Mevrouw Helderder

Er is een officiële aanbiedingsbrief van minister Spies naar de Tweede Kamer gegaan bij de aanbieding van haar wetsvoorstel om de Rijkswet op het Nederlanderschap aan te scherpen. Toen ik die brief begon te lezen, had ik meteen een nieuwe bijnaam voor ons aller Liesbeth: mevrouw Helderder.

Als u niet bent opgegroeid met Annie M.G. Schmidt, moet u nu eerst even “Pluk van de Petteflet” gaan lezen.

In haar memorie schrijft mevrouw Helderder namelijk: “er dient helderheid te zijn omtrent de rechten en verplichtingen die tussen staat en individu bestaan”. En dat zou met twee paspoorten niet kunnen. Waar dan precies de onhelderheid zit bij die rechten en plichten, staat niet in de begeleidende brief. Het staat ook niet in de Memorie van Toelichting. Integendeel. Daar staat:

De nationaliteit is de rechtsverhouding die de band tussen het individu en de staat weergeeft. Bij de verlening en verkrijging van het Nederlanderschap treden het Koninkrijk der Nederlanden en het individu in deze rechtsverhouding. Het Koninkrijk erkent het individu als burger van de staat. De (meerderjarige) burger ontleent daaraan bepaalde rechten, zoals het recht op toegang op het grondgebied van het Koninkrijk, het recht op benoembaarheid in openbare functies, het recht op diplomatieke bescherming in het buitenland en actief en passief kiesrecht in nationale en provinciale verkiezingen.

Glashelder, zou ik zo zeggen.

En mevrouw Helderder zelf wist, toen ze bij Pauw en Witteman geïnterviewd werd, ook niet precies wat nou het probleem was. Dat gaf ook niet, als het maar helderder wordt. Want het moet tenslotte helder zijn, weet u wel? Gelukkig werd deze oeverloze schoonmaakwoede beëindigd door de aftiteling.

De Memorie van Toelichting is dan ook een stuk minder helder als het om de argumenten van de regering zelf staat. Zo wordt voor de zoveelste keer verwezen naar een volstrekt achterhaald Verdrag van Straatsburg uit 1964. Dat Verdrag stamt uit een tijd dat alle landen nog militaire dienstplicht hadden en de ene helft van de wereld op voet van koude oorlog met de andere helft leefde. Toen was het inderdaad best verwarrend, je kon als man met twee paspoorten namelijk in twee landen voor de dienstplicht worden opgeroepen. Inmiddels zijn we bijna vijftig jaar verder, de dienstplicht is in Nederland al lang en breed in de ijskast gezet, en het zou mevrouw Helderder sieren als ze dat stoffige Verdrag van Straatsburg er ook in zet.

Kortom, bij de argumentatie van de regering komt de spruitjeslucht je tegemoet. Bah. Mevrouw Helderder zou beter haar eigen argumenten-ijskast gaan poetsen in plaats van de toch al glasheldere rechten en plichten die aan het nationaliteitsrecht ontleend worden.

Wat ook heel helder is: inmiddels hebben al 23.285 mensen de petitie tegen de plannen van mevrouw Helderder getekend. U nog niet? Het kan nog steeds.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s