Maandelijks archief: september 2011

Een parochie om trots op te zijn, en een andere om niet zo trots op te zijn

Vanochtend stond in het Oltner Tagblatt rechtsonder op bladzijde 12 een reactie van het dagelijks bestuur van onze parochie op onze ingezonden brief:

Reactie parochie

Oltner Tagblatt van 29 september 2011, p.12

Vertaald in het Nederlands:

Gebedsdag-nabespreking
Bij de toespraak van de voorzitter van de gemeenteraad, Marcel Buck, in de Stadskerk

Wij danken het Martinskoor en ons Mariakoor voor het zingen bij de oecumenische viering op de eedgenootschappelijke dank-, boete- en gebedsdag in de Stadskerk. We danken de bestuursleden van ons koor echter in het bijzonder voor hun protest tegen de toespraak van de SVP-politicus Marcel Buck, zoals dat in de lezersbrief van afgelopen vrijdag uitgedrukt werd. Cruciale uitspraken van de spreker waren en zijn niet te tolereren, in het bijzonder niet van een voorzitter van onze gemeenteraad.

Als representatief gremium van een multiculturele parochie in de wijk Bifang van onze stad distantiëren we ons van elke vreemdelingen- of islamvijandelijke uitspraken.

(eigen vertaling)

Da’s toch een parochie(bestuur) om trots op te zijn, niet?

Op een ander parochiebestuur ben ik minder trots. Het gaat dan om de parochie van de oudkatholieke kerk in Olten.

De oudkatholieken worden hier meestal Christkatholisch genoemd en niet Altkatholisch. Men vindt ze hier erg modern, vooral omdat ze vrouwen in het priesterambt aanstellen.

Omdat zij mede-organisatoren van de viering op 18 september waren, en de viering nota bene in hun kerk plaatsvond, had ik ook hun voorganger om een reactie gevraagd. Kort samengevat kreeg ik te horen “dat het toch wel duidelijk was dat die man niet namens de kerk gesproken had”. Een struisvogelreactie dus.

Vandaag stond er in het Oltner Tagblatt  op een andere plek een stukje over de Stadskerk, de kerk van de oudkatholieken dus. Het blijkt namelijk dat deze kerk – hoe ontzettend onZwitsers! – geen uurwerk heeft. Er schijnt wel degelijk een klok op de kerk te hebben gezeten, van 1840 af. Maar bij de renovatie van 1901-1903 is dat verwijderd.

Tja, geen klok op de kerk en een dergelijke reactie van de pastoor. Het is duidelijk dat de oudkatholieken niet weten hoe laat het is. Gelukkig heeft onze Marienkirche een goed functionerend uurwerk en vier klokken. Daar word je op de meest onmogelijke tijden mee uit je bed gebamd. Dat is niet altijd even prettig. Maar je weet wel meteen hoe laat het is. En aangezien de oudkatholieken zelf geen klok hebben, ben ik graag bereid ze te vertellen hoe laat het is: vijf voor twaalf!

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder De SVP en racisme, Kerk, Media, Olten, Politiek, Typisch Zwitsers

SBB voert schaduwvaluta in?

Schaduwvaluta

Wilt u in Franken of in Zwitserse Spoorwegen betalen?

Het moet toch niet gekker worden. Vandaag kon ik in de kantine mijn middageten in Franken (CHF) maar ook in Zwitserse Spoorwegen (SBB) afrekenen.

4 reacties

Opgeslagen onder Bureaucratie, of de Strijd om de Paarse Krokodil, Eten en drinken, Grensperikelen, Typisch Zwitsers, Zwitserse bureaucratie

Het zwitserse kruis

Extreemrechts Zwitserland is enorm in beroering gebracht door een voorstel van een ingeburgerde (dus Zwitserse) secondo om de Zwitserse vlag te veranderen.

