Met vallen en opstaan naar de Benelux (2)

In de Thalys hebben we dan eindelijk eens geen Frans raam en we rijden ook nog eens vooruit. Tenminste, als we dan uiteindelijk vertrekken met 26 minuten vertraging. De service aan boord gaat onverstoord door, vertrek of niet. Een hapje, een wijntje, alles primaprima.

We bereiken Brussel met +34, halen snel een enkel Leuven en vinden op spoor 4 twee onverwoestbare tweetjes. We zetten ons op het lila skai en het geheel zet zich krakend en piepend in beweging. Krakende wagens lopen het langst, en op tijd. We bereiken Leuven stipt en treffen neef Kees in de stationstunnel. In Villa Smilde komen Rian en Mieke erbij, zodat het samen met kater Tinus een heel gezellige avond wordt.

Op vrijdag maken we een uitstapje naar Limburg. Eerst treinen we naar Tongeren. We bekijken het stadje: het standbeeld van Ambiorix (van alle Gallische stammen de dappersten!), het stadsplein, het stadhuis en de kerk. Dan zetten we ons op een terrasje om te genieten van Belgisch bier en de uitstekende Belgische keuken. Wat loom van het goede eten pakken we de bus naar Maastricht. Ook daar: stadje kijken, kerkje kijken en een bezoekje aan de mooiste boekwinkel van Nederland: in de Dominicanenkerk.

Tot dan toe was het prachtig weer met zelfs veel zon. Maar als we de kerk/winkel uitlopen begint het te regenen en te hagelen. We hollen naar het station en dat lukt dankzij twee paraplu’s zelfs redelijk droog. Een stokoud Belgisch tweetje (onverwoestbaar, tenslotte) brengt ons piepend en krakend naar Luik, dan gaat het met een comfortabele I11 naar Leuven.

Ons oog valt op L’Etoile d’Or dat Zeeuwse mosselen aanprijst. Binnengekomen blijkt dat er nog veel meer aangeprezen wordt, zoals kangoeroefilet met asperges. Niet makkelijk om te kiezen! Annina en ik besluiten elk iets anders te bestelen en te ruilen halverwege. Zodoende eet ik eerst asperges, aardappelkroketjes en kangoeroefilet, en daarna mosselen met frietjes. Het is al weer laat en morgen moeten we vroeg op, dus zoeken we gauw ons bedje op.

Zaterdag wordt een drukke dag. We willen eerst papa gaan bezoeken in het ziekenhuis in Helmond en daarna naar de verjaardag van tante Lucie in St. Walrick. Tenslotte een overnachting bij neef Marco in Amersfoort. Zodoende moeten we al om half 9 de trein uit Leuven nemen. In Luik slaan we koffie en chocoladebroodjes in voor de trein naar Maastricht. Omdat Infrabel het spoor plus belle probeert te maken, lopen we precies 6 minuten vertraging op. Dat interesseert NS geen lor en men toont ons keurig de steeds kleiner wordende rode lichtjes. De servicemedewerkster op het station weet ons in zuur Limburgs te melden dat “niet op internationale treinen wordt gewacht”. Dat was ook nauwelijks nodig geweest. De vertraging was al ruim tevoren bekend en als men de treinen wat handiger aan de perrons had gebracht in Maastricht hadden we hooguit 1 minuut vertraging opgelopen – iets wat bij NS nauwelijks opvalt tussen alle ontsporingen, botsingen, sneeuwvlokken en vallende blaadjes. Het is echter allemaal veel te veel moeite voor deze voormalige staatsmolog. Onder het motto “de trein vertrekt op tijd, nu de reizigers nog” nemen we de volgende banaan naar het noorden. De conducteur snapt niets van onze kaartjes en neemt niet eens de moeite ze te bekijken. Of ik nou een vrijvervoercoupon van NS of van de Bulgaarse spoorwegen heb lijkt er niet toe te doen.

Als we ’s avonds in Nijmegen door Manuel op de trein zijn gezet verheugen we ons op een rustig ritje naar Utrecht. We hadden namelijk een stiltecoupé uitgezocht. Helaas hadden twee giechelende studenten dat ook gedaan, en blijkbaar is “kunnen lezen” geen toelatingscriterium meer op de Radbouduniversiteit, want zowel de dames als hun telefoontjes produceren meer decibellen dan fatsoenlijk mag worden geacht in een stiltecoupé. Pas als we luid gevraagd worden “of Beverwijk soms een station heeft” en als antwoord op de sticker “stilte” wijzen, wordt het iets rustiger. Even later bereikt een penetrante brandlucht onze neus. Een van de dames vindt het dringend noodzakelijk om een briefje te verbranden. “Er stond iets op dat niemand mocht lezen. Was heel belangrijk.” Beste NS, kunnen jullie pyromanen alsjeblieft de toegang tot jullie bananen ontzeggen?

In Amersfoort is het een gezellig weerzien met neef Marco, nadat wij succesvol per OV-shitchipkaart in- en uitgecheckt hebben in het Amersfoortse stadsvervoer. De volgende dag volgt een stadsrondleidinkje door de Amersfoortse binnenstad, een gezellige lunch met Fred en Irene en een heerlijk etentje in Het Oosten. In de trein naar Utrecht zien we zowaar twee conducteurs – maar ze spoeden zich richting 1e klasse zonder zich om reizigers te bekommeren. We horen nog net het woord “personeelsfeestje”. Zucht.

In de nachttrein hebben we een relaxte conducteur met rastahaar. Hij neemt zich de tijd om iedereen de werking van werkelijk elk knopje in de trein uit te leggen en als dat bij ons niet nodig blijkt voor een gezellig praatje. We slapen goed en voordat we het goed en wel weten hebben we de binnenstebuitengrens van de EU weer overschreden en zijn we terug thuis in heerlijk Helvetia.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Reisverslagen, Reizen, Reizen van en naar Zwitserland

2 Reacties op “Met vallen en opstaan naar de Benelux (2)

  1. Neef Kees

    Leuk verslag! Op jullie heenreis was het onverwoestbare tweetje van de NMBS wel de enige trein die op tijd reed…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s