De boot van Nice naar Corsica heeft een culinair uitgekiende dienstregeling. Vertrek is rond het ontbijt, aankomst net voor de siësta, oftewel na lunchtijd. Men serveert ontbijtjes als en met zoete broodjes, en ook 5 stuks aan ons. Daarna leggen we ons neer in de ligstoelen, die in ruime mate voorhanden zijn aan dek. Het is net warm genoeg om het niet koud te krijgen en we brengen de tijd tussen de maaltijden in dommelende toestand door, slechts onderbroken door een Znüni.
In Calvi vinden we ons hotelletje en dat ligt in een betere buurt dan in Nice. Lekte in Nice de douche in verticale richting, hier lekt-ie horizontaal. Want net als in Griekenland vindt men een douchegordijn een overbodige luxe. Verder geen klachten. We brengen de siësta aan zee door. Sommigen van ons zijn zelfs zo dapper de zee in te gaan ondanks de lage temperatuur van het zeewater. De tweede helft van de middag brengen we door met het kopen van treinkaartjes voor morgen en het bezichtigen van de prachtige burcht van Calvi. Hierbij zij opgemerkt dat ook de ticketprinter van loket Calvi van heel matige kwaliteit is.
We vinden een uitstekend restaurantje en genieten van een menuutje met een charcuterie, een corsicaans stoofpotje en een toetje, begeleid door een corsicaans roseetje. We stellen vast dat we echt vakantie hebben.
De volgende ochtend begint ons abc’tje Corsica. Of eigenlijk een cba’tje want we leggen het geheel in omgekeerde richting af. Corsica heeft namelijk spoorlijnen die uit A, B en C (Ajaccio, Bastia en Calvi) vertrekken en elkaar midden op het eiland ontmoeten. De dienstregeling is niet erg frequent zodat we al om 8 uur weg moeten. Gelukkig zijn er ruim voldoende gelegenheden die ontbijt aanbieden, zelfs om 7 uur 40. De serveerster kondigt aan dat ze vite zal zijn en dat is ze ook. Zelfs stamgasten worden slechts gekust en omarmd – maar pas na ons bediend.
Corsicaanse lezertjes hadden ons dus keurig op tijd in de trein naar Bastia kunnen aantreffen. Het is een piepklein motorwagentje dat zich broemend in beweging zet. De conductrice heeft een keurig bloesje van de CFC aan, daarnaast gympies en een spijkerbroek met airconditioning op ten minste drie extra plekken. Ze meldt ons dat we in Casamozza moeten overstappen, terwijl de dienstregeling had beloofd dat we in de rechtstreekse trein 100 naar Bastia zaten. Afijn, zolang er geen vervangende bus aan te pas komt wollen wir ja nicht meckern. De boemel boemelt eerst langs de kust en dan door het binnenland. We kunnen meegluren met de machinist en stellen vast dat de snelheid soms tot wel 70 km per uur wordt opgevoerd (!) In Ponte Leccia is er een knoopje met aansluiting naar Ajaccio. In Casamozza stappen we over – blijkbaar optimaliseert men de materieelomloop? – en bereiken om 11.07 Bastia. De ticketprinter aldaar doet het (wel) goed en we gaan de stad in voordat we om kwart voor vijf de geleverde treinkaartjes naar Ajaccio gaan gebruiken.
In de oude haven worden wij culinair verweend met grote salades “Caprese”, alweer charcuterie, mosselen op Bastiaanse wijze met frietjes en café gourmand met pannacotta, soesjes, koffie en nog iets lekkers. We dwalen door de oude stad, bekijken de burcht, het grote plein, en alle restanten van oud hysterisch materieel op het opstelterrein van station Bastia. Nog een drankje, wat postkaartjes kopen, en we nemen een blinkend nieuw treinstel naar Ajaccio.
Snel gaat dat niet. Voor de 157 kilometer en 430 meter heeft het voertuig 3½ uur nodig. Nieuw, met grote ramen en met zicht op de machinist – alleen maakt het voertuig wel erg veel lawaai. Het landschap is prachtig. Dat maakt veel goed en combineert fijn met de grote ramen van de trein.
Het stationnetje van Ajaccio stelt niet veel voor en dat geldt jammergenoeg ook voor de drie sterren van hotel Fesch. Weliswaar is er draadloos internet en heeft de badkamer een föhn (maar voor föhn kun je ook gewoon in Zwitserland blijven, daarvoor ben ik niet naar Ajaccio gekomen!), maar de badkamer heeft na de föhn alleen nog maar plek voor wc, douche en wastafel. Noch een douchegordijn, noch de hotelgast past erbij als je de deur netjes dicht zou willen doen. Onze kamer is zo klein dat je maar van één kant toegang hebt tot het tweepersoonsbed. En dan mogen we niet mopperen. Onze boeking voor 5 was netjes in het hotel aangekomen, maar als een boeking voor 3 geïnterpreteerd. Afijn, je bent in een slaapkamer het grootste deel van de tijd met je ogen dicht, zullen we maar zeggen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de kamer van de drie neven iets groter is en dat het ontbijt dik in orde is.
Na het copieuze déjeuner in Bastia eten we bij de buren (Café Latin) een kleinigheid: de bruschetta’s zijn erg lekker, in het bijzonder de Bandit.
Ook Ajaccio heeft een haven, een burcht en strand, en daar brengen we de zaterdag mee door. Het copieuze ontbijt betekent dat we lunchen met ijs en verse ananas, voor één van de standbeelden van ene Bonaparte, hier alomtegenwoordig. De ober vraagt waar we vandaan komen, en vervolgens wat het verschil is tussen Hollande en Pays-Bas. Wel, dat is simpel. De ene is sinds een paar dagen Président de la République en het andere is een lapje grond onder de zeespiegel.
Het avondeten hebben we bij “Zanzibar”, in een rustig steegje. Onder andere pasta met lamsvlees. Dan melden we ons bij de boot Napoleon Bonaparte (je komt die vent echt overal tegen hier) die ons naar Marseille gaat brengen. We hebben tout confort geboekt en beschikken over een hut die ruimer en goedkoper is dan de kamer in hotel Fesch. Zo kunnen we gezellig babbelen en borrelen met de neefjes. We kunnen ook zwemmen op de boot. Er is een zwembadje en er zijn ook jacuzzi’s. Het is wat vreemd. Een mens neemt toch juist een boot om niet te hoeven zwemmen?
Zondagochtend leggen we aan in Marseille. De neefjes rennen van boord en halen zodoende nog net de TGV naar het noorden. Wij doen het rustig aan. Eerst moeten we een reusachtige doolhofwandeling maken door het oergezellige -not!-havengebouw van Marseille. Dan belanden we bij de kathedraal, die vooral gesloten is, misschien wel omdat hij in de arabische buurt van de stad staat. We ontbijten frans-arabisch met koffie, croissant en chocoladebroodje in bar L’Autoroute, die hoofdzakelijk op Arabische stamgasten lijkt te draaien. Behalve de nieuwslezeres van Al Jazeera is Annina de enige dame in het gezelschap.
We zien de Arc de Triomphe (de Marseillaanse variant), nog meer arabische buurt, de oude haven, het monument voor de Marseillaise en een snoepwinkel die tegelijkertijd de droom van elk kind en de nachtmerrie van elke tandarts moet zijn.
We eten geheel in stijl in een Tunesisch restaurantje en beklimmen dan de grote klimakos naar station St.-Charles. Daar wordt na enig aarzelen op spoor B een dubbeldeks-TGV neergezet. Het ding is tot aan de laatste plaats volgeboekt en er is zelfs een groep “in overboeking”, wat betekent dat ze genoegen moet nemen met eersteklas plaatsen op twee voeten. De trein is daardoor ook voor de zittende reizigers onaangenaam vol. Bovendien zitten we vlak bij het bagagerek en het blijkt dat vrijwel elke reiziger elke tien minuten dringend iets uit zijn of haar bagage moet halen. Kortom, de rit is snel maar niet bijster comfortabel. Pas na Avignon lijkt het iets rustiger te worden – bij een bezoek aan het toilet stellen we vast dat de reserveringsloze groep nu de trappen in plaats van de gangpaden heeft ingenomen.
Na Genève gaat het dan allemaal ineens weer uiterst Zwitsers toe en rond acht uur steken we de sleutel in het slot van Gleis 5.