Een secondo is iemand wiens ouders uit het buitenland naar Zwitserland zijn geëmigreerd, maar zelf hier geboren is. Een secondo is in veel gevallen ook een buitenlander, maar zodra hij of zij volwassen wordt, kan hij/zij zich relatief eenvoudig laten inburgeren en de Zwitserse nationaliteit verwerven.

Naar zijn mening is de vlag met het zwitserse kruis, dat de christelijke traditie van Zwitserland moet weergeven, niet meer representatief voor de huidige multiculturele samenleving die Zwitserland – ondanks SVP en andere rechtsextremisten – is. Hij stelt dan ook voor, de vlag te vervangen door de rood-geel-groene vlag die de Fransen tijdens de Franse Revolutie in het bezette Zwitserland, de République Helvetique, invoerden.

De SVP schreeuwt natuurlijk meteen moord en brand. Jetzt ist schluss schreeuwt ze, en heeft meteen een nieuwe poster ontworpen. Natuurlijk in dezelfde afzichtelijke rood-wit-zwarte kleuren die bij verstandige mensen nachtmerries over de jaren ’30 en ’40 oproepen. En natuurlijk krijgen de buitenlanders weer de schuld – dat is lekker makkelijk. De SVP vergeet daarbij, dat het voorstel is gedaan door iemand met een Zwitsers paspoort, die al sinds zijn geboorte in Zwitserland woont. De SVP hanteert dan ook een merkwaardige definitie van “buitenlander”. Daarnaast hebben we de afgelopen week wederom kunnen vaststellen dat de SVP er wel heel merkwaardige “christelijke” normen en waarden op na houdt. De waarden van de SVP zijn in tegenspraak met het complete Nieuwe Testament en ik ben dan ook van mening dat de SVP een grotere bedreiging voor de christelijke moraal van Zwitserland is dan een nieuwe vlag.

Ondertussen is het voorstel misschien ook niet zo heel verstandig – hoewel het natuurlijk altijd leuk is om de SVP op de kast te jagen.

  • Natuurlijk, de Zwitserse vlag komt voort uit de vlag van een van de drie kantons die Zwitserland hebben opgericht: kanton Schwyz. En het witte kruis in wapen en vlag van Schwyz verwijst naar het christendom, in het bijzonder naar het katholieke christendom, want Schwyz is stock-katholisch.
  • Maar Zwitserland is helemaal niet meer zo katholiek. Belangrijke kantons als Zürich en Genève hebben sleutelrollen gespeeld in de reformatie en net als Nederland zijn er op dit moment ongeveer even veel protestanten als katholieken in Zwitserland. Bij de reformatie heeft men geen enkele reden gezien de Zwitserse vlag, toch symbool van het katholieke Schwyz, te vervangen. De toen nieuwbakken religie kon prima leven met de bestaande vlag, die eerder wordt gezien als een symbool van eenheid tussen de kantons dan als religieus symbool.
  • Want weest u nou eens eerlijk: waar associeert u de Zwitserse vlag mee? Met het christendom? Ik geloof er niks van. Volgens mij denkt u bij het zien van de Zwitserse vlag allereerst aan de bekende Zwitserse zakmessen, en vervolgens vooral aan een land met bergen, kaas, chocolade, precisie-uurwerken en treintjes die zich netjes aan die uurwerken houden. De Zwitserse vlag is dan ook allang geen symbool meer van het christendom geworden, de Zwitserse vlag is een zelfstandig, onafhankelijk “logo” geworden dat los staat van christendom. Hier slaan zowel de SVP als onze secondo de plank volledig mis.
  • Never change a winning team. Het Zwitserse kruis staat op heel veel Zwitserse exportproducten afgebeeld en wordt ook gebruikt bij reclame voor bijvoorbeeld toerisme in Zwitserland. Je kunt hier werkelijk alles in het rood met een wit kruisje kopen: van postkaart tot spaarvarken (voor de gelegenheid natuurlijk geen varken maar een koe), van portemonnaie tot paraplu. Ook het logo van de Zwitserse staatsspoorwegen SBB is een variatie op het Zwitserse kruis: <+>. Het Zwitserse kruis staat symbool voor kwaliteit en degelijkheid (met een prijskaartje, dat weer wel). Het is ronduit onverstandig een logo dat zo goed bekend is in binnen- en buitenland te vervangen door iets anders.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Grensperikelen, Politiek, Typisch Zwitsers

