Met vallen en opstaan naar de Benelux

We hadden ons er al lang op verheugd en vandaag is het dan zo ver. We reizen naar de Benelux voor bezoekjes aan neven, vrienden en familie. Om geen aansluitingen te missen ga ik op tijd op reis en zo kon men mij donderdag even voor enen aantreffen op een Berns perron, om de ICE naar Berlijn te bestijgen. We reizen via Parijs naar Brussel, vandaar.
Het vertrek geschiedt stipt, maar ergens in een tunnel horen we een paar flinke klappen. Er brandt licht in de tunnel, waarschijnlijk is men er aan het werk. Als we op halve kracht verder rijden naar Olten, bekruipt mij een angstig voorgevoel.
In Olten stapt Annina in en vraagt wat er met de trein is gebeurd. Die heeft een deuk in en rode vlekken op de neus. Even later wordt omgeroepen dat onze trein vanwege een aanrijding met een persoon wordt opgeheven. We hebben dus inderdaad iemand aangereden. Later zal blijken dat het om een zelfmoord ging. Terwijl we nog even bij hem en de machinist stilstaan, lopen we naar de stoptrein, die wel uitpuilt maar ons toch nog zo in Basel weet te brengen dat we de TGV naar Parijs niet missen.
Zoals gebruikelijk zitten we in de TGV aan een Frans raam.

U kent vast wel het fenomeen Frans balkon. Dat is een balkon dat eigenlijk geen balkon is. Net zo is een Frans raam een raam dat eigenlijk geen raam is. Annina moet in elk geval minstens 90 graden draaien om naar buiten te kunnen kijken.

image

De TGV verlaat Basel en meteen komt de Franse douane langs. Daar is behoorlijk op bezuinigd want zelfs een uniform kon er niet meer af. De dame en heren zijn alleen te herkennen aan een rode armband met “douane” erop. Ze lopen snel door en stellen geen vragen, ook al passeren we wel degelijk een binnenstebuitengrens van de EU.
Al gauw komen we in Molenhuizen (Mulhouse, Mülhausen, wat u wilt). Daar staan we geruime tijd stil. Er wordt wat in slecht verstaanbaar Frans omgeroepen. We ontwaren echter het woord panne en dat betekent meestal niet veel goeds.
Ik loop naar de deur en de conducteur komt meteen naar me toe. Hij blijkt van het klantgerichte type want hij vraagt meteen in het Frans en het Duits of hij me ergens mee kan helpen. Ik vraag wat er precies aan de hand is en hij weet in half Frans, half Duits uit te leggen dat er een defecte trein voor ons staat en dat we +30 krijgen. Of we wellicht een aansluiting dreigen te missen? Ah, u moet naar Bruxelles. Hoeveel personen? Hij gaat het doorgeven. En o ja, of ik soms weet wat “en panne” in het Duits is. Ik kom niet op “eine Panne haben” en suggereer dus “kaputt”. Dat vindt hij maar niks. Ik zeg dat “technisches Problem” ook kan en dat bevalt beter, want even later klinkt door de luidsprekers ook in het Duits dat we vertraging hebben wegens een “technisches Problem” van de trein voor ons.
We vervolgen de rit inderdaad met +26 en de conducteur komt langs, waarmerkt ons kaartje met het bericht dat de trein te laat is en vraagt alle reizigers om hun reisplan in verband met aansluitingen. Even later komt hij nogmaals voorbij met alle reisalternatieven voor gemiste verbindingen. Ons vertelt hij dat we rustig naar het Noordstation kunnen gaan, men is op de hoogte van onze vertraging en als we onze Thalys missen boekt men ons probleemloos om op de volgende. Petje af voor de klantgerichtheid van deze SNCF-collega. We lopen naar het barrijtuig en stellen vast dat er ook een horizontale variant van een Frans raam bestaat.

image

Aangekomen in Parijs trekken we een klein sprintje naar de RER, en we hebben een strakke aansluiting op “LUCA” naar het Noordstation. Helaas sukkelt LUCA nogal, zodat het al 18.27 is als we in de hal van het Noordstation zijn. Vertrek van onze Thalys zou om 18.25 zijn en inderdaad is het ding al van de borden verdwenen. Op spoor 8 zien we echter een trein met een rode neus, en deze keer hoort die ook rood te zijn. Op het vertrekbord staat ACCES INTERDIT maar de conducteur staat nog op het perron. De trein naar Brussel? Zeker. Mogen we nog mee? Dat mag pas als we ons kaartje hebben laten zien én laten knippen. Als we dan hijgend op onze stoelen neerploffen blijkt dat ook deze trein te laat gaat wezen. Er staan mensen in het spoor. Daar kun je inderdaad beter voorzichtig mee zijn.
(wordt vervolgd)

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Bern, De EU, Grensperikelen, Reisverslagen, Reizen, Reizen van en naar Zwitserland, Veiligheid

3 Reacties op “Met vallen en opstaan naar de Benelux

  1. Hahaha, “horizontale variant van een Frans raam”. Leuk.

  2. Erik

    En op de koop toe botsen er omstreeks dezelfde tijd twee treinen in Amsterdam (maar daar ging je wellicht niet naartoe, vermoed ik).

  3. Willem-Jan

    horizontale variant: inderdaad geniale opmerking. Voor die Franse ukkies zit alles echter op de correcte hoogte. En voor mij als paralelspoor spoorstaaf snuffelaar, kun je vanuit de bar goed het Nebengleis in de gaten houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s