De dubbele nationaliteit en de Marokkaanse en Turkse nationaliteitswetgeving

Het is op zijn minst merkwaardig dat de discussie in Nederland over het al dan niet mogen bezitten van een tweede paspoort naast het Nederlandse, zo sterk wordt bepaald door de wetgeving van Marokko en Turkije. Maar hoe zit het nu werkelijk?

Nationaliteitswetgeving van Turkije en Marokko: raar maar waar.
Turkije en Marokko hebben een aantal merkwaardige clausules in hun nationaliteitswetgeving. Neem bijvoorbeeld Marokko:

  • Als je Marokkaan bent, ben je dat voor het leven. Je kunt je nationaliteit niet kwijtraken, zelfs niet als je je paspoort eerst door de papierversnipperaar haalt en vervolgens door de wc spoelt.
  • Ben je kind van een Marokkaan, dan ben je automatisch zelf ook Marokkaan. Maar als je een visum of paspoort wilt aanvragen, of aanspraak op een Marokkaanse erfenis wilt maken, kan dat alleen als je naam op een door de Marokkaanse overheid goedgekeurde lijst van namen staat. Bij de laatste herziening van die lijst zijn veel Berberse namen van die lijst geschrapt. Heb je toevallig een Berberse naam, dan heb je dus pech.

Ook Turkije doet moeilijk als je van je Turkse paspoort af zou willen. Met name moeten mannen voor heel veel geld hun dienstplicht afkopen.

Dat soort regelingen zijn natuurlijk te gek voor woorden. Ouders moeten de vrijheid hebben om hun kind een naam te geven die zij willen. Het feit dat je Jan of Piet heet, kan natuurlijk nooit een reden zijn om je een visum of een erfenis te weigeren. En als je een nieuwe nationaliteit wilt aannemen, en het betreffende land is ook bereid je die nationaliteit te verstrekken, moet je zelf kunnen kiezen of je je oude nationaliteit wilt behouden of juist wilt opgeven. Overigens: Marokko en Turkije zijn niet de enige landen die moeilijk doen over het opgeven van hun nationaliteit. Argentinië is ook zo’n land. En veel dichter bij huis: Griekenland, EU-lid nota bene, staat niet toe dat je de Griekse nationaliteit opgeeft.

Marokko, Turkije en de Nederlandse nationaliteit
De wetgeving in Marokko en Turkije is een veelgehoord argument tegen de “dubbele nationaliteit”. Het feit dat Marokko en Turkije zo moeilijk doen, zou een extra argument moeten zijn om zo veel mogelijk te voorkomen dat Nederlanders er naast hun Nederlandse nationaliteit nog een andere nationaliteit op na houden.

De VVD schrijft bijvoorbeeld op haar website: “Maar aan sommige nationaliteiten zitten plichten vast die conflicteren met het Nederlanderschap, bijvoorbeeld Turkse dienstplicht en Marokkaanse namenlijsten. Daarom wil de VVD dubbele nationaliteiten zo veel mogelijk voorkomen.”

Maar redeneringen zoals die hierboven van de VVD zijn drogredeneringen van de eerste orde. Waarom? Wel:

  • Noch Nederlandse wetgeving, noch de VVD kunnen voorkomen dat Marokkanen en Turken een dubbele nationaliteit behouden. In artikel 16 van het Europees Verdrag inzake Nationaliteit is vastgelegd dat niet geëist kan worden dat iemand van zijn andere nationaliteit afstand doet als dat niet redelijkerwijs kan worden verlangd. Zolang Turkije en Marokko hun wetgeving niet aanpassen, kan Nederland een Turk of een Marokkaan de Nederlandse nationaliteit niet weigeren om het enkele feit dat hij zijn oude pas niet op kan geven.
  • Het feit dat de Turkse en Marokkaanse wetgeving voor Nederland onaanvaardbaar is, is dus geen zaak voor de Nederlandse nationaliteitswetgeving, maar voor Amnesty International en de Nederlandse diplomaten in Ankara en Rabat.
  • Sterker, het verder beperken van de mogelijkheden om naast de Nederlandse nationaliteit ook een andere nationaliteit te behouden, zal Marokko en Turkije niet bepaald stimuleren om hun wetgeving aan te passen. Marokko en Turkije hechten er blijkbaar erg aan, dat men de oorspronkelijke Marokkaanse resp. Turkse nationaliteit niet verliest. Als de Nederlandse wetgeving steeds meer regels invoert waarbij de oorspronkelijke nationaliteit moet worden opgegeven, zullen Marokko en Turkije dus blijven volharden in hun huidige wetgeving. Immers, opheffen van de beperkingen in de Marokkaanse en Turkse wetgeving gaat voor die landen tot (nog) meer ongewenste nationaliteitsverliezen leiden.

Kortom, als we in Nederland werkelijk willen dat de regels in de Marokkaanse en Turkse wetgeving worden aangepast, dan zouden we ervoor moeten zorgen dat we de angst van Marokko en Turkije om staatsburgers te verliezen, kleiner maken (door het bijvoorbeeld eenvoudiger te maken om een tweede nationaliteit naast de Nederlandse te behouden) en niet groter – en dat gebeurt nou net met het wetsvoorstel van minister Donner. Donners wetsvoorstel bevordert dus juist dat de in Nederlandse ogen onrechtvaardige componenten in de Marokkaanse en Turkse nationaliteitswetten in stand wordt gehouden.

Update 11 november 2011: Ook de VVD heeft inmiddels ingezien dat haar redenering niet helemaal standhoudt. Volgende week gaan de tweedekamerfracties Groen Links, PvdA, D66 en VVD, een meerderheid dus, minister Donner terugfluiten.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Nederlandse verkiezingen

2 Reacties op “De dubbele nationaliteit en de Marokkaanse en Turkse nationaliteitswetgeving

  1. ık wılgraag en vısum anvragen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s