Democratie te koop

Dat democratie in Zwitserland big business is, weten we sinds de radikalisering van de SVP. Hoewel de rechtsextremisten hun koppen massaal in het zand steken als gevraagd wordt hoe groot hun verkiezingsbudget is (geld, daar praat je in dit land niet over, dat heb je gewoon), weet iedereen dat er elke keer opnieuw miljoenen bikkelharde franken door hun bruine vingers gaan. Er wordt geschat dat de verkiezingscampagnes van de SVP ongeveer 60 franken per SVP-stem kost. En er zijn hier nogal wat verkiezingen! Geen wonder, dat de werkloosheid hier zo laag is.

Maar de SVP is niet de enige die veel geld uitgeeft aan de democratie. Vrijwel alle Zwitserse partijen doen dat. Het wemelt in dit land van de Volksinitiative. Dat zijn initiatief-referenda, die door “het volk” worden ingediend. En om een Volksinitiative te kunnen indienen, moet je 100.000 geldige handtekeningen verzamelen.

Dat gaat heel officieel: je moet op een voorgedrukt formulier naam, adres, woongemeente en handtekening plaatsen. Op één formulier mogen geen handtekeningen uit meer dan één gemeente staan, want het formulier gaat eerst naar de gemeente. Die controleert of de handtekeningen afkomstig zijn van stemgerechtigde inwoners van de gemeente. Beglaubigen heet dat, en dat is dan weer goed voor de werkgelegenheid onder de ambtenaren.

Honderdduizend handtekeningen, dat is niet niks. Zelfs voor een grote partij is het een enorme klus. Naar schatting kost het gemiddeld 5.500 man-/vrouwuren om ze bij elkaar te krijgen. Bijna drie FTE dus. En met louter vrijwilligers lukt dat niet. Handtekeningenverzamelaar is dan ook haast een beroep in Zwitserland. Je vindt ze op drukke plekken. In de binnenstad, bij de stations, bij evenementen.

Ik word zeker eens per week aangesproken of ik voor weet-ik-wat-voor-initiatief wil tekenen. Meestal antwoord ik dan, dat ze eerst maar eens een ander referendum moeten regelen. Ach so! Sind Sie politisch engagiert? Als vliegen op stroop komt men op je af. Nee hoor, ik ben een Ausländer. Als u wilt dat ik teken, moet u eerst maar eens regelen dat buitenlanders überhaupt mogen stemmen.  

Een ervaren handtekeningenverzamelaar haalt 20 tot 40 handtekeningen per uur op. En ja, daar wordt voor betaald. De initiatiefcommitees (meestal gevormd uit één of meer politieke partijen) betalen aan de handtekeningenverzamelaars anderhalf tot twee zilverlingen franken per handtekening… En nee, dergelijke praktijken blijven niet beperkt tot de populistische partijen zoals de SVP, waarvoor geld en ethiek geen rol spelen. Ook de Groenen, de Christendemocraten, de Liberalen, de Socialisten doen hier vrolijk aan mee.

Wat een mooi land. Zo democratisch, zo zuiver, zo schoon…

1 reactie

Opgeslagen onder Democratie, Politiek, Typisch Zwitsers

Museumrit op zijn Ticino’s

Dit weekend hebben we even afstand genomen van alle Oltense drukte met racistische gemeenteraadsvoorzitters. Gisteren zijn we met een vriendin van Annina en haar dochtertje naar de dierentuin geweest en hebben aansluitend gegeten bij schone mams en schone paps in Schwyz. Daar hebben we een heel gezellige avond gehad en we zijn ook lekker blijven logeren.

