De Grote Reis 6: Sneltrein door de grote appel, stoptrein naar Virginia

We ontmoeten Eelco in New York Penn Station. Daar is vrijwel alles dicht en de mythe dat deze stad 24/7 leeft sneuvelt al meteen jammerlijk. Eelco laat ons in een sneltreinvaart de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad zien. We passeren Time Square, het Empire State Building, het Rockefeller Center, het Mariott Hotel. Omdat hij de “volgende” dag al weer om 6 uur op moet, nemen we rond half een afscheid en zoeken de Westway Diner op 9th Avenue op. Daar blijken ze prima salades te hebben – die van Amtrak konden we vanwege Uitverkocht helaas niet uitproberen. Om kwart voor drie mogen we dan eindelijk naar het perron voor de trein van drie uur naar Richmond.

Hier past een intermezzo over amerikaanse treinen. “It’s a train, Jim, but not as we know it” is eigenlijk de beste beschrijving. Pluspunten zijn de uitgebreide beenruimte, het gratis WLAN op de noordoost-corridor en het vriendelijke personeel. Maar het is ook een raar systeem. Je dacht bijvoorbeeld toch niet dat je zomaar het perron op kon lopen? Dat zou immers levensgevaarlijk zijn! Nee, je moet netjes wachten in de stationshal totdat je je trein mag “boarden”. Zelfs als de trein er al staat (de onze kwam al kwart over twee aan) mag je er niet zomaar in. Verder is het spoor allemaal wat bumpier dan thuis. Het is in eerste instantie gemaakt voor goederentreinen en dat voel je. Je merkt het ook aan de punctualiteit: goederen gaan voor en dat kan betekenen dat je door een goederentrein vertraging oploopt.

We nestelen ons in onze stoelen, overdekken ons met vestjes, fleeces en handdoeken om het in elk geval maar enigszins warm te hebben (buiten is het 35 graden, maar het heeft in Amerika blijkbaar een soort van status als je kunt laten zien dat je airconditing het zelfs bij dergelijke temperaturen kan koelen tot 14 graden). We slapen zo goed en zo kwaad als het gaat en komen stipt op tijd aan in Richmond Main Street.

Bob bij Richmond Main Street

Bob bij Richmond Main Street

Zo stipt, dat Bob en Sandy er nog niet zijn, die komen pas een minuut of vijf later het station in in de veronderstelling dat de trein wel te laat zal wezen. Amerikanen zijn niet trots op hun spoorwegen.

We krijgen van Bob een vakkundige rondleiding door het centrum van Richmond. Dit is de hoofdstad van de staat Virginia en het staat er vol met standbeelden van presidenten die die staat heeft mogen leveren, regeringsgebouwen en andere belangrijke dingen. Het is buiten nog steeds 35 graden, maar we vinden voldoende afkoeling (want met airco) in het Virginia Museum of Fine Arts, een reusachtig gebouw vol met onder andere impressionisten, modern art en popart. We kijken ook nog even of het spoorwegmuseum geopend is, maar dat blijkt niet het geval te zijn.

Bob en Sandy wonen net buiten de stad, het is maar 15 mijl rijden. Kippe-eindje toch? Ze hebben een leuk huis, dat door Sandy helemaal in watermeloenstijl gedecoreerd is ter gelegenheid van de zomer. Haar zoon Jef komt met zijn vrouw Sarah en hun zoon Ian op bezoek en we eten een Amerikaanse Cook Out, compleet met hamburgers en hotdogs. Voor de gelegenheid is er ook Goudse (koodah cheese) en Zwitserse (dat wil zeggen, met gaten, dus Emmenthaler) kaas made in Finland, en het bekende Nederlandse exportdrankje in een groen flesje met lachende e’tjes, zodat het een heel gezellige avond werd.

We treffen het: de airco is niet helemaal op orde, dus we kunnen zonder winterjas dineren.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Reisverslagen, Reizen

2 Reacties op “De Grote Reis 6: Sneltrein door de grote appel, stoptrein naar Virginia

  1. Dom van me! Ik had jullie natuurljk de geheimtip moeten geven hoe je toch al op het perron kunt komen terwijl je medepassagiers nog braaf boven aan het wachten zijn. In DC kan dit niet (echt gesloten) maar op Penn Station in NY nog steeds wel, en telkens als ik iemand tegenkom die net zoals ik als eerste in de trein zit (met alle keuze natuurlijk aan zitplaatsen) volgt vaak een broederlijke knipoog. Beetje vrijmetselaarsmoment.

    • Ik vraag me inmiddels al twee weken af waarom het Noordamerikaanse volk zich zo lijdzaam in Q’s laat zetten. Het lijkt een soort van nationale sport, maar ik vind het bijna mensonterend. Ik heb nog nooit zo veel en zo vaak in Q’s gestaan als tijdens deze vakantie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s