Wenen in drie- en vijfkwartsmaat

Annina en ik kunnen dankzij mijn werkgever voor een spotprijs met de trein naar Oostenrijk. En omdat wij zin hadden in een romantisch lang weekend voor twee, kon men ons afgelopen donderdag in Zürich aantreffen, wachtend op de “Wiener Walzer”. De oplettende spoorwegliefhebber weet dat dat de nachttrein naar Wenen is. Wij reizen romantisch in driekwartsmaat.

De trein is uitstekend. Er staat een welkomstpakket klaar in onze coupé dat pralines, een flesje prosecco en – tante Janke kan tevreden zijn – een stukje fruit bevat.

image

Wij maken het ons gemakkelijk in onze ruime coupé. Lang leve de dubbeldeks-slaapcoupés! Al borrelend reizen wij langs de Zürich- en Walensee. Over aangenaam gezelschap tijdens de reis heb ik niet te klagen.

image

Ondertussen vullen we de ontbijtquiz in: wat krijgen we morgenochtend te eten en te drinken?

Van de treinreis na Sargans krijgen we, dankzij de prosecco en de uitstekende dekbedjes, weinig meer mee tot er de volgende ochtend op de deur geklopt wordt.

We blijken de quiz helemaal juist ingevuld te hebben en zmörgelen op ons gemak het Weense Westbahnhof binnen.

In het hotel naast het station hadden we voor een prikkie een kamer gereserveerd. Officieel pas vanaf drie uur, maar blijkbaar zijn er kamers genoeg vrij, want we kunnen ook om even voor acht ’s morgens terecht. Rustige kamer? Roken, niet-roken? Eén of twee bedden? Dat laatste is een domme vraag, maar verder zijn we zeer tevreden over de vriendelijke en gastvrije ontvangst.

We gaan terug naar het station, kopen een OV-pas voor drie dagen en zetten koers naar de binnenstad. We kopen kaartjes voor de Spaanse rijschool en gaan in afwachting van de Morgenarbeit mit Musik bij Demel een Melange c.q. kleinen Brauner drinken. Op deskundig advies nemen we er een stukje Esterhazytorte bij.

image

Bij Demel kunnen we middels een raam een kijkje in de keuken nemen. En dan is het al weer tijd om naar de paardjes te gaan kijken.

image

Nadat ik bovenstaande foto heb gemaakt, wordt (hoe persoonlijk) via een bandje in zeven talen welkom geheten en een fotografeerverbod afgekondigd. Was ik dus net op tijd.

De paardjes en hun ruiters doen goed hun best, al kan ik daar dus geen verder bewijsmateriaal van overleggen.

Daarna lopen we naar het Hundertwasserhaus. Het waait en het is koud en we zijn dan ook blij met het Hundertwassercafé, dat fijn verwarmd en Hundertwasser-verantwoord ingericht is. Het is tjokvol maar we kunnen er nog net een plekje vinden en eten vurrukkulukke tomatensoep.

image

We lopen terug naar de Jesuietenkerk en stellen binnen vast dat ook hier de RK kerk er alles aan heeft gedaan de zaken beter voor te stellen dan het in werkelijkheid is. Bij binnenkomst lijkt het ineens alsof er een grote koepel op de kerk staat. Niet goed opgelet toen we buiten stonden? Nee, de koepel blijkt vakkundig op het plafond te zijn geschilderd. Oplichters!

Gauw zetten we koers naar het volgende metrostation, want we hebben kaartjes voor de Volksoper. Ze spelen My Fair Lady en we hebben tickets voor de eerste rij op het balkon.

