse en Zweedse (en Britse, neem ik aan) paspoorten staat “Europese Unie” maar eigenlijk betekent dat niets. Ik zou een echt Europees paspoort willen hebben. Op die manier zouden Britten die bij de EU willen blijven horen een Europese nationaliteit kunnen aanvragen (of eigenlijk: behouden). Ongeveer dezelfde keuze hadden Surinaamse Nederlanders in 1975: Nederlander blijven of Surinamer worden.

    De Europese nationaliteit zou gekoppeld kunnen worden aan een Europees belastingregime, pensioensysteem, ziektekostenverzekering. Dat zou verhuizen binnen de EU makkelijker maken. Ik zou misschien ieder jaar wel 4 maanden in Zweden, 4 in Nederland en 4 in Spanje willen doorbrengen, maar dat is nuj veel te ingewikkeld.

    Geef de burger zelf de keus: Nederlander (Brit, Zweed) blijven, of Europeaan worden!

  5. Maarten Otto

    Ik kom graag treintjes kijken in Brittannië (want groot is het binnenkort niet meer). Helemaal plezierig om te weten dat het land binnenkort tot een van de goedkoopste vakantielanden van Europa hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s