Drukte op en om Gleis 5!

Drukdrukdrukdrukdruk. Ja, ik word nog eens een echte Zwitser (als minister Donner tenminste met zijn tengeltjes van mijn Nederlandse paspoort afblijft) met een bomvolle agenda.

Op het werk was het afgelopen week chrampfe geblazen want het Mittelfristiger Unternehmensplan, ofwel de zesjarenbegroting van de SBB, moest “af”. In een bedrijf zo rijk aan afkortingen wordt ook dit plan afgekort, en wel tot MUP, hetgeen een Duitse collega van mij meteen de uitspraak “Ah, die MUPpet-Show!” ontlokte. We zagen het meteen voor ons: onze financieel directeur als Kermit de Kikker op het podium, en in de loge president-directeur Meyer en voorzitter van de Raad van Commissarissen Gygi die schelden dat niet op alle powerpoint-sheets de juiste kleur blauw is gebruikt voor de grafieken en daarbij geheel vergeten dat de grafieken daarnaast aantonen dat het bedrijf binnen enkele weken net als Griekenland bij het Europese Noodfonds zou moeten aankloppen. Zeg nooit meer dat Duitsers geen humor hebben.

Thuis stond gisteren en eergisteren het thema “zitmeubel” centraal. Nadat afgelopen zomer een van onze poezebeesten na drie blaasontstekingen is overleden, vonden we het zinvol en nuttig om de bank in onze woonkamer (nog achtergelaten door de vorige bewoners) te vervangen door een nieuwe. Afgelopen zaterdag hadden wij daartoe reeds een bezoek gebracht aan een niet nader te noemen zweeds möbelbedrijf en vastgesteld dat we graag een Kivik in ons huis zouden willen hebben.

Op Facebook kreeg ik als commentaar dat men verwachtte, dat tenminste dan nog de Zwitsers in staat waren hun eigen meubels te ontwerpen, en dus niet hun toevlucht tot de blauw-gele doos hoeven te zoeken. Maar nee, ook Zwitserland is in de ban van deze meubelboer. En zo onzwitsers is hij ook weer niet: de hoogste baas heeft namelijk al lang ontdekt dat het Zwitserse belastingklimaat een stuk aangenamer is dan het Zweedse en heeft zijn woonplaats daar op aangepast.

Omdat we geen auto hebben, wilden we onze Kivik netjes op Gleis 5 laten bezorgen. Om te kunnen begrijpen dat je daarvoor bezorgkosten moet betalen, mochten we eerst zelf onze Kivik uit het magazijn ophalen en naar de afdeling Transport transporteren. Aan de balie Transport was het onverwacht snel geregeld: maandagavond tussen zes en negen wordt Kivik bezorgd. We zijn nog nauwelijks terug thuis, of de telefoon gaat: foutje, helaas, helaas, het gaat toch niet op maandagavond. Of het misschien op dinsdagmiddag kan? Eh, beste meneer transport, wij werken allebei. Ah, ja, natuurlijk. Woensdagochtend dan misschien? Lieve meneer transport, w-i-j   w-e-r-k-e-n   a-l-l-e-b-e-i. Vanzelfsprekend. Uiteindelijk worden we het eens over donderdagmiddag. Annina kan dan thuis zijn.

Natuurlijk ging gisteren om half 12 ’s ochtends alweer de telefoon. Of we misschien thuis waren? Dan konden ze alvast komen. Eh, nee, we werken immers? Ik ben de hele dag niet thuis, en mijn vrouw komt vanmiddag pas thuis. Ah, of ik dan misschien het telefoonnummer van mijn vrouw kon geven? Nee, want die staat voor de klas en als haar telefoon rinkelt terwijl ze voor de klas staat, ondermijnt dat definitief haar gezag inzake het algehele mobieltjesverbod op school. Natuurlijk.

Afijn, toen ik gisteren thuiskwam constateerde ik dat Kivik in elk geval geleverd was en daarmee een explosie van karton- en plasticverpakkingen in onze toch al niet zo grote woonkamer had aangericht.

Sofatransport per Krähentaxi

Een dag ervoor hadden Annina en schoonmoederlief de oude bank al naar de stort gebracht. Dat de dames creatief omgingen met het feit dat deze toch net niet in de auto paste, getuigt het fotootje hiernaast.

Niet alleen op het werk en met de meubels hebben we het druk, ook ons sociale leventje zorgt voor een volle agenda. Niet alleen waren we vorige week de hele week into the Spirit of Jazz, deze week begon “ons” theaterseizoen. Voor mijn verjaardag had ik een cadeaubon voor het Oltense Stadttheater gekregen (jawel, slechts 17.000 inwoners, maar we hebben wel een heuse schouwburg hier) en op één of andere manier gaf ook de Migros nog een korting op een theaterabonnement en zodoende gaan we dit seizoen zes keer naar de schouwburg. Woensdag konden oplettende Oltense lezertjes ons dan ook in het Stadttheater aantreffen. Het leuke van een klein dorp stadje als Olten is, dat je ook in de schouwburg altijd wel bekenden tegenkomt, dat geeft ons het gevoel dat we echt al reuze-goed thuis en ingeburgerd zijn hier. Er werd een toneelvoorstelling gespeeld waarin ook een “Mephisto”-achtige rol zat. Door ziekte van de Mephisto-acteur werd deze rol echter door een vrouw gespeeld. Niet dat ze niet haar best deed, integendeel, maar het was toch duidelijk dat deze rol eerder voor een grote, statige man met diepe basstem weggelegd was. De overige spelers waren niet ziek en voorzover ik er verstand van heb kan ik zeggen dat het allemaal prachtig acteerwerk was. En ik ben gepast trots dat ik het goed kon volgen, ook al was ’t in het Duits.