Vanochtend kon men ons al om 9 uur op het station van Schwyz aantreffen. Aan de andere kant van de Alpen werd er namelijk een museumrit georganiseerd door de Ferrovia Mesolcinese. Die rijden (zelden) op een smalspoor-zijlijntje van de grote spoorlijn over/door de Gotthard, tussen Castione-Arbedo en Cama. Netjes op tijd kwamen we om 11:06 in Castione-Arbedo aan. Tijd om kaartjes te kopen. Er stond best een rij voor het loketje van de museummaatschappij dus we vroegen ons af of dit allemaal wel goed ging komen met het vertrek en dergelijke. Maar we waren even vergeten dat we in Ticino waren, het italiaanstalige deel van Zwitserland. Er wordt wat minder precies naar de klok gekeken en wat meer waarde gehecht aan een leuk dagje uit voor de hele famiglia. Men verkoopt eerst kaartjes. Dan wordt het loket gesloten en gaat de lokettist naar het treintje toe. Er stond maar één motorwagentje en we waren al bang dat het wat krap zou worden. Er waren namelijk heel wat famiglia’s aanwezig en naar italiaans(talig)e traditie waren die met veel bambini aanwezig. Uiteindelijk bleek er ook nog een hele sleep materieel uit Cama te komen. Daar werd eerst zeer uitgebreid mee gerangeerd. Treintje heen, treintje terug, en toen dat klaar was kwam de trein aan de straat. Een perron was er namelijk niet. We stapten in en zetten ons op de houten bankjes. Al gauw stapte er een complete famiglia in ons rijtuig, waarmee alle plaatsen meteen ook bezet waren.

Het treintje zette zich vrolijk in beweging. Een klein half uur te laat, maar daar maakte niemand zich zorgen over. Ik ben druk bezig uit het raampje te kijken als mijn buurman op mijn schouder tikt. Hij houdt een bekertje met lokale wijn voor me. Ik drink toch zeker wel een glaasje mee? Nee zeggen behoorde niet tot de opties en bovendien was de wijn veel te lekker. En hoewel mijn italiaans net zo roestig is als het treintje, ontstond er snel een gesprek. Het duits van mijn gesprekspartner was ook al zo roestig, maar gezellig was het wel. We kwamen er ook achter waarom het treintje pas drie uur later weer terugrijdt. Dat is niet omdat ze een buffer voor eventuele vertraging willen hebben (this is Ticino) maar omdat er natuurlijk gelegenheid moet zijn om met de hele famiglia uitgebreid te gaan lunchen in een van de vele grotto’s in de buurt van Cama. Tja, dat hàdden we zelf kunnen bedenken. Mijn glas wordt onophoudelijk bijgevuld, en ik krijg bijvoeding in de vorm van salami, brood, kleine gehaktballetjes en stukjes pizza. Enigszins aangeschoten en met een goed gevulde maag (aan uitgebreid eten heb ik geen behoefte meer) komen we aan in Cama, alwaar de Autopostale ons terugbrengt naar Bellinzona, en de FFS/SBB de terugrit naar Olten voor hun rekening nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Eten en drinken, Reizen, Reizen in Zwitserland, Typisch Zwitsers

Steun van het parochiebestuur (2)

Er lijkt zich wat te bewegen. Ik heb net een conceptreactie van ons parochiebestuur in de mailbox gekregen. Omdat de tekst nog niet definitief is, kan ik ‘m hier niet weergeven – maar als ze een dergelijke tekst publiceren in het Oltner Tagblatt zou dat beslist een eerste succes van ons protest zijn.

