Maandelijks archief: november 2011

Amerikanen: de paria’s bij de Zwitserse banken

Al jarenlang heeft Zwitserland mot met de Verenigde Staten over het bankgeheim. Het gaat dan niet alleen om Amerikanen in de Verenigde Staten die hun zuurverdiende centjes discreet in een Zwitserse safe willen steken, maar ook om Amerikanen in het buitenland. De Verenigde Staten heffen namelijk belasting bij alle Amerikanen, ongeacht het land waar je woont.

Daar merk je niet veel van in Nederland. De Verenigde Staten laten hun landgenoten namelijk alleen dat betalen wat ze volgens het Amerikaanse belastingsysteem méér verschuldigd zijn dan volgens het belastingsysteem van hun woonland. In Nederland zijn de belastingen zo hoog, dat je als Amerikaan in Nederland vrijwel nooit bij hoeft te betalen aan de Amerikaanse fiscus. Maar in Zwitserland zijn er voldoende belastingparadijsjes waar de Amerikaanse belastingdienst graag de hand ophoudt. Omdat de Zwitserse banken zo hun geheimen hebben, komt de Amerikaanse fiscus vaak vergeefs met de collectezak voorbij. Dat is ze natuurlijk een doorn in het oog, en daarom zijn de banken hier onder enorme druk gezet om bankgegevens van Amerikaanse klanten ondanks het bankgeheim toch te leveren. Met boetes en andere maatregelen (bijvoorbeeld tegen filialen van de Zwitserse banken in de Verenigde Staten) voor het geval er niet meegewerkt wordt.

Bingo voor de Amerikaanse belastingdienst, zou je zeggen. Maar de dreigementen van overzee hebben een opmerkelijk bijeffect. De meeste Zwitserse banken blijken geen onderscheid tussen badwater en baby te maken. Ze hebben geen zin in onnodige risico’s (o, hoe Zwitsers…) en proberen hun Amerikaanse klanten dus kwijt te raken. Nieuwe klanten met een Amerikaans paspoort worden simpelweg niet meer aangenomen, zelfs niet als de potentiële klant in Zwitserland woont en naast de Amerikaanse ook een Zwitserse pas kan tonen. Bestaande klanten krijgen een extra rekening als ze uit een land komen waar de belastingen moeilijk doen. De Aargauische Kantonalbank vraagt bijvoorbeeld een Cross Border Gebühr van 30 Franken per maand voor houders van een Amerikaans paspoort, en 15 Franken per maand voor houders van een Duits paspoort. Blijkbaar doet Duitsland minder moeilijk dan de Verenigde Staten. Ook Credit Suisse rekent extra: 40 Franken toeslag per maand voor rekeninghouders met een buitenlands paspoort.

Alle banken? Nee, één bank verzet zich nog tegen de druk van overzee. Bij de Postfinance (de Zwitserse Postbank) zijn rekeninghouders met Amerikaanse en Duitse paspoorten nog altijd zonder “meerprijs” welkom. Overigens: de Amerikaan die bij de Postfinance asyl aanvraagt, krijgt dat alleen als hij laat zien dat hij niet met de Amerikaanse belastingen heeft gesjoemeld.

De Amerikaanse graaizucht leidt ook tot onverwacht lange rijen bij de Amerikaanse ambassade in Bern. Noch Zwitserland, noch de Verenigde Staten doen “moeilijk” over een tweede paspoort, en er zijn dus veel Amerikanen die hier al langer wonen en inmiddels ook de Zwitserse nationaliteit hebben verworven. En die staan nu in de rij om hun Amerikaanse pas officieel door de papierversnipperaar te laten halen. De ambassade wil geen cijfers noemen, maar zegt wel dat de wachttijd voor het kunnen opgeven van de Amerikaanse nationaliteit inmiddels tot drie tot vier maanden is opgelopen.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Banken, Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Typisch Zwitsers

Föhn, daar krijg je hoofdpijn van

Vandaag is een mooie gelegenheid om jullie wat over de föhn te vertellen. Dan bedoel ik natuurlijk niet dat apparaat om je haar mee in of uit model te blazen. De föhn is een wind waar je in Zwitserland regelmatig mee te maken hebt. Lezertjes die bij aardrijkskunde goed opgelet hebben, weten dit al – voor de anderen: föhn ontstaat als er warme lucht, bijvoorbeeld uit Zuid-Frankrijk, naar de Zwitserse Alpen wordt geblazen. De warme, vochtige lucht stijgt op (omdat-ie niet door de bergen heen kan) en koelt af. Het vocht in de lucht condenseert en komt als regen naar beneden. De lucht, nog steeds relatief warm maar nu droog, stijgt over de bergtoppen heen en daalt dan weer. Bij het dalen warmt ze weer op en zo ontstaat een warme, zeer droge wind. Dat is de föhn, en u begrijpt nu dus ook meteen waar de naam voor de haardroger vandaan komt.