Nog meer sociale drukte: Annina had een tijd geleden in het krantje van de Migros gereageerd op een oproep voor leden voor de Kundenrat. Zodoende waren we uitgenodigd om gisteren een bijeenkomst bij te wonen. Eén en ander vond plaats in het grote distributiecentrum voor verse producten, ten noorden van Bern. Migros heeft daar ook een groot winkelcentrum, zodat we vanaf het station Schönbühl Shoppyland niet ver hoefden te lopen. Natuurlijk is het leuk om een kijkje in de logistieke keuken te mogen nemen. Allemaal hochautomatisiert met robots die zorgen dat het juiste bakje aardbeien naar het juiste Migrosfiliaal wordt gebracht. Verder hebben we vast kunnen stellen dat de Migros zelfs eigen rangeerlocomotiefjes heeft en dat volgende week het sinaasappelsap in de aanbieding moet zijn (ik heb nog nooit in mijn leven zoveel sinaasappelsap gezien. Zonder overdrijven: honderdduizenden liters). Na de rondleiding kregen we een “klein” Apéro aangeboden. Geen alcohol natuurlijk (Migros is uit principe alcoholvrij) maar verder was er een overvloed aan hapjes en drankjes – alles vom Feinsten. We zijn benieuwd hoe een normaal Apéro eruitziet bij Migros.

Wat ook positief verraste: dat er werkelijk iets gedaan wordt met alle ideeën en opmerkingen die gemaakt werden. Van de opmerkingen van de vorige bijeenkomst, een paar maanden terug, was zeker de helft al omgezet in concrete verbeteringen. Natuurlijk werden die trots getoond, maar er werd ook gevraagd of dit dan was wat we bedoeld hadden.

U gelooft het nooit, maar voor vanavond hebben we echt een lege agenda. En morgen ook. En zondag ook. Waarschijnlijk gaat die deels gevuld worden met het ontchaossen van onze woonkamer c.q. het opbouwen van Kivik, maar we hebben ook even tijd om weer eens rustig adem te halen. Heerlijk!

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Banken, Eten en drinken, Taal, Typisch Zwitsers, Werk

10 Reacties op “Drukte op en om Gleis 5!

  1. Stefanie Laan Stoffels

    Druk op het werk. (Duitse collega met humor. Dat moet goed doen!)
    Bomvolle agenda. Nieuwe bank. Koor. Theater. Bijeenkomst van de Kundenrat. Pfff. Inderdaad: drùk!
    Volgens mij gaan jullie een héél vreemd weekend tegemoed! Als dat maar goed gaat:-)

  2. Hans

    Wij noemen dit een “sudderlappen-weekeinde” omdat ik dan tijd heb om runderlappen te stoven;-)

  3. Roland Bol

    Nou maar hopen dat het de goede bank is: ik kreeg bij Ikea 288 hits op Kivik, van een voetenbankje voor 20 euro tot een bedsofa van 1200 euro.
    De namen van IKEA-meubels zijn Zweedse plaatsnamen. Kivik ligt ver in het zuiden, aan de oostkust, en is bekend om zijn appels en zijn markt. Niet ver van Kivik ligt de museumspoorlijn Skånska Järnvägar (zie de recente Op de Rails). http://de.wikipedia.org/wiki/Kivik
    Tot zover uw culturele attaché in Zweden, prettig weekend.

    • We hebben niet te klagen over hetgeen uiteindelijk geleverd is. Precies wat we besteld hebben, geen schroefje ontbreekt. Het geheel zit inmiddels in elkaar en is goedgekeurd door de vrouw des huizes, de heer des huizes en de kat des huizes – in Kivik kunnen ze tevreden zijn. En in Olten ook.

  4. Rian

    Geen studentenflats in Olten? Ik kan me nog uit Nijmegen herinneren dat een afgedankte oude bank daar nooit langer dan een halfuur buiten blijft staan…

    • Voor studentenflats heb je studenten nodig.
      En voor studenten heb je een universiteit nodig. We hebben veel faciliteiten voor een dorp^h^h^h^h stad van 17.000 inwoners, maar nee, net als Harderwijk hebben we ook in Olten geen universiteit. Goed, misschien dat professor Alsvanouds hier privécolleges verzorgt?
      Maar wat die bank betreft: na een kat-met-drie-blaasontstekingen wil zelfs een studentenhuis dat ding niet meer hebben…

  5. Stefanie Laan Stoffels

    Nou ben ik toch wel heel benieuwd hoe die bank eruit ziet!!! Foto? 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s