De Grote Reis 22: naar huis!

De Canadese spoorwegen presteren het zowaar om ons op tijd in Toronto aan te laten komen. We treffen vlak bij het station een pizzeria met happy hour voor de pizza’s: halve prijs, dus daar slaan we meteen toe.

Dan een uurtje met het OV, naar het huis van Luis en Simone. We kletsen nog wat bij, pakken onze koffers bij elkaar en de volgende ochtend… regent het pijpestelen! Eindelijk – het is hier de laatste tijd verschrikkelijk droog geweest – maar moet het net nu wij met onze koffers lopen te lopen? Ja dus. En omdat Simone ons naar het vliegveld rijdt, valt het eigenlijk ook best mee.

Op het vliegveld nippen we op het laatste moment nog even van een stuk Canadese cultuur: Koffie bij Tim Hortons. Een koffieketen die je in Canada werkelijk overal tegenkomt, en we vonden Canadezen die bewust naar een ander winkelcentrum gingen om inkopen te doen omdat daar (wel) een Tim Hortons is. Het is dan ook echt Canadees, inclusief een Q om te wachten.

Toronto is een verbazend aangename luchthaven en dat komt vooral door het feit dat de Amerikaanse paspoort- en douanecontrole deze zomer naar je toekomt in Toronto. Natuurlijk is Toronto gewoon Canada, maar je kunt hier al je complete Amerikaanse bureaucratie afhandelen. Dat heeft als voordeel dat onze ingecheckte bagage meteen doorgaat naar onze eindbestemming Parijs omdat we er in New York niet meer mee door de douane hoeven. Ook wijzelf hoeven geen fotootjes meer te laten zien in New York en dat is een zorg minder.

De controle van de Amerikaanse douane is wel net zo bureaucratisch als in Amerika zelf. Als mondvoorraad voor onderweg hebben we wat fruit gekocht. Maar Amerikanen zijn als de dood voor niet-Amerikaans fruit. Dus moeten we dat aangeven. De douanier buigt zich gewichtig over het dossier “twee peren en een nectarine”. De nectarine mag zeker niet mee. De peren misschien. Hebben ze stickers? Geen idee. We kijken even. En zowaar, er zit op elke peer een sticker “made in USA” op. Zelfs op de nectarine zit die sticker. En daarom mogen ze toch mee. Dat dit stickersysteem vrij fraudegevoelig is, hoef ik niemand uit te leggen…

Een andere zorg minder is vlucht 4480. Die lijkt precies te doen wat er beloofd is en zelfs een beetje meer. Omdat alle reizigers al een kwartier voor vertrek in het vliegtuig zitten, vertrekken we met -14. En hoewel het regent, komen we met -30 aan in New York. Ze kúnnen het dus wel bij Awkward Airlines.

We moeten dan nog wel even wachten op onze valet hand luggage.

Hier is een kort intermezzo nodig. Awkward Airlines vliegt met kleine vliegtuigjes tussen Chicago, New York en Toronto. Er kunnen nog geen 50 mensen mee, en de handbagageruimte is ook klein. Meer dan een vliegende stadsbus is het eigenlijk niet. En dat betekent dat handbagage die volgens de regel mee mag, niet mee kan. Die moet je dus alsnog semi-inchecken. Dat is vervelend, want zo ben je je leesboek en dergelijke tijdens de vlucht kwijt. En daarom hebben ze er een mooie naam voor bedacht: valet luggage service. Butler-bagageservice zou je vertalen. Het komt erop neer dat er een mooi rood kaartje aan je handbagage komt, en dat je de handbagage voor het instappen afgeeft en direct na het uitstappen weer terugkrijgt. Wat het met een “valet” of butler te maken heeft weet ik niet, maar het klinkt goed.

Die handbagage is er dan na een kwartiertje toch ook, en we lopen op ons gemakje naar de andere kant van Terminal 8. Daar zitten we nog eventjes, voor het vertrek van vlucht 44 naar Parijs. Ook dit vehikel lijkt op tijd te kunnen gaan vertrekken. We gaan zitten, Annina aan het raam natuurlijk, en hopen snel te kunnen gaan slapen. Dat valt echter tegen: onder de reizigers bevinden zich twee zeer jonge gasten die vliegen duidelijk niet op prijs stellen en dat de hele nacht luid en duidelijk mededelen aan de medereizigers. Daarnaast staat ook de TV de hele nacht aan. Weliswaar alleen met koptelefoons hoorbaar, maar zichtbaar ook zonder.

Het eten op de vlucht Parijs-USA was klaarblijkelijk ingekocht in Frankrijk, want daarmee zou het eten van vannacht in de USA moeten zijn ingekocht en dat proef je helaas. Het kan slechts de classificatie “vliegtuigvoedsel” krijgen.

Geheel verreisd bereiken we rond kwart over zeven ’s ochtends Parijs. De douane doet niet moeilijk, de koffers zijn netjes meegekomen (ook dat kunnen ze blijkbaar best bij Awkward Airlines) en dus zijn we ruim op tijd op het Gare de Lyon. We doen het ontbijt nog maar een keertje over (dat van het vliegtuig leek ook in de USA ingekocht) in de bar onder Le Train Bleu en reizen dan in een mooi gerenoveerde duplex-TGV met zelfs leesbare displays buiten en binnen naar Basel. Het moet gezegd worden, het verschil in wegligging merk je meteen. Van 300 km/u op de LGV merk je veel minder dan van 60 km/u op Noordamerikaans spoor. En op tijd zijn we ook weer eens – al konden de Noordamerikanen dat soms ook best.

De Zwitserse douane is in geen velden of wegen te bekennen, we stappen cross-platform over in Basel en steken tegen tweeën moe maar voldaan de sleutel in de deur van Gleis 5.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Reisverslagen, Reizen

Een Reactie op “De Grote Reis 22: naar huis!

  1. Stefanie Laan Stoffels

    WELKOM THUIS!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s