De föhn kan het Zwitserse leven behoorlijk in de greep houden. Niet alleen kan de temperatuur ineens behoorlijk stijgen (10 tot 25 graden in een paar uur is niet ongewoon), de droge lucht heeft ook zo zijn invloed op ’s mensens gestel. Hoewel het bij föhn meestal zonnig en kraakhelder is, lijden veel mensen bij föhn aan hoofdpijn, verhoogde bloeddruk, spierpijn, slapeloosheid en meer van dat soort kwaaltjes. De wetenschap is er nog niet helemaal uit, maar denkt dat het door de droge lucht en de snelle luchtdrukwisseling komt.

Als je het over hoofdpijn en hoge bloeddruk hebt, dan is de link naar de politiek eenvoudig gelegd. Afgelopen weekend was er in een aantal kantons de tweede ronde van de verkiezingen voor de Ständerat. De uitslag is een bevestiging van de eerste ronde van een paar weken geleden: de SVP haalt bakzeil. In de kantons Bern, Zürich en St. Gallen zijn drie partijprominenten van de SVP abgewählt ten gunste van kandidaten van tolerantere partijen. Of misschien moet ik wel zeggen: ten gunste van tolerantere kandidaten. Want het zijn met name de hardliners van de SVP die in het zand moeten bijten. De verliezers heten Amstutz, Blocher en Brunner, en die bevinden zich alle drie aan de rechterkant van het politieke spectrum van de toch al extreemrechtse SVP.

Nu 45 van de 46 leden van de Ständerat gekozen zijn (hier in Solothurn vindt de 2e ronde pas volgende week plaats en gaat de strijd tussen de liberalen en de christendemocraten), blijkt dat de SVP met in totaal 2 zetels minder genoegen moet nemen. Alleen in het conservatieve kanton Schwyz zorgt de SVP nog voor problemen: daar is na de tweede ronde gebleken dat deze partij ook de tweede Ständerat mag leveren, en wel in de vorm van Peter Föhn.

Tja. Föhn. Daar krijg je hoofdpijn van.

1 reactie

Opgeslagen onder De SVP en racisme, Democratie, Politiek, Taal, Typisch Zwitsers

Drukte op en om Gleis 5!

Drukdrukdrukdrukdruk. Ja, ik word nog eens een echte Zwitser (als minister Donner tenminste met zijn tengeltjes van mijn Nederlandse paspoort afblijft) met een bomvolle agenda.

Op het werk was het afgelopen week chrampfe geblazen want het Mittelfristiger Unternehmensplan, ofwel de zesjarenbegroting van de SBB, moest “af”. In een bedrijf zo rijk aan afkortingen wordt ook dit plan afgekort, en wel tot MUP, hetgeen een Duitse collega van mij meteen de uitspraak “Ah, die MUPpet-Show!” ontlokte. We zagen het meteen voor ons: onze financieel directeur als Kermit de Kikker op het podium, en in de loge president-directeur Meyer en voorzitter van de Raad van Commissarissen Gygi die schelden dat niet op alle powerpoint-sheets de juiste kleur blauw is gebruikt voor de grafieken en daarbij geheel vergeten dat de grafieken daarnaast aantonen dat het bedrijf binnen enkele weken net als Griekenland bij het Europese Noodfonds zou moeten aankloppen. Zeg nooit meer dat Duitsers geen humor hebben.

Thuis stond gisteren en eergisteren het thema “zitmeubel” centraal. Nadat afgelopen zomer een van onze poezebeesten na drie blaasontstekingen is overleden, vonden we het zinvol en nuttig om de bank in onze woonkamer (nog achtergelaten door de vorige bewoners) te vervangen door een nieuwe. Afgelopen zaterdag hadden wij daartoe reeds een bezoek gebracht aan een niet nader te noemen zweeds möbelbedrijf en vastgesteld dat we graag een Kivik in ons huis zouden willen hebben.

Op Facebook kreeg ik als commentaar dat men verwachtte, dat tenminste dan nog de Zwitsers in staat waren hun eigen meubels te ontwerpen, en dus niet hun toevlucht tot de blauw-gele doos hoeven te zoeken. Maar nee, ook Zwitserland is in de ban van deze meubelboer. En zo onzwitsers is hij ook weer niet: de hoogste baas heeft namelijk al lang ontdekt dat het Zwitserse belastingklimaat een stuk aangenamer is dan het Zweedse en heeft zijn woonplaats daar op aangepast.

Omdat we geen auto hebben, wilden we onze Kivik netjes op Gleis 5 laten bezorgen. Om te kunnen begrijpen dat je daarvoor bezorgkosten moet betalen, mochten we eerst zelf onze Kivik uit het magazijn ophalen en naar de afdeling Transport transporteren. Aan de balie Transport was het onverwacht snel geregeld: maandagavond tussen zes en negen wordt Kivik bezorgd. We zijn nog nauwelijks terug thuis, of de telefoon gaat: foutje, helaas, helaas, het gaat toch niet op maandagavond. Of het misschien op dinsdagmiddag kan? Eh, beste meneer transport, wij werken allebei. Ah, ja, natuurlijk. Woensdagochtend dan misschien? Lieve meneer transport, w-i-j   w-e-r-k-e-n   a-l-l-e-b-e-i. Vanzelfsprekend. Uiteindelijk worden we het eens over donderdagmiddag. Annina kan dan thuis zijn.

Natuurlijk ging gisteren om half 12 ’s ochtends alweer de telefoon. Of we misschien thuis waren? Dan konden ze alvast komen. Eh, nee, we werken immers? Ik ben de hele dag niet thuis, en mijn vrouw komt vanmiddag pas thuis. Ah, of ik dan misschien het telefoonnummer van mijn vrouw kon geven? Nee, want die staat voor de klas en als haar telefoon rinkelt terwijl ze voor de klas staat, ondermijnt dat definitief haar gezag inzake het algehele mobieltjesverbod op school. Natuurlijk.

Afijn, toen ik gisteren thuiskwam constateerde ik dat Kivik in elk geval geleverd was en daarmee een explosie van karton- en plasticverpakkingen in onze toch al niet zo grote woonkamer had aangericht.

Sofatransport per Krähentaxi

Een dag ervoor hadden Annina en schoonmoederlief de oude bank al naar de stort gebracht. Dat de dames creatief omgingen met het feit dat deze toch net niet in de auto paste, getuigt het fotootje hiernaast.

Niet alleen op het werk en met de meubels hebben we het druk, ook ons sociale leventje zorgt voor een volle agenda. Niet alleen waren we vorige week de hele week into the Spirit of Jazz, deze week begon “ons” theaterseizoen. Voor mijn verjaardag had ik een cadeaubon voor het Oltense Stadttheater gekregen (jawel, slechts 17.000 inwoners, maar we hebben wel een heuse schouwburg hier) en op één of andere manier gaf ook de Migros nog een korting op een theaterabonnement en zodoende gaan we dit seizoen zes keer naar de schouwburg. Woensdag konden oplettende Oltense lezertjes ons dan ook in het Stadttheater aantreffen. Het leuke van een klein dorp stadje als Olten is, dat je ook in de schouwburg altijd wel bekenden tegenkomt, dat geeft ons het gevoel dat we echt al reuze-goed thuis en ingeburgerd zijn hier. Er werd een toneelvoorstelling gespeeld waarin ook een “Mephisto”-achtige rol zat. Door ziekte van de Mephisto-acteur werd deze rol echter door een vrouw gespeeld. Niet dat ze niet haar best deed, integendeel, maar het was toch duidelijk dat deze rol eerder voor een grote, statige man met diepe basstem weggelegd was. De overige spelers waren niet ziek en voorzover ik er verstand van heb kan ik zeggen dat het allemaal prachtig acteerwerk was. En ik ben gepast trots dat ik het goed kon volgen, ook al was ’t in het Duits.

Nog meer sociale drukte: Annina had een tijd geleden in het krantje van de Migros gereageerd op een oproep voor leden voor de Kundenrat. Zodoende waren we uitgenodigd om gisteren een bijeenkomst bij te wonen. Eén en ander vond plaats in het grote distributiecentrum voor verse producten, ten noorden van Bern. Migros heeft daar ook een groot winkelcentrum, zodat we vanaf het station Schönbühl Shoppyland niet ver hoefden te lopen. Natuurlijk is het leuk om een kijkje in de logistieke keuken te mogen nemen. Allemaal hochautomatisiert met robots die zorgen dat het juiste bakje aardbeien naar het juiste Migrosfiliaal wordt gebracht. Verder hebben we vast kunnen stellen dat de Migros zelfs eigen rangeerlocomotiefjes heeft en dat volgende week het sinaasappelsap in de aanbieding moet zijn (ik heb nog nooit in mijn leven zoveel sinaasappelsap gezien. Zonder overdrijven: honderdduizenden liters). Na de rondleiding kregen we een “klein” Apéro aangeboden. Geen alcohol natuurlijk (Migros is uit principe alcoholvrij) maar verder was er een overvloed aan hapjes en drankjes – alles vom Feinsten. We zijn benieuwd hoe een normaal Apéro eruitziet bij Migros.

Wat ook positief verraste: dat er werkelijk iets gedaan wordt met alle ideeën en opmerkingen die gemaakt werden. Van de opmerkingen van de vorige bijeenkomst, een paar maanden terug, was zeker de helft al omgezet in concrete verbeteringen. Natuurlijk werden die trots getoond, maar er werd ook gevraagd of dit dan was wat we bedoeld hadden.

U gelooft het nooit, maar voor vanavond hebben we echt een lege agenda. En morgen ook. En zondag ook. Waarschijnlijk gaat die deels gevuld worden met het ontchaossen van onze woonkamer c.q. het opbouwen van Kivik, maar we hebben ook even tijd om weer eens rustig adem te halen. Heerlijk!

10 reacties

Opgeslagen onder Banken, Eten en drinken, Taal, Typisch Zwitsers, Werk

Bananen en bananenschillen

Nu ik toch aan het posten ben, kan ik het niet laten ook onderstaande “quote” met jullie te delen:

Het verschil tussen de banaan en de schil
De meeste conflicten in de wereld komen uit de religie voort,
daarom wil ik eens uitleggen
wat de generieke fout van intolerante gelovigen is.

Het ontbreekt hen aan spiritualiteit.

Ik gebruik graag een eenvoudige metafoor:
Religie is de bananenschil,
spiritualiteit is de banaan.

Maar vaak gooien we de banaan weg in plaats van de schil.
Dan bestaat religie alleen nog uit uiterlijkheden,
de universele waarden ontbreken,
en zo gedijt het fanatisme.

(Sri Sri Ravi Shankar)

2 reacties

Opgeslagen onder Kerk

WC?

Toiletten en spoorwegen zijn altijd een heikel thema. Maar kan iemand me uitleggen waarom mij vandaag op kantoor al door zeker vijf mensen is gevraagd waar de toiletten zijn – en de voorgaande 26 maanden nog geen enkele keer?

2 reacties

Opgeslagen onder Werk

Meer Spirit of Jazz

De Spirit of Jazz zit nog steeds in mijn hoofd. Zes van de zeven avonden hebben we er vorige week mee gevuld, dus het is niet verwonderlijk dat de melodieën van het Sacred Concert van Ellington nog steeds als hardnekkige oorwormen aanwezig zijn.

Het is wel jammer dat jullie daarginds in Nederland niet hebben kunnen meegenieten van ’t een en ’t ander. Maar er is goed nieuws:

  • Op de website kun je inmiddels foto’s van de Hauptprobe (generale repetitie) en de concerten in Olten en Niedergösgen bekijken.
  • En er komt een reprise: op 10 juni 2012 in de Hofkirche in Luzern.

Dat laatste is misschien ook een reden dat er nog geen geluidsopnames van het concert te vinden zijn. Echte nieuwsgierigen komen natuurlijk in het weekend van 10 juni naar Zwitserland. Gleis 5 heeft – beperkt, first-come, first-serve – overnachtingsaccomodatie beschikbaar!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Kerk, Typisch Zwitsers

Wat is meer waard: een Griekse staatsobligatie of een uitspraak van de VVD?

Minister Donner heeft de discussie in de Tweede Kamer over de dubbele nationaliteit overleefd. Dat meldt de Volkskrant. Hoewel de VVD de afgelopen weken duidelijk heeft laten weten dat ze het eigenlijk helemaal niet eens zijn met Donners plannen om de dubbele nationaliteit aan banden te leggen, gedroegen de VVD-kamerleden zich vandaag als knikengeltjes in een kerststal. De motie die minister Donner tot de orde moest roepen, werd naar verwachting niet gesteund door PVV, CDA en SGP, maar ook de VVD stemde tegen en daarmee was de meerderheid die Donners plannen moest afserveren ineens een minderheid geworden.

De VVD beargumenteert haar stemgedrag nogal bureaucratisch: Men heeft tegen de motie heeft gestemd omdat het wetsvoorstel nog bij de Raad van State ligt en men geen moties steunt die betrekking hebben op nog niet bij de kamer ingediende wetsvoorstellen.

Tot nu toe is de inhoudelijke steun van de VVD dus net zo waardeloos is als een Griekse staatsobligatie. Pas bij de daadwerkelijke behandeling van het wetsvoorstel gaan we zien wat een belofte van de VVD waard is. Hebben ze voldoende ruggegraat om voor de inhoud te gaan, of blijven het knikengeltjes die hun eigen regering niet af durven te vallen?

Tot die tijd blijft het belangrijk om druk op de liberale ketel te houden. Petitie nog niet getekend? De hoogste tijd! Al 17.012 mensen gingen u voor!

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Dubbele nationaliteit, Grensperikelen, Nederlandse bureaucratie, Nederlandse verkiezingen