Eerst happen we een hapje in de foyer en dan gaan we de zaal in. Balkon is leuk, want je kunt zowel het toneel als het orkest als het grootste deel van het overige publiek goed zien.

image

Zo stelden wij vast dat sommige theaterbezoekers rustig hun mail aan het lezen waren.

image

De voorstelling was erg de moeite waard. Het was een vertaling van het originele Engels in het Duits, maar omdat het platlondens ook was vertaald, en wel in platweens, ging er niets van de authenticiteit verloren. A propos, ik heb John Cleese nog nooit horen zingen, maar afgezien daarvan zou hij geknipt zijn voor de rol van professor Higgins.

We eten een hapje en stellen vast dat Oostenrijkers verstokte rokers zijn. Ons wordt gevraagd of we een tafel “roken” of “niet roken” willen. Heeft de tijd hier stilgestaan? Voor niet-roken stuurt men ons vervolgens naar beneden, in de richting van de toiletten. Er blijkt meer dan dat te zijn: het keldergewelf is gezellig ingericht en het eten prima. Naast ons zit een frans stelletje dat laat zien hoe het hoort: niet roken tijdens het eten, en voor roken ga je gewoon even naar buiten.

Moe maar voldaan laten we ons door de metro weer naar het Westbahnhof brengen.

De volgende ochtend ontbijten we in frei__raum, een hippe tent met jaren 50 design en zaken als draadloos internet.

image

Veel belangrijker: men serveert een zeer uitvoerig 2 Leute Frühstück, wat erg smakelijk is met zijn tweetjes.

image

Sinds ik met Annina getrouwd ben, is een buitenlandse vakantie zonder supermarktbezoek ondenkbaar. We shoppen heel Oostenrijks bij de Billa en exporteren zaken als knödel en kaiserschmarren, naast de onvermijdelijke Mozartkugeln. Gek is dat, we hebben thuis de zeker zo smakelijke Lindorkugeln, en toch blijf je ook de Oostenrijkse meuk exporteren.

Voordat we een tweede bezoek aan de paardjes brengen, bekijken we de Karlskirche en Steffi (de domkerk). In de Karlskirche kunnen we met de lift en een trap

image

tot bovenin de koepel komen, alwaar wij de gluurder nu eens zelf begluren.

image

Daarnaast krioelt het van de fresco’s, die er van dichtbij heel anders uitzien dan van beneden.

image

Steffi is niet lelijk maar wel heel donker en ook zonder ons zijn er voldoende toeristen. We blijven er maar even en gaan gauw terug naar de Hofburg om de stallen van de Spaanse Rijschool en hun newoners met een bezoek te vereren. We leren dat de beestjes een jarenlange opleiding krijgen voordat ze hun kunsten in het openbaar vertonen, dat ze een goede pensioenregeling hebben, en stellen vast dat sommige beestjes “Müsli” te eten krijgen.

Buiten wordt het natter en natter. Hoog tijd voor koffie met Sachertorte dus.

image

We zijn niet de enigen die op dat idee komen want voor “Sacher” staat een rij met wachtenden. Gelukkig komen die niet op het idee één ingang ernaast de Stube in te lopen waar dezelfde koffie en taart in dezelfde ambiance geserveerd worden.

image

Waarvan akte.

Het Albertinum, tegenover, heeft een grote Margritte-tentoonstelling en zo verbrengen we de regenachtige uurtjes aangenaam en droog. Onder het Albertinum is bovendien een prima eetgelegenheid.

image

Op weg naar huis duiken we de bar onder hotel Fürst Metternich in en leggen daar nog net beslag op de paar laatste nietgereserveerde plaatsen. Op het eerste gezicht merkwaardig, reserveren voor een bar. Maar deze is inderdaad behoorlijk bijzonder. De dranklijst bestaat uit meer dan 70 dichtbedrukte pagina’s en daaronder honderden schotse single malt whiskies.

Ook daar genieten we van. Waar we niet van genieten is het bericht dat de treinverbinding over de Arlberg afgesloten is vanwege lawinegevaar. De nachttreinen worden over München omgeleid en krijgen zo drie uur vertraging. Dat betekent drie uur pret voor Annina’s leerlingen en drie uur frustratie voor hun ouders. Dat willen we niet en daarom gaan we al overdag terug naar Zwitserland. Niet voordat we gegeten hebben bij de chinees tegenover het hotel, trouwens!

