Gorgonzola en Pasta Belgica

30 juli 2013 – Maar de volgende ochtend varen we over een bijna gladde zee Olbia binnen. We zijn maar een beetje te laat. Aan de haven staat wederom een navette maar dat gaat niet naar het havenstation, want we zijn recht voor dat station uitgestapt. Kees vraagt, of het ding misschien naar het FS-station gaat. De chauffeur lacht. “Ha ha, het FS-station”. Goeie grap, lijkt hij te bedoelen. Wie moet er nu naar het station van de onvolprezen Ferrovie dello Stato. Nou, wij bijvoorbeeld. Maar bus negen blijkt er ook naartoe te rijden, en zelfs in een strakke halfuurdienst. We krijgen veel kaartjes voor weinig geld en zijn al snel op weg.

De bus stopt achter het station en de chauffeur legt ons uit dat we gewoon door de achteruitgang het station binnen kunnen lopen. Dit ondanks uitgebreide verbodsborden die met boetes van 10 tot 30 euro dreigen. Gelukkig dreigen de bordjes alleen maar. De locals doen het niet anders, zodat wij sporen overstekend uiteindelijk de perrons van Olbia bereiken.

Het treintje naar Golfo Aranci gaat nog lang niet dus zetten we ons rustig op een terrasje. Ontbijttijd! De bar heeft nog precies zes broodjes die we alle zes soldaat maken. Daarnaast natuurlijk uitgebreide hoeveelheden koffie, die we niet volledig soldaat proberen te maken. Vijf kopjes is voldoende.

We lopen nog een rondje door de stad, maar die is afgezien van de San Simplicio niet erg bijzonder. De kerk wel. Uit de elfde eeuw, met dikke muren en een houten dak. Stemmig.

Retour naar Golfo Aranci gaat met een diesel-ééntje. De conducteur wijst ons er beleefd op dat de airco in het ene compartiment kapot is en dat we dus beter in het andere kunnen gaan zitten. Service van de FS! Het ritje is kort maar heeft op het laatste stuk wel een prachtig uitzicht op – inderdaad – de sinaasappelbaai.  Onderweg krijgt Janneke een schone luier en de vieze doneren we netjes opgevouwen aan een FS-prullenbak. Keurig in het groene mandje “restafval”, want ook de FS scheidt het afval tegenwoordig in grote, kleurige vuilniszakken.

De conducteur vindt het vreemd dat wij niet uitstappen. Als wij zeggen dat we weer mee terug willen wil hij ineens kaartjes zien. Tja, interrailers en spoorweglui, dan kan je dat verwachten. Terug in Olbia stappen we snel over op de trein naar Sassari, die uit wel twee gekoppelde diesel-ééntjes blijkt te bestaan. Het is er al redelijk vol en met al onze bagage vinden we nog net plaats. We stellen ook al snel vast waarom dat viertje nog vrij was, want aan de andere kant van het gangpad ligt een vrouw verdeeld over drie stoelen te slapen en haar voeten voegen geheel nieuwe, maar niet echt aangename, dimensies toe aan het fenomeen gorgonzola.

In Ozieri=Chilivani lopen we vijf minuten vertraging op omdat we wachten op de vertraagde stoptrein uit het zuiden. Onze gorgonzola-experte gaat even naar het toilet. Helaas gebruikt ze het toilet oneigenlijk om haar nicotinaire behoeften te bevredigen, zodat de gorgonzoladampen even later verruild worden voor een penetrante tabakslucht.

Gelukkig zijn we al bijna in Sassari. Omdat we vertraging hebben en er geen informatie verstrekt wordt over aansluitingen naar Sorso (die gaan van de smalspoorkopspoortjes en dat moet je dus net even weten) missen we onze zes- (theoretisch) c.q. éénminutenaansluiting (praktijk). We gebruiken de tijd die we nu hebben om een ijsje te scoren aan de overkant van het stationsplein en ons te informeren over treintjes naar Palau op vrijdag. Regelmatig passeert een glimmend trammetje het stationsplein. Kosten noch moeiten werden hier gespaard.

Dan komt de FdS met motorstelletjes in dubbeltractie aanzetten. Er is zelfs een motorwagentje dat  fris geschilderd en zonder grafiti is. Het is wat krap op die bankjes maar het ziet er verder oud maar netjes verzorgd uit. De conducteur knalt wel drie keer hard met de deur en dan is Janneke dus toch wakker – terwijl ze al sind Ozieri=Chilivani had geslapen! Die conducteur krijgt drie nachten servizio pannolino!

Het appartementje in Alghero is vlakbij het station. We vinden er met ons zessen prima plaats en zijn vooral erg tevreden met het grote balkon mét zeezicht. De afhandeling van de bureaucratische processen wordt versneld door de inzet van Janneke – alle Italianen smelten als ijs in de italiaanse zon voor baby’s, zeker als ze blonde haartjes en blauwe oogjes hebben.

Vlak bij het appartement zijn twee supermarkten en we testen de eerste uit voor het inslaan van een voedsel- en pannolino-voorraad. Er blijkt ook nog rosé in tweeliterflessen te krijgen. De Belgische neefjes koken een verfijnde pasta Belgica waar we allemaal erg van smullen. IJs en koffie toe! En dan is het al lang kinderbedtijd geweest. Zij die kinderen hebben gaan met die kinderen slapen, zij die geen kinderen hebben maken nog een strandwandelingetje en kijken alvast naar de places-to-be aan de stranden van Alghero.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Reisverslagen, Reizen

2 Reacties op “Gorgonzola en Pasta Belgica

  1. Roland Bol

    Jullie gaan toch hopelijk niet i Alghero 3 weken op het strand liggen? Ik ben benieuwd hoe het met de spoorwegen staat: ik was eind september 1988 op Sardinië.
    In Macomer liggen het smalspoorstation en het normaalspoorstation aan weerszijden van het stationsplein, dat dan ook Piazza Due Stazioni heet. Ertussen lag ook nog een smalsporige verbindingsboog, zodat treinen van het normaalspoorsation via het smalspoorstation naar Nuoro of Bosa konden vertrekken. De lijn naar Bosa was niet tot het eind in gebruik: de treinen eindigden in Tresnuraghes-Cuglieri-Magomadas (neem een extra rijtuig mee voor het bestemmingsbord). Op de kaart zie je waarom: dat laatste stukje heeft meer bochten dan een alpenlijn. Toch zie ik op Google Streetview (2008) beelden van een spoor in Bosa, met bij het station een europese vlag …
    Ook de lijn (Cagliari -) Mandas – Arbatax/Sorgono bestaat voornamelijk uit bochten. Het verhaal gaat dat de bouwer per kilometer betaald werd.

    Benieuwd naar de volgende afleveringen 🙂

    • Alghero is samen met Macomer en Mandas uitvalsbasis. Boog Macomer FdS – Macomer Stato opgebroken, op Stato ligt nog wel duidelijk het kopspoor. Toeristische dienst naar Bosa theoretisch mogelijk, maar de infra is sinds een week of twee ergens kaduuk, dus is de dienst tot nader order “sospeso senza sostituzione”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s