1 reactie

Opgeslagen onder De SVP en racisme, Kerk, Media, Politiek, Typisch Zwitsers

In de krant! (2)

Zojuist even gebeld met het Oltner Tagblatt. Onder voorwaarde van bronvermelding mag een scan van het artikel verstuurd worden via mail en ook op internet gepubliceerd worden. Bij deze dus: uit het Oltner Tagblatt van 23 september 2011, bladzijde 22:

Oltner Tagblat 23-9-2011 p.22

Vertaald in het Nederlands:

 
Mensenminachtende toespraak.
De oecumenische kerkdienst in de Stadskerk ter gelegenheid van de gebedsdag misbruikt.
Enkelen onder ons hebben de oecumenische kerkdienst ter gelegenheid van de eedgenootschappelijke dank-, boete- en gebedsdag 2011 in de Oltense stadskerk tijdens de toespraak van de voorzitter van de gemeenteraad voortijdig verlaten. We willen onze stap graag toelichten: de inhoud van de toespraak was naar onze mening mensenminachtend. De voorzitter van de gemeenteraad gebruikte de onomstreden slechte vrijheid van godsdienst voor christenen in bepaalde islamitische landen  om het wantrouwen tegenover hier levende islamitische medemensen op te stoken en ons angst aan te jagen voor een door moslims gedomineerde Zwitserse maatschappij. We keuren de situatie in bepaalde islamitische landen niet goed. Echter, de gelegenheid gebruiken om in een christelijk godshuis vooroordelen te verspreiden en tot een irrationele angst voor een islamisering van Zwitserland aan te zetten, is niet alleen strijdig met het grondrecht op vrijheid van godsdienst voor moslims, maar ook met de menselijke boodschap van de Bijbel en haar oproep, aan verzoening te werken en het begrip tussen de mensen te bevorderen.
De uitspraken van de politicus zijn fundamenteel in strijd met de grensoverschrijdende mensenliefde van Jezus. Vanuit christelijk standpunt zouden we de onderdrukking van christenen in de arabische landen met een gebed om vergeving voor de onderdrukkers moeten beantwoorden. Tegelijkertijd zouden we moeten bedenken, hoe we volgens de Bijbel kunnen leven, zoals het in de Bergrede geschreven staat: “Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen.” (Mt 7,12). Precies zo is de gebedsdag ook bedoeld: als “dag van respect voor politiek andersdenkenden en aanhangers van andere religies” (Kirche Heute, 38/2011). In die zin heeft ook de Zwitserse bisschoppenconferentie zich op 25-8-2011 gedistantieerd van publicaties die “onverhuld de haat van een bevolkingsgroep tegen een andere opstoken”.
We weten, dat het traditie is, een vertegenwoordiger van de Oltense politiek op deze dag in de viering het woord te geven. Het gaat ons er niet om, deze traditie te breken. Het gaat ons erom, dat we van de inhoud van de gehouden toespraak duidelijk afstand willen nemen, en als christenen ook moeten, omdat iemand een geboden bühne kon misbruiken om voor een mensenverachtende politiek reclame te maken. Een dergelijke distantiëring verwachten we ook van alle leiders en leden van de Oltense kerken, in het bijzonder ook van onze eigen kerk, de parochie St. Marien. Ook willen we graag weten, wat de voorbereidingsgroep Konveniat onderneemt, om in de toekomst het misbruik van een dergelijk platform te voorkomen. “Als zij zouden zwijgen, dan zouden de stenen het uitschreeuwen” (Lucas 19,40). Het kwade kan alleen geschieden, als het goede zich stil houdt. We begrijpen, dat het voor de voorgangers van de viering moeilijk zou zijn geweest, onze stappen te volgen. We roepen hen op, zich met ons duidelijk en openlijk van de toespraak van de voorzitter van de gemeenteraad te distantiëren. Een Oltense traditie kan geen reden zijn, de veel oudere christelijke traditie met voeten te treden.
 
(eigen vertaling)
 
Enkele toelichtingen:

4 reacties

Opgeslagen onder De SVP en racisme, Kerk, Media, Olten, Politiek, Typisch Zwitsers