Ook de terugreis per “Railjet” (zo heet in Oostenrijk een hippe trein) loopt niet zonder problemen. We werden er in Wenen al op voorbereid dat we tussen Ötztal en Bludenz vanwege diezelfde lawines met de bus moeten en een half uur vertraging krijgen. Op zich is de Railjet verder wel ok en tja, die lawines kunnen ze ook niet helpen. Even voor Ötztal wordt de Railjet echter Railpet en de ÖBB wordt SnöBB. De Betriebsleitung besluit kurzfristig dat ze ons treinstel ergens anders voor nodig heeft. Of we maar zo vriendelijk zijn om in Innsbruck in het andere treinstel over te stappen. Het wordt nu echt een reis in vijfkwartsmaat. Het resterende treinstel was ook al goed gevuld en gaat met ons erbij in afgeladen toestand verder. Van het serviceconcept van de Railjet is weinig meer over.

De busreis is een avontuur op zich. Aan de ene kant stellen we vast dat de Oostenrijkers kosten noch moeiten gespaard hebben om hun snelwegennet optimaal berijdbaar te houden. Ötztal-Bludenz bestaat hoofdzakelijk uit tunnels. Geen wonder, dat de weg wel open is en de spoorweg niet. Anderzijds is het weer verschrikkelijk slecht. Zware sneeuwval, en een egaal wit wegdek. De chauffeur rijdt, maar telefoneert ondertussen ook met collegae, zijn vrouw en zijn kleine zoontje, terwijl hij met een trekker probeert de waterdamp van de ruit af te krijgen. Het landschap is prachtig, zelfs in het donker, en dat maakt wel iets goed. Toch zijn de twee uur bus niet de rustgevendste uren van deze reis.

In Bludenz staat een collega van mij bij een verse Railjet. Er komt straks nog een stel bij, belooft ze. Mooi. In de trein is de reisinformatie de weg kwijt. Die denkt dat de volgende halte St. Pölten is en dat we vierhonderdnegentien minuten vertraging hebben. We zijn te laat, en ook wel meer dan het beloofde halfuurtje, maar zo erg is het nu ook weer niet.

Het Railjetconcept houdt geen stand, want als we de bistro in lopen krijgen we nog voor we iets gezegd hebben, “We don’t have any food” naar ons hoofd geslingerd. Als we uitleggen dat we ook geen eten willen en bovendien best Duits kunnen, kunnen we twee drankjes uit de schamele drankvoorraad krijgen. En netjes een glas bij mijn biertje, zo ver gaat het verder tot op de huid uitgeklede Railjetconcept dan weer wel.

Als het reisinformatiesysteem de hoop definitief heeft opgegeven, zetten we uiteindelijk met +64 koers naar de binnenste binnengrenzen van de EU. We doorkruisen het complete spoorwegnet van Liechtenstein en zijn dan weer terug in good old Helvetia.

Sargans, nog een klein uur naar Zürich en dan nog een half uurtje naar het siderodromisch middelpunt van het land.

Naschrift: terug in Zwitserland loopt de reis op rolletjes. Zürich bereiken we met +68, de aansluiting naar Olten wacht netjes, de restauratie is nog open en heeft goede klandizie aan de hongerige overstappers uit de Railjet.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Reizen van en naar Zwitserland

3 Reacties op “Wenen in drie- en vijfkwartsmaat

  1. Manuel

    Een mooi reisje volgens mij. Jullie reizen wat af zeg, wordt er nog wel gewerkt tussen die heuvels?

  2. Stefanie Laan Stoffels

    In welke maat dan ook… Jullie reis was duidelijk de moeite waard! Hélemaal goed, dunkt me!!!!
    En nu weer aan het werk? Het leven is hard! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s