De Grote Reis 2: Chicago O’Horror

We laten het ontbijt in het hotel voor wat het is (25 €) en gaan op zoek naar ons vliegtuig. Dat zou weer met een navette moeten lukken, maar die van het hotel heeft panne en komt daarom niet in de beloofde kwartierdienst langs. We lopen dus terug naar het stationnetje van de CDGVAL en laten ons per people mover op Terminal 2 afzetten. Helaas komt die bij Terminal 2F zodat wij wat ochtendgymnastiek krijgen om Terminal 2A te bereiken. Daar hebben de medewerkers van American Airlines het druk met een vlucht naar Dallas èn onze vlucht naar Chicago. Eerst vraagt een juffrouw van AA waarom wij vanaf Parijs vliegen en niet gewoon vanaf Zürich. Wel, als jullie je tickets vanaf Zürich niet zo schandalig duur maken, zullen wij de volgende keer netjes vanaf Zürich vliegen…

Net als wij aan de beurt zijn om onze bagage naar duistere oorden te laten sturen, sluit de check-in voor Dallas en onze inchecker moet de displays allemaal omzetten. Dat is lastig en daarom is hij blij dat wij meekijken. Na enig gesukkel staan alle displays dan goed en verdwijnt onze bagage. De Franse douane neust wat in onze paspoorten, maar vindt ze niet spannend genoeg om ons te houden. Charles-de-Gaulle is zo beroerd nog niet, ook al schijnt dat in de officiële luchtvaarttests anders uit te pakken. Bij de gate is zelfs kinderanimatie, die zich bij gebrek aan kinderen zelf maar animeert. Dat lukt met een voetbal, een trampoline en een roeimachine uitstekend.

Het vliegtuig is ok voorzover dat kan met een vliegtuig. Annina mag aan het raampje en Twan hoeft dat gelukkig niet. We krijgen uitgebreid te drinken en ook twee keer wat te eten. Boeuf Stroganoff en American Pizza, voor het geval we zouden vergeten van waar naar waar we vliegen. De piloot is een kluns. Het hobbelt enorm bij het opstijgen en bij het landen gaan we bijna over onze nek, zo woest laat hij het voertuig uit de lucht vallen.

Chicago valt op het eerste gezicht mee. We komen vlot door de douane en men is onze koffers niet kwijtgeraakt onderweg. Men vindt het ook niet erg dat wij Zwitserse etenswaren importeren, zoals kaas, chocolade en rösti, terwijl Amerikanen toch paranoia zijn als het om buitenlands voedsel gaat. Ook hier is er een people mover. Deze brengt ons van Terminal 5 naar Terminal 3.

Het heeft een beetje geregend en er was welgeteld één bliksemflits, dus het hele vliegverkeer blijkt van de rel te zijn. Op het moment dat wij zouden moeten vertrekken naar Toronto, komt men daar bij onze gate ook achter: zonder vliegtuig lukt het boarden niet. Na het eens geprobeerd te hebben met een half uur vertraging, merkt men dat je geen vliegtuig krijgt als je domweg een half uur langer gaat zitten wachten. Dus heft men de vlucht maar op. Dat wordt welgeteld één keer omgeroepen, als je dat even mist heb je dus mooi pech. Er gaat over een uur nog een vlucht, maar die is al vol, dus mogen we op de vlucht van half zes. De volle vlucht van half vier wordt bovendien opgeheven, dus daar hadden we ook niet veel aan gehad. Die van half zes krijgt eerst wat rituele vertraging en wordt dan verplaats van spoor 14 naar spoor 1b. Op spoor 1b moeten nu op hetzelfde moment drie vluchten vertrekken. Dat lukt natuurlijk niet en dat klopt ook, want ook de vlucht van half zes wordt doodleuk opgeheven. Gelukkig gaat er kwart voor zeven alweer een vlucht. Ook die is vol. Nu mogen we om zes uur ‘s ochtends, de volgende dag, mee. Hoe we overnachten? Overmacht door het weer meneer, dat kan AA niet helpen. Pas na heel lang aandringen verklapt men dat er ook om half tien ’s avonds nog een vlucht gaat en na meerdere pogingen is er uiteindelijk iemand bij AA nog zo handig om ons op die vlucht te krijgen. De vlucht van kwart voor zeven vertrekt tegen negenen, maar moet vlak voor Toronto om onduidelijke redenen rechtsomkeert maken naar Chicago. Die mensen hebben dus pech: onze vlucht van half 10, die in de praktijk tegen middernacht zal gaan vertrekken (de bemanning is deze keer het probleem: die wordt niet voor elven verwacht), is inmiddels helemaal vol en zij mogen dus weer achteraansluiten, wat betekent: tot morgen wachten.

Uiteindelijk bereiken we na heel veel vijven, zessen, kastjes, muren, uitgevallen vluchten, niet beschikbare vliegtuigen en onvindbaar personeel dan toch om 2.25 uur Torontose bodem. Een prima piloot en een zachte landing – maar dat is dan ook het enige positieve wat we te melden hebben. AA, staat dat voor “Amerikaanse Amateurs”, “Alcoholic Airlines”, “Abominabele Analfabeten”, …? Wat een ongelooflijk incompetente club. Natuurlijk kun je lastig vliegen als het onweert, maar als na een kwartiertje onweer de rest van de middag en avond je complete materieel- en personeelsomloop tot een rokende puinhoop wordt, heb je toch echt iets niet begrepen. Het geheel maakt de indruk van NS bij lichte sneeuw.

Mijn koffer blijkt het hele omboekritueel meegekregen te hebben, maar die van Annina niet. Vriendelijk personeel (alweer – dat moet gezegd worden) helpt ons met hoe het nu verder moet. Morgen brengen, daar komt het op neer. We krijgen een formulier, het morgen wordt dus inderdaad niet meer deze ochtend maar de volgende ochtend: Annina kan haar koffer pas op 15 juli met +2322 in ontvangst nemen.

Samenvattend: het grondpersoneel van AA is supervriendelijk en is heel goed in het random verstrekken van boarding passen voor vliegtuigen die uiteindelijk toch niet komen aankakken of geen personeel hebben. AA schijnt in zwaar weer te verkeren, maar dit personeel kan zonder meer terecht bij elke andere firma waar je vriendelijke mensen kunt gebruiken. Het personeel van AA Logistics lijkt me echter reddeloos verloren als AA op de fles gaat. Mij lijkt een heropvoedingskamp bij de SBB het beste. Opletten allemaal, en wie niet oplet gaat in de kaasfondue. Gemeen? Nee, hard nodig.

Saillant detail: op heel Chicago O’Horror hebben we maar één klok weten te vinden: in een restaurantje waar we uiteindelijk maar wat zijn gaan eten. Het is ons inmiddels duidelijk waarom er op de rest van de luchthaven geen uurwerken aanwezig zijn. Die zouden volstrekt overbodig zijn. Chicago O’Horror is tijdloos.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Reisverslagen, Reizen

3 Reacties op “De Grote Reis 2: Chicago O’Horror

  1. Willem-Jan

    Geweldig geschreven. Even geweldig slechte organisatie! Was afgelopen november/december ook niet erg tevreden met Awkward Airlines

  2. Pingback: It’ll all end up in tears, I know it… | Zwitserlaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s