Museumrit op zijn Ticino’s

Dit weekend hebben we even afstand genomen van alle Oltense drukte met racistische gemeenteraadsvoorzitters. Gisteren zijn we met een vriendin van Annina en haar dochtertje naar de dierentuin geweest en hebben aansluitend gegeten bij schone mams en schone paps in Schwyz. Daar hebben we een heel gezellige avond gehad en we zijn ook lekker blijven logeren.

Vanochtend kon men ons al om 9 uur op het station van Schwyz aantreffen. Aan de andere kant van de Alpen werd er namelijk een museumrit georganiseerd door de Ferrovia Mesolcinese. Die rijden (zelden) op een smalspoor-zijlijntje van de grote spoorlijn over/door de Gotthard, tussen Castione-Arbedo en Cama. Netjes op tijd kwamen we om 11:06 in Castione-Arbedo aan. Tijd om kaartjes te kopen. Er stond best een rij voor het loketje van de museummaatschappij dus we vroegen ons af of dit allemaal wel goed ging komen met het vertrek en dergelijke. Maar we waren even vergeten dat we in Ticino waren, het italiaanstalige deel van Zwitserland. Er wordt wat minder precies naar de klok gekeken en wat meer waarde gehecht aan een leuk dagje uit voor de hele famiglia. Men verkoopt eerst kaartjes. Dan wordt het loket gesloten en gaat de lokettist naar het treintje toe. Er stond maar één motorwagentje en we waren al bang dat het wat krap zou worden. Er waren namelijk heel wat famiglia’s aanwezig en naar italiaans(talig)e traditie waren die met veel bambini aanwezig. Uiteindelijk bleek er ook nog een hele sleep materieel uit Cama te komen. Daar werd eerst zeer uitgebreid mee gerangeerd. Treintje heen, treintje terug, en toen dat klaar was kwam de trein aan de straat. Een perron was er namelijk niet. We stapten in en zetten ons op de houten bankjes. Al gauw stapte er een complete famiglia in ons rijtuig, waarmee alle plaatsen meteen ook bezet waren.

Het treintje zette zich vrolijk in beweging. Een klein half uur te laat, maar daar maakte niemand zich zorgen over. Ik ben druk bezig uit het raampje te kijken als mijn buurman op mijn schouder tikt. Hij houdt een bekertje met lokale wijn voor me. Ik drink toch zeker wel een glaasje mee? Nee zeggen behoorde niet tot de opties en bovendien was de wijn veel te lekker. En hoewel mijn italiaans net zo roestig is als het treintje, ontstond er snel een gesprek. Het duits van mijn gesprekspartner was ook al zo roestig, maar gezellig was het wel. We kwamen er ook achter waarom het treintje pas drie uur later weer terugrijdt. Dat is niet omdat ze een buffer voor eventuele vertraging willen hebben (this is Ticino) maar omdat er natuurlijk gelegenheid moet zijn om met de hele famiglia uitgebreid te gaan lunchen in een van de vele grotto’s in de buurt van Cama. Tja, dat hàdden we zelf kunnen bedenken. Mijn glas wordt onophoudelijk bijgevuld, en ik krijg bijvoeding in de vorm van salami, brood, kleine gehaktballetjes en stukjes pizza. Enigszins aangeschoten en met een goed gevulde maag (aan uitgebreid eten heb ik geen behoefte meer) komen we aan in Cama, alwaar de Autopostale ons terugbrengt naar Bellinzona, en de FFS/SBB de terugrit naar Olten voor hun rekening nemen.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Eten en drinken, Reizen, Reizen in Zwitserland, Typisch Zwitsers

Een Reactie op “Museumrit op zijn Ticino’s

  1. Stefanie Laan Stoffels

    Zo mooi kan het leven dus zijn